menu

Michael McDonald - Wide Open (2017)

mijn stem
3,88 (16)
16 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: BMG

  1. Hail Mary (6:52)
  2. Just Strong Enough (7:58)
  3. Find It in Your Heart (5:47)
  4. Half Truth (5:41)
  5. Ain't No Good (4:25)
  6. Honest Emotion (5:31)
  7. Blessing in Disguise (5:56)
  8. Dark Side (5:53)
  9. If You Wanted to Hurt Me (5:14)
  10. Beautiful Child (6:09)
  11. Too Short (5:22)
  12. Free a Man (6:07)
totale tijdsduur: 1:10:55
zoeken in:
avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Ook deze is vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Nog een ouwe rot (65) die weer eens een release uit brengt. Ruim 71 minuten voor 12 nummers, bijna 6 minuten per track! Lijkt me gewaagd maar heb er geen probleem mee na de eerste beluistering. Er komt met regelmaat een solerende gitaar voorbij waardoor het wel iets 70s heeft.

Pop zou ik het niet noemen, het is best wel funky en grooved, dus ook Soft Rock past niet echt. Doet wat denken aan Level 42 met wat Jazz Rock / percussieve drums en horny horns! blazers dus! wel gedoseerd. En natuurlijk ook een saxofoon.

Afsluiter Free a Man is het meest interessante nummer die me meteen positief pakt, uptempo en een bombast aan instrumenten zo tegen het einde. Heerlijk.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
chips... per abuis mijn review gewist... nog maar eens.

Ooit leverde Michael McDonald zijn bijdrage aan Peg en I Got The News op Steely Dan's klassieker Aya. Zo wordt zijn nieuwe album onbedoeld relevant vanwege het overlijden van Walter Becker tien dagen geleden. Ik was al vergeten dat Michael daar op meedeed maar dat soort details komen dan nu weer boven drijven.

Dit album heeft minder te doen met de Jazz Rock en Soft Rock van de 70s dan de Blue-Eyed Soul / R&B / Pop / Rock van zijn latere werk. Maar al die genres zijn terug te vinden op dit album. Toch heeft de man muzikaal niet stil gestaan. Hier en daar hoor ik Gospel, Funk, Latin Rock , Blues Rock en zelfs Alternative Rock invloeden terug. Het opent oud en vertrouwd met Blue-Eyed-Soul en een hnt aan Gospel in Hail Mary. Verrassend is de Bluesy Rock van aansluiter Just Strong Enough had van Joe Cocker geleend kunnen zijn, alleen zitten er hier wel wat violen bij. Hij had hier misschien even Carlos Santana erbij moeten roepen om het net iets meer te doen glimmen ipv de violen. Het wordt aardig zoet maar gelukkig net niet te zoet. Naar het einde ontregeld het koperwerk iets en klinken New Orleans invloeden door, erg fijn. Find It in Your Heart smooth 70s Funky gitaarwerk in de intro en subtiele blazers die doen denken aan de eerste Jazz Rock albums van Chicago.

Half Truth opent ingetogen met harmonica en akoestische gitaar, waarna een wat Alternative Rock stijl wordt aangedikt met elektrische gitaar en als de big drums opstuwen dan gaat het richting Southern Rock. Soms komt zelfs er herinnering aan de cross-over van Living Colour boven, zeker wanneer de gillende gitaren kort mogen soleren. Spelen met zacht en hard en diverse stijlen werpt hier zijn vruchten af. Ain't No Good doet me denken aan het oude solo werk van Sting en ook wel het Pop Rock werk van Bryan Adams. Terwijl er ook heel kort een synth in zit die zo a la Van Halen klinkt, verder wat fijne toms in de eerste helft.

Honest Emotion is één van de Jazz Soft Rock nummers die met z'n violen akelig dicht langs het zoete manoeuvreert maar gelukkig net goed valt. Blessing In Disguise Jazzy / Funky / R&B die wat doet denken aan het werk van Sting op zijn eerste solo albums, met clarinet(?) of is dat een sopraansax? Dark Side begint ingetogen akoestisch als een ballad maar dan komt er fijn drumwerk bij en de gitaar en sluipt dan richting ingetogen Pop Rock.

