Shilpa Ray - Door Girl (2017)
mijn stem
8 stemmen
Verenigde Staten
Punk / Rock
Label: Northern Spy
-
New York Minute Prayer (1:49)
-
Morning Terrors Nights of Dread (4:27)
-
Revelations of a Stamp Monkey (4:04)
-
Add Value Add Time (5:34)
-
EMT Police and the Fire Department (4:19)
-
After Hours (4:35)
-
Shilpa Ray's Got a Heart Full of Dirt (4:02)
-
Manhattanoid Creepazoids (2:51)
-
Rockaway Blues (3:47)
-
You're Fucking No One (6:07)
-
This Is Not a Dream Sequence (1:08)
-
My World Shatters by the BQE (5:01)
0
geplaatst: 30 december 2023, 12:03 uur
Echte New York-plaat, in de zin dat allerlei herkenbare elementen uit de punkgeschiedenis van New York terug te horen zijn in het werk van Ray.
Het doet denken aan de zorgeloze maar sarcastische pop van Blondie (Manhattan, Add Value Add Time, Morning Terrors), de in reverb gewassen girl group-sounds zoals geproduceerd door Phil Spector, Roy Orbison, allemaal met de verslagen attitude van de New York Dolls. Soms ook wat echo's van Camera Obscura, al zijn de nummers van Ray meer gestoeld op bewegelijke latijnse ritmes.
Hoogtepunten voor mij zijn de kerstachtige opener New York Minute Prayer en het swingende Heart Full of Dirt (Tears on My Pillow anyone?).
Verder vermoed ik dat Frank Sinatra blij zou zijn met nummers: After Hours, You're Fucking No One en BQE. Ik wel in ieder geval. Mede door die Orbison/Spector/Sinatra-invloed doet het album me regelmatig denken aan het vroege winterse werk van The Walkmen (belletjes, uitwaaierende gitaren); Everyone Who Pretended & Bows + Arrows.
Verder wat vreemde aanvullingen (80s hiphop-uitstapje) Stamp Monkey, rocker EMT en het intermezzo Dream Sequence. Minder interessant is de traditionele rock Rockaway.
Het doet denken aan de zorgeloze maar sarcastische pop van Blondie (Manhattan, Add Value Add Time, Morning Terrors), de in reverb gewassen girl group-sounds zoals geproduceerd door Phil Spector, Roy Orbison, allemaal met de verslagen attitude van de New York Dolls. Soms ook wat echo's van Camera Obscura, al zijn de nummers van Ray meer gestoeld op bewegelijke latijnse ritmes.
Hoogtepunten voor mij zijn de kerstachtige opener New York Minute Prayer en het swingende Heart Full of Dirt (Tears on My Pillow anyone?).
Verder vermoed ik dat Frank Sinatra blij zou zijn met nummers: After Hours, You're Fucking No One en BQE. Ik wel in ieder geval. Mede door die Orbison/Spector/Sinatra-invloed doet het album me regelmatig denken aan het vroege winterse werk van The Walkