Rick Springfield - Tao (1985)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: RCA
-
Dance This World Away (4:36)
-
Celebrate Youth (4:24)
-
State of the Heart (4:02)
-
Written in Rock (4:34)
-
The Power of Love (The Tao of Love) (5:00)
-
Walking on the Edge (5:09)
-
Walk Like a Man (4:14)
-
The Tao of Heaven (1:28)
-
Stranger in the House (4:03)
-
My Father's Chair (3:26)
0
geplaatst: 25 augustus 2007, 20:28 uur
Tot mijn genoegen dook dit cd-tje plots op in een euro-bak op de rommelmarkt. Niet meer te vinden en mijn cassette was al lang spoorloos.
Springfield maakte voor Tao wat mainstream-achtige muziek (Jessie's Girl) maar werkte hier in een toen modernere amerikaanse mid-jaren 80 sound. De productie is een stuk gezwollener dan de Engelse tegenhanger. Veel instrumenten en alerlei geluidjes samengepakt op de vierkante milimeter en dat soort werk. Vaak heel sfeervol maar soms ook irritant.
Afgezien van de hoogdravende productie heeft Springfield hier in mijn ogen een prima album afgeleverd. Celebrate Youth vind ik nog steeds een prima stuwend nummer.
Springfield maakte voor Tao wat mainstream-achtige muziek (Jessie's Girl) maar werkte hier in een toen modernere amerikaanse mid-jaren 80 sound. De productie is een stuk gezwollener dan de Engelse tegenhanger. Veel instrumenten en alerlei geluidjes samengepakt op de vierkante milimeter en dat soort werk. Vaak heel sfeervol maar soms ook irritant.
Afgezien van de hoogdravende productie heeft Springfield hier in mijn ogen een prima album afgeleverd. Celebrate Youth vind ik nog steeds een prima stuwend nummer.
0
geplaatst: 15 januari 2009, 20:58 uur
Celebrate Youth is echt een wereldnummer. Voor de rest slaat Jan W. de spijker op de kop als hij schrijft "Vaak heel sfeervol maar soms ook irritant".
0
geplaatst: 4 januari 2010, 16:40 uur
Waarin "Living in OZ" perfect was, was de balans tussen kitsch en heerlijke rock zonder overbodige "toeters en bellen".
Met deze cd/elpee wordt de toon al tijdens de eerste 2 nummers gezet.
Hartstikke volgeproduceerde nummers, waarbij er vanalles voorbij komt. Gierende keyboards en (terecht genoemde) irritante riedeltjes.
Toch blijven de nummers - stuk voor stuk - overeind. Niet allemaal even sterk, maar leuke producties.
Geen echte uitschieter. Zijn opvolger Rock of life, is meer Rock dan riedel.
Een 3-sterren album.
Niet Schlecht
Met deze cd/elpee wordt de toon al tijdens de eerste 2 nummers gezet.
Hartstikke volgeproduceerde nummers, waarbij er vanalles voorbij komt. Gierende keyboards en (terecht genoemde) irritante riedeltjes.
Toch blijven de nummers - stuk voor stuk - overeind. Niet allemaal even sterk, maar leuke producties.
Geen echte uitschieter. Zijn opvolger Rock of life, is meer Rock dan riedel.
Een 3-sterren album.
Niet Schlecht
0
Jack in the Box
geplaatst: 16 februari 2010, 20:17 uur
Celebrate Youth en Rock of Life werden destijds (bijna) doodgeknuffeld door de VARA op dinsdag.
Bij John Farnham heb ik hetzelfde gevoel als bij Rick Springfield: vind ik het wat of doe ik alsof ik er iets van vind?
Bij John Farnham heb ik hetzelfde gevoel als bij Rick Springfield: vind ik het wat of doe ik alsof ik er iets van vind?
0
geplaatst: 17 februari 2010, 09:31 uur
Muziek is gevoel: You hate it or you love it.
Het doen alsof je er iets van vindt is een vorm van onvoldoende kennis en gebrek aan houding.
Daar Rick Springfield één van de lekkerste cd's/lp's van de jaren tachtig heeft gemaakt (Living in Oz) maakt de mening over Tao alleen maar meer onderbouwt dan een los-vast mening.
Deze cd heeft een te jaren tachtig trend geluid die zeker geen eeuwigheidswaarde heeft, daarin is de L.i.o-album meer solide in.
Toch blijft Tao een lekker album met minder sterke ballen (lees gitaren).
Het doen alsof je er iets van vindt is een vorm van onvoldoende kennis en gebrek aan houding.
Daar Rick Springfield één van de lekkerste cd's/lp's van de jaren tachtig heeft gemaakt (Living in Oz) maakt de mening over Tao alleen maar meer onderbouwt dan een los-vast mening.
Deze cd heeft een te jaren tachtig trend geluid die zeker geen eeuwigheidswaarde heeft, daarin is de L.i.o-album meer solide in.
Toch blijft Tao een lekker album met minder sterke ballen (lees gitaren).
0
geplaatst: 19 februari 2010, 10:05 uur
Oja, en die overvolle keyboards,
ZONDER GITAREN. Met gitaren was het een goed album geweest.
ZONDER GITAREN. Met gitaren was het een goed album geweest.
0
Jack in the Box
geplaatst: 25 februari 2010, 12:30 uur
Raymond S schreef:
Muziek is gevoel: You hate it or you love it.
Het doen alsof je er iets van vindt is een vorm van onvoldoende kennis en gebrek aan houding.
Muziek is gevoel: You hate it or you love it.
Het doen alsof je er iets van vindt is een vorm van onvoldoende kennis en gebrek aan houding.
Je hebt helemaal gelijk!
0
geplaatst: 9 juni 2016, 23:05 uur
Raymond S schreef:
Oja, en die overvolle keyboards,
ZONDER GITAREN. Met gitaren was het een goed album geweest.
Oja, en die overvolle keyboards,
ZONDER GITAREN. Met gitaren was het een goed album geweest.
Rick Springfield en Tim Pierce spelen toch echt wel gitaar op dit album. Door de overvolle productie soms alleen wat moeilijk te onderscheiden.
Blijft staan dat dit een prima album. Nu ik 'm weer eens draai bevalt het album mij een stuk beter dan ik eigenlijk had verwacht. Ondanks (of misschien zelfs wel dankzij) de mid-jaren '80 sound.
0
geplaatst: 21 mei 2017, 20:06 uur
Hi-tech rock jazeker. Strak met drumcomputer en allerlei loops en synthesizer werk. Maar de gitaar klinkt op dit soort platen uit deze tijd meestal kraakhelder en mooi clean, zoals dat nu blijkbaar niet meer kan (ik hoor het nooit meer in ieder geval...)
Deze plaat is prachtig geproduceerd naar de maatstaven van 1985 en het is wat volwassener als de platen van Springfield hiervoor, "My Father's Chair" als beste voorbeeld hiervan.
Deze plaat is prachtig geproduceerd naar de maatstaven van 1985 en het is wat volwassener als de platen van Springfield hiervoor, "My Father's Chair" als beste voorbeeld hiervan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.