Nothing More - The Stories We Tell Ourselves (2017)

Ansich een fijn album, maar het duurt allemaal wat lang. Hadden ze de interludes achterwegen gelaten dan was het resultaat voor mij toch beter geweest. Toch is het een van de betere rock bands van het moment.

De samenwerking met Jacoby Shaddix voor Don't Stop is trouwens erg fijn te noemen, beter dan de versie die op cd te vinden is.

Geweldige band, pas ontdekt.
Staan een aantal ijzersterke nummers op de plaat (ik noem de eerste 7 tracks).
Enig (groot) minpunt zijn inderdaad de vele interludes, deze heb ik op spotify dan ook allemaal verwijderd want het haalt je enorm uit het album.
Verder een heerlijke plaat die mogelijk sterker is dan het selftitled album.

Erg lekker, afwisselend album met precies de juiste mengeling van luchtige rocksongs en wat meer diepgravend materiaal. Hier en daar wordt de vaart er wat uitgehaald door een reeks overbodige interludes, maar als geheel steekt het album fraai in elkaar, kracht bijgezet door de uitstekende, gelaagde produktie. Deze band wordt feitelijk steeds beter.

Heerlijke rockplaat. Zeer fijn in elkaar gezet. Net een tikkeltje meer gepolijst en harder dan z'n voorganger.
Waar bij deze plaat goed aan gedacht is, is de dynamische en gevoelsmatige afwisseling van de nummers.
Je hebt die heerlijke ruig klinkende headbengers zoals Let M Burn, We Don't Stop en Do You Really Want It. En dan heb je de iewat melancholische/emotionele tracks. Het beste te merken bij Still In Love en Just Say When.

Enig minpunt: De interludes. Sommige zijn nogal overbodig.

Op zich een leuk, energiek, soms ietwat hysterisch rockalbum. Maar wat halen al die intermezzo's het tempo eruit zeg. De muzikale rustpuntjes in de vorm van enkele rustigere songs zijn wel op hun plaats en zorgen voor wat variatie, maar al die oeverloze riedeltjes en gesproken samples voegen niets toe en rekken het album te veel, een uur is echt te veel voor een plaat als deze.

Al met al toch een goede drie kwartier aan prima muziek. De eerste helft is weliswaar wat aan de drukke kant, terwijl de rustpunten (Just Say When, Tunnels) allemaal op het tweede deel staan. Die verdeling had beter gekund. Go to War en Fade in / Fade Out steken er bovenuit.

Dit album verdient een korte recensie, luister hem niet vaak maar als ik hem opzet luister ik hem altijd helemaal af, dat zegt toch wel iets over de kwaliteit van het gebodene. Ha dzelfs even de neiging om hem weer te gaan beluisteren voor een tweede keer. Absolute aanrader