Shilpa Ray - Door Girl (2017)

Aparte act! Ze noemen het Blues Punk op bepaalde sites. Heb een paar nummers van het vorige album beluisterd en de twee singles van deze en dat bevalt prima. Voor de fans van Amanda Palmer zou ik inderdaad ook zeggen.

Fijne rauwe stem van deze zangeres maar heb het lastig om het genre te benoemen, Rock zit erin maar misschien dichter bij Shock Rock als je sommige teksten hoort. Ook doet het ergens denken aan Joan Jett's ouwe band The Runaways het tempo ligt alleen veel lager dan je Punk of Punk Rock verwacht en voor Garage is het niet Lo-Fi genoeg en ook niet zo smerig.

Ze heeft ook en fijne cover gedaan van When Doves Cry die weer lijkt op de cover van Patti Smit van hetzelfde nummer.

Heerlijk album, overtuigt vanaf de eerste beluistering. De verrassende ontdekking van 2017 wat mij betreft.

Ze heeft een aparte stem, iets wat geknepen maar kan ook een enorme Rootsy scheur open trekken. Dan neigt het inderdaad naar Punk Rock, maar zou ook voor Psychobilly kunnen doorgaan. Haar stijl doet verder denken aan Patti Smith en The Cramps. Maar er is veel variatie, in en tussen de nummers maar vormen wel een geheel door die stem maar ook een prima gitarist (of is zij dat zelf?). Ook meer dan genoeg semi-ingetogen nummers.

Ook opvallend de vreemd aan doende titels van nummers: Manhattanoid Creepazoids en Revelations of a Stamp Monkey

Wikipedia weet te vertellen dat ze ooit als achtergrondzangers op tournee ging met Nick Cave and the Bad Seeds, circa 2011.

Volgens Last.fm / Spotify ook voor fans van: Nadine Shah, The Coathangers, Anna Calvi, Torres, TOPS

Okay. EMT Police and the Fire Department heeft dus wel die Punk attitude en die heerlijk rauwe stem van Shilpa.

Dit nummer ook maar toegevoegd aan mijn favorieten lijst van 2017.

Echte New York-plaat, in de zin dat allerlei herkenbare elementen uit de punkgeschiedenis van New York terug te horen zijn in het werk van Ray.

Het doet denken aan de zorgeloze maar sarcastische pop van Blondie (Manhattan, Add Value Add Time, Morning Terrors), de in reverb gewassen girl group-sounds zoals geproduceerd door Phil Spector, Roy Orbison, allemaal met de verslagen attitude van de New York Dolls. Soms ook wat echo's van Camera Obscura, al zijn de nummers van Ray meer gestoeld op bewegelijke latijnse ritmes.

Hoogtepunten voor mij zijn de kerstachtige opener New York Minute Prayer en het swingende Heart Full of Dirt (Tears on My Pillow anyone?).

Verder vermoed ik dat Frank Sinatra blij zou zijn met nummers: After Hours, You're Fucking No One en BQE. Ik wel in ieder geval. Mede door die Orbison/Spector/Sinatra-invloed doet het album me regelmatig denken aan het vroege winterse werk van The Walkmen (belletjes, uitwaaierende gitaren); Everyone Who Pretended & Bows + Arrows.

Verder wat vreemde aanvullingen (80s hiphop-uitstapje) Stamp Monkey, rocker EMT en het intermezzo Dream Sequence. Minder interessant is de traditionele rock Rockaway.