Europe - Walk the Earth (2017)

In maart 1983 verscheen het debuutalbum van de Zweedse rockband Europe en het duurde tot 1986 dat de band internationaal doorbrak met de titeltrack van hun derde album “THE FINAL COUNTDOWN”. De gladde, commerciële rock was interessant voor een groot publiek en de uitstraling en clips van de band deed de rest. De opvolger “OUT OF THIS WORLD” was minder succesvol, al scoorden ze met de single “SUPERSTITIOUS” wel een nummer 1 hit in Zweden en Noorwegen en met het in 1991 verschenen album “PRISONERS IN PARADISE” kwam een einde aan een succesvolle en turbulente periode. De bandleden gingen solo, maar het in 2004 kwamen ze toch weer terug, met een harder en donkerder geluid. Het album “START FROM THE DARK” liet een band horen dat niet wilde voort borduren op het jaren ’80 succes, maar zijn eigen weg volgde. “WALK THE EARTH” is het zesde sinds hun come-back en elfde album in totaal en laat een levendige band horen, waar het spelplezier nog steeds van af druipt. De geest van Deep Purple waard rond op gehele album, maar vooral in “GTO”. Zanger Joey Tempest is nog steeds goed bij stem, al heeft die wel wat aan hoogte in geboet. Dat zorgt overigens voor meer karakter in zijn stem en daarom is het een genot om naar hem te luisteren. “WALK THE EARTH” zal Europe niet meer in de hitparades brengen, maar daar mikt de band ook niet op. Het is een meer dan prima album van een band die gelukkig nog steeds nieuwe muziek uitbrengt!!

Aangenaam verrast. Veel goede, krachtige rockers op dit album. Af en toe een indutmomentje, maar desalniettemin genieten!

3,5*

Voorlopig mijn laatste album in de reis door het werk van Europe, maar er is goed nieuws: dit najaar duiken de heren dan eindelijk de studio in voor een opvolger.
Op de albums ná de comeback werd geleidelijk de invloed van liedschrijvers Mic Michaeli (toetsen) en John Levén (basgitaar) steeds groter, omgekeerd evenredig met de compositorische inbreng van John Norum, die evenwel in zijn gitaarwerk (solo's om te zoenen) kan schitteren. Dat blijkt opnieuw op Walk the Earth.

Je hoort de jeugdhelden van Europe terug: Deep Purple, maar ook Led Zeppelin en qua toetsen Ken Hensley van Uriah Heep.Tegelijkertijd klinkt dit als Europe en als 2017, mede dankzij de knallende productie. Dit album heeft de voorbije weken menig rondje gedraaid, zowel op de fiets, in de auto als in de huiskamer. Met slechts weinig albums heb ik dat die het in alle omstandigheden goed doen.

Europe weet met het titelnummer, het stuwende Kingdom United en Turn to Dust nummers te brengen in de buitencategorie. Bijna net zo goed vind ik het bijna grimmige The Siege, het in seventiessfeer (Moog synth) gestoken Pictures, het Purpleaanse Election Day, de oosterse sferen van Wolves en het snelle GTO; de overige nummers zijn "gewoon" goed; wel heb ik minder met het logge Haze, dat gelukkig onder de 4 minuten aftikt. Slotlied Turn to Dust duurt 6'07" om na enkele momenten stilte een dixielandorkest 26 seconden lang de plaat te laten afsluiten. Geinig!

Walk the Earth mag de laatste Europe tot dusver zijn, één album heb ik nog tegoed: de laatste soloplaat van John Norum, te weten Gone to Stay uit 2022.