Chris Rea - Road Songs for Lovers (2017)

De nieuwe Rea

Heb berichten gelezen dat hij op dit album weer wat meer de popliedjes kant uit zal gaan. Ben benieuwd.

Hopelijk heb je gelijk, Jumpjet. Er zijn intussen genoeg bluesalbums van hem.

Chris gaat weer terug in zijn eigen tijd met dit goed klinkende album. The Blues heeft hij terzijde gelegd en hij grijpt terug naar de sound van zijn begin periode. Persoonlijk ben ik hier zeer blij mee. Het album luistert heerlijk weg en zal snel in mijn roulatie lijst terecht komen.

Prima laidback album van Chris Rea. Echt heel relaxt. Het is wat zoet, het is Rea op en top. Prima. Niet geweldig, wel fijn.

Dit album heeft overigens weinig met blues te maken. Wat bij dit album hier op de site staat, is onjuist. Het is gewoon Chris Rea pop met her en der wat meer rocknummers. Maar alles in een relaxte sfeer, de wat oudere Rea stijl. De blues heeft hier echt, zoals SemdeJong al zei, terzijde gelegd.

Inderdaad erg zoet. Lekker om zijn stem en sound weer eens te horen op nieuw materiaal. Ga er nog eens goed voor zitten maar veel beter gaat ‘t niet worden.

Ik kom ook niet hoger dan 3,5 ster, naar boven afgerond. Ik ben hier ook niet altijd voor in de stemming. Maar er zijn moment dat ik dit erg prettig vind. Het is lekker feel good.

Eerste luisterbeurt, dus dat zegt nog niet alles...
De start is beroerd; muzikaal niks mis mee, maar die highway teksten ontstijgen het Henk Wijngaard niveau echt niet. 'Money', hoewel uitgekakt als onderwerp, heeft wel een geinig sfeertje en dan ineens... 'Last Train', het treintje zonder machinist, luguber hoor! Eigenlijk wordt het vanaf dat moment ineens naargeestig, alsof de laatste 4 nummers... de afscheidsbrief zijn...

Pfff.....dat valt niet mee. Halverwege afgezet terwijl ik vroeger fan was. Ook zijn recentere bluesy uitstapjes kan ik wel waarderen. Dit is voor mij een teleurstelling.

Ondanks de eerder matige berichtjes kijk ik er toch naar uit: eindelijk een album zonder bluesinvloeden. Niet dat ik die albums slecht vind, verre van zelfs, maar er waren er te veel.

Het is geen pure blues meer, maar wat is het dan wel? Daar ben ik nog niet helemaal uit; een terugkeer naar zijn oudere werk hoor ik er niet in terug. Ik ga dit album zeker nog een kans geven, maar de eerste luisterbeurt valt me eerlijk gezegd niet mee.

Een recensie die de kritieken hier mooi weerlegt:
Chris Rea – Road Songs For Lovers | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ik wou dat ik het ook zo mooi kon verwoorden als hierboven...
Ik vind het alleszins wel één van de betere van CR, met echo's van over zijn hele carrière en weer enkele zalige slide stukken er bij !
Kijk er naar uit morgen in Carré.

Komende woensdag treedt hij op in België, maar door het lange rijden, het heel laat gaan slapen en een drukke donderdag is het niet haalbaar erbij te zijn. Zucht.

Gelukkig hoef je het niet overal mee eens te zijn. Een recensie is ook maar een mening. Net als mijn berichtje trouwens.

Jippie! Eindelijk geen kommer en kwel blues! Die heeft hij veel te veel gemaakt, met bakken tegelijk. En dat vond ik niet het meest interessante werk dat hij gemaakt heeft, bij lange na niet.
Maar dit album: ja, dat is weer eens een stuk beter. Er staan weer verschillende mooie nummers op, een beetje als vanouds.

Nu pas laat ik het album echt tot me doordringen en besef ik: wat een klasse apart is Chris Rea. Veel verschil is er niet met de bluesalbums, want elk nummer had evengoed op 'Blue Guitars' kunnen staan. De elementen die de man voor mij zo waardevol maken, zijn hier weer traditiegetrouw aanwezig: de stem, de gitaar en de melancholie. Rea biedt me altijd weer troost met 'The Last Train' en 'Angel of Love' als hoogtepunt. Misschien is dit, rekening houdend met zijn gezondheidsproblemen, zijn laatste album. Aanvankelijk vond ik het een goed, maar toch te weinig-album. Nu zie ik dat anders, het is gewoon een pareltje erbij.

Ik volg Chris Rea sinds zijn top 40-notering Josephine. Chris Rea - Shamrock Diaries (1985) - MusicMeter.nl was mijn eerst cd.
Het blijft een heerlijke, tijdloze muzikant met een unieke stijl. Het bluesepos Chris Rea - (Blue Guitars) (2005) - MusicMeter.nl vormde een prachtige apotheose van een lange en produktieve carriere.



Het zou zomaar eens zijn laatste kunnen zijn inderdaad. Ik ben echter nog niet op het punt dat dit een "pareltje erbij" is. Het komt op mij over alsof Chris de overblijvertjes van Blue Guitars alsnog heeft uitgebracht. Ik vind het geen hoogvlieger.

@Theoden King:
3 jaar geleden vond ik het ook geen hoogvlieger, pas sinds vorige week zie ik de schoonheid van het album.

Ergens heb je wel gelijk: sommige schijfjes van 'Blue Guitars' zijn beter omdat elk nummer raak is. Voor mij is dit album minder dan de ongeveer 5 à 6 topschijfjes van 'Blue Guitars', maar is het gelijkwaardig aan de overige 5 à 6 schijfjes van dit immense meesterwerk.

Op dit album vind ik vooral de nummers 2, 3, 9 en 10 heel sterk.

Ik ben benieuwd. Zal hem in de toekomst zeker nog eens draaien en hopen dat ik er ook een parel in ga horen.

Hoe zou het ondertussen gaan met de minzame Chris Rea? Komt er nog nieuw werk?