If You Wanted To Hurt Me klinkt als een iets wat gemakkelijk in zijn 80s 'hit' periode gemaakt had kunnen zijn, heeft ook wat weg van zijn werk met de Doobies alsmede solo werk. De bombast komt halverwege opzetten maar slaat niet door. Beautiful Child is uplifting en rockt goed, subtiel orgel op de achtergrond en een akoestische gitaar. Desondanks valt deze iets minder goed valt. Iets te veel stijl over inhoud.

Too Short opent als een iets wat Funky shuffle, blazers op de achtergrond en een subtiel 60s orgeltje, halverwege kort eenvoudige funky gitaar solo en Michael die vocaal nog even kort de limieten verkent. Het grooved wonderwel prima. Met 5 minuut 22 seconden toevallig ook het kortste nummer op het album. De rest dicht tegen de 6 minuten. Free a Man Nog meer Funk (en Latin Rock) op dit nummer en het duidelijk dat hij met een kleine party wil eindigen, maar wel één met intermezzo's waarin het gas even teruggaat en de melancholie in het koperwerk klinkt die doet denken aan Steely Dan. Ruimte voor solerende saxen, gitaar, de drummer mag ook even los alsmede de organist, eigenlijk gewoon de hele band die hard richting een bombastisch en explosief eind stoomt. Heerlijk.

Alhoewel het album opent met oud en vertrouwd Blue-Eyed-Soul werk zoals ik wel van hem ken heeft het album meer te bieden en is Michael zeker nog niet uitgeblust, noch is het vol met studio-spielerei volgestouwd om inspiratie of motivatie te verbergen. Ook geen auto-tune te bekennen. Hij heeft duidelijk een groep fijne en kundige musici om zich heen die ook iets buiten de paadjes mogen gaan al is dat niet heel ver. Gelukkig is er een brede variatie aan muzikale ingrediënten gebruikt en dat met tempo-wisselingen en beperkte ruimte voor solos maakt het een zeer aangenaam album om naar te luisteren.

Zo is mijn eerste kennismaking met een compleet album van MM zeer positief. De nummers zijn lang en 71 minuten voor 12 nummers vind ik voor mijn Electro Pop Rock oor best wel lang maar het verveeld gelukkig nooit. De nummers zijn redelijk consequent even sterk wat het kiezen van een favoriet lastig maakt. Ook omdat dit een album is wat je vaker moet horen voor iets goed blijft hangen. Wederom een 'oudere' knar die iets goeds op plaat weet neer te zetten.

avatar van jerome988
E-Clect-Eddy schreef:
Verrassend is de Bluesy Rock van aansluiter Just Strong Enough had van Joe Cocker geleend kunnen zijn, alleen zitten er hier wel wat violen bij. Hij had hier misschien even Carlos Santana erbij moeten roepen om het net iets meer te doen glimmen ipv de violen.


Er zitten toch goede elektrische gitaarsolo´s door het nummer heen?

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
jerome988 schreef:
Er zitten toch goede elektrische gitaarsolo´s door het nummer heen?

Jawel, maar solos van Carlos hadden het iets extras kunnen geven en net iets minder zoet gemaakt.

