Cat Stevens - New Masters (1967)

Een beginnend Cat Stevens, heel anders dan z'n later werk, maar wel erg catchy!

Heel anders dan zijn latere werk zou best kunnen maar niet veel anders dan de eerste albums uit zijn discografie. Ik blijf dan ook een zwak houden voor deze beginperiode van Stevens.
Uitstekende popdeunen die echt hoorden in de tijd dat het uitgebracht werd, maar ondanks dat anno nu nog steeds heel erg genietbaar zijn. Ik draai het eigenlijk nog best vaak: heerlijk!

Het begin! Mijn favoriete periode. Misschien ook wel omdat ik in die tijd (1973 en verder) veel muziek leerde kennen uit de sixties door mijn vader en mijn oom.
Heerlijke, eerlijke nummers vol idealisme en levenslessen. Briljant iz zijn eenvoud, maar innovatief genoeg om te blijven bekoren. Heerlijk!
Veel van dit werk kwam later op een (NL?)verzamelaar ( the view from the top) die nergens meer te koop is.
Echte aanrader.

Ik vind dit persoonlijk toch wat minder sterk dan zijn geweldige drieluik Mona Bone Jakon / Tea For Tillerman & Teaser & Firecat.
Wellicht komt het omdat ik een uitvoering van in totaal 23 nummers heb, veel bonus tracks met diverse zogeheten mono single versions.
De plaat opent sterk maar op den duur verflauwt mijn aandacht toch enigszins.
Niettemin een genietbaar album.

Deze opvolger ligt in de lijn van Stevens' debuut Matthew & Son, met ook weer leuke barokke semi-psychedelische en romantische popliedjes gearrangeerd voor band met waar nodig strijkers en blazers. De gemiddelde kwaliteit van de liedjes is net wat minder dan op de voorganger, op sommige nummers lijkt de melodie af en toe wat te laag voor Stevens' zangstem, de teksten zijn soms een beetje te hippie-feëriek (een lachend appeltje!) en er staat geen hitsingle op, dus dat deze plaat geen succes werd is begrijpelijk, hoewel het voor de oren van déze sixties-liefhebber absoluut geen slechte plaat is. De prima Decca/Deram-CD-release uit 2003 bevat als bonus de A- en B-kantjes van één eerdere en drie latere singles, geen van allen een hit, maar ironisch genoeg allemaal minstens zo interessant als het materiaal op New masters (met uitzondering van Image of Hell, geschreven als een bluesje, een songvorm die ik eigenlijk niet met Cat Stevens associeer). Natuurlijk zou twee jaar later de echte roem van Stephen Demetre Georgiou pas echt beginnen (en ten tijde van Mona bone jakon was hij nog altijd maar 22!), maar stiekem luister ik eigenlijk liever naar deze eerste twee platen.