David Gilmour - Live at Pompeii (2017)

Larger than life. Dat is toch de enige conclusie die ik kan trekken na het zien van de film in de bioscoop. Geweldige muziek, perfect uitgevoerd en weergegeven.

Gelukkig draaide de film op 17 september nog een keer. De setlist was behoorlijk korter dan het aanbod op de dvd. Mijn vijf sterren geldt dan ook voor de film, waar menig Pink Floyd klassieker voorbij kwam. Ik hoef de dvd ook niet te hebben, deze ervaring was genoeg.

Wat de ervaring extra indrukwekkend maakte, is dat ik maar iets meer dan een maand geleden zelf in Pompeii rondliep en daar in de catacomben van het amfitheater de tentoonstelling Pink Floyd in Pompeii tegen het lijf liep. Ik had geen idee dat Gilmour daar het jaar ervoor had gespeeld. Dat zag ik heel snel na thuiskomst, waar de voorstelling van 13 september al was uitverkocht.

In de bioscoopzaal was de muziek zo indrukwekkend, overweldigend en zo mooi. Ja, ik ben bevooroordeeld natuurlijk. Kijk maar naar mijn MuMe lijst aller tijden. Dat neemt niet weg dat David Gilmour en band een zeer hoog niveau haalden in een prachtige omgeving, waar alles uitgehaald werd wat er in zat. Petje diep af.

Iets meer staat hier op WoNoBlog.

Altijd kwaliteit en dan bedoel ik zowel de kwaliteit muziek en uitvoeringen als de opname kwaliteit en ik vraag met af of het die avond in Pompeii ook ze heeft geklonken want er overduidelijk nogal wat gesleuteld aan het eind resultaat. Veel te veel detail wat live (hoe goed de geluidstechnicus, musici en installatie ook zijn) nooit hoorbaar kan zijn. Ik heb Roger Waters 3 keer gezien en Pink Floyd in 94 allemaal met fenomenaal en quadrofonisch geluid, maar dit was zelfs daar niet haalbaar.

Verder een wel een erg voorspelbare setlist. Ik begrijp dat hij sommige nummers (Echoes) niet meer wil of kan spelen omdat Rick er niet meer is maar de On An Island Tour was afgezien van Echoes toch echt veel gewaagder eng spannender dan dit. Zo zonde want FF heeft zon rijk Oeuvre. Zelfs als we de typische Waters nummers weglaten houden we nog genoeg andere spannende nummers over. Sorrow was daarbij wel een plezierige terugkeer. Daar vlogen in 94 de vlammen vanaf maar hier ook.

Maar of het nu spannend is of niet het luistert altijd nog steeds heerlijk weg.

David Gilmour hoeft niks meer te bewijzen, het is en blijft een topmuzikant ook op zijn al gezegende leeftijd. Wij waren erbij in Tienen en genoten hebben we met volle teugen, was toch wel één van de beste (nee, misschien wel het beste) concerten waar ik ooit was.
Ook deze registratie van het concert is een waar genot om naar te luisteren en zeker ook om naar te kijken, ik heb dan ook de versie met de Blu-ray met prima beeld en geluid!
Voor alle fans van de man een aanrader.

Live at Pompeii is een prachtig opgenomen concertregistratie op een historische plek. Ik heb het concert van Pink Floyd uit '71 ook nog ergens liggen. Toch moet mij van het hart dat ik eigenlijk alleen opveerde bij de overbekende PF nummers, die weliswaar niet echt verrassend, maar wel als vanouds geweldig klinken. Prima show, goede muzikanten, mooi geluid. De stem van David kraakt her en der al wel een beetje, maar mag het? Petje af voor deze krasse gitaarheld, want spelen kan hij nog als de beste! Het enige waar ik op een bepaald moment echt moeite mee had waren de achtergrondzangeressen. Ik heb The Great Gig in the Sky altijd al min of meer een vervelend nummer gevonden, maar nu klinkt het zelfs rampzalig.