avatar van Marco van Lochem
4,0
Michael McDonald werd op 12 februari 1952 geboren in St. Louis Missouri USA en heeft dus de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Als je zijn nieuwste album “WIDE OPEN” beluisterd, is het goed dat McDonald niet met pensioen is gegaan. In 1974 trad hij als zanger toe tot de live band van Steely Dan en was later ook te horen als achtergrondzanger op albums van deze band. In 1975 verving McDonald Doobie Brothers leadzanger Tom Johnston en blijft bij de band totdat deze uit elkaar gaat in 1982. Hij is te horen op de top 40 hit “WHAT A FOOL BELIEVES”, dat pas in 1986 in de Nederlandse hitparade komt. Solo timmert hij vanaf 1982 wanneer hij “IF THAT’S WHAT IT TAKES” uitbrengt. McDonald wordt door medemuzikanten geroemd om zijn prachtige soulvolle stem en het vermogen om als achtergrondzanger iets extra’s aan songs toe te voegen. In Nederland scoort hij 3 keer als solo zanger, met James Ingram in “YAH MO B. THERE”, met Patti Labelle in “ON MY OWN” en “SWEET FREEDOM”. Het negende album van Michael McDonald ligt nu in de winkels en het is een schoonheid van een plaat geworden. Invloeden van jazz, soul, funk, pop en rock komen samen in de 12 tracks die samen ruim 71 minuten kwalitatief hoogstaande muziek opleveren. Met een keur aan gastmuzikanten is deze oude rot erin geslaagd een gedreven album af te leveren, waarop geen zwak moment te ontdekken is. En dan die stem, misschien zit er iets slijtage op, maar het is nog altijd een genot om naar deze man te luisteren…”WIDE OPEN” is een prachtig album geworden!

Ik ben altijd een fan van de man's stem geweest.

Er zit wat sleet op, maar het lijkt wel of hij gedurende het album beter wordt. Dat is natuurlijk onzin, want de nummers zullen op verschillende momenten zijn opgenomen. Maar het album heeft wel degelijk een opbouw.

Degelijke harmonieën, heerlijk om op te hebben terwijl je andere dingen aan het doen bent, om even weg te dromen in de trein na een lange dag of om met een goed glas wijn 's avonds op de bank te luisteren.

Vernieuwend? Nee. Maar menig beginnend artiest mag dit wel eens beluisteren. Zo maak je muziek en stop je beleving in wat je zingt.

avatar van Zwaagje
4,5
Liefhebber schreef:
Ik ben altijd een fan van de man's stem geweest.

Ik eerlijk gezegd niet. Ook in zijn doobie tijd vond ik het niks. Dan is dit voor mij een aangename verrassing. Prima plaat met goede en afwisselende songs. En nu pakt zijn stem me een stuk beter.

avatar van Minneapolis
4,0
Hey.. het is eens geen kerst, en geen coveralbum? Dat is nieuws. Bij deze op mijn luisterlijst.

avatar van Minneapolis
4,0
Vandaag heb ik het album een aantal keren online gedraaid, en het solliciteert nu hard naar een plek in de verzameling in tastbare vorm. Gek genoeg is het alleen op cd te vinden.

Ik wist niet eens dat er er nieuw werk aan zat te komen (had enkel gehoord van de samenwerking van de samenwerking met Thundercat) dus dit zou wel eens mijn grootste verassing van het jaar kunnen zijn. Want ik vind het een redelijk afwisselende plaat (een beetje soul, blues en rock) van erg constante kwaliteit. En dat terwijl ik meestal wat sceptisch ben over comebacks van ouwe knarren.
McDonald is nog goed bij stem, en het album is mooi ouderwets gemusiceerd. Misschien is het wel iets aan de lange kant.

Het is te vroeg om hoogtepunten te benoemen, maar er valt genoeg te genieten van het heerlijk soulfulle begin met "Hail Mary" en de pittige jazzy uitsmijter "Free a man".

edit: en inmiddels speelt het album nog een keer en besef ik dat ik bezig kan blijven met tussenliggende songs (de heerlijke blues van nr. 2, de '80's vibe van nr. 3, gevolgde door de power in nummer 4, etc....). Inmiddels ook maar de cd besteld. De liefde sloeg snel over in dit geval.
Ik begin met een voorzichtige ****

avatar van Reijersen
2,5
Een hele grote naam natuurlijk, die van Michael McDonald. Dit album ging wat langs mij heen, maar er werd zo vaak naar gerefereerd dat ik haast wel moest luisteren. Ook al wist ik van te voren dat ik ook van zijn oudere songs niet de grootste liefhebber ben. Dit album heeft zeker mooie momenten, maar ik heb wel vaak het gevoel dat een stem met raspje erbij beter bij de sterke instrumentatie had gepast. De stem van McDonald is mij wat te soft voor bij deze muziek. Honest Emotion, Hail Mary en Free A Man vallen mij het meest op.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:01 uur

geplaatst: vandaag om 08:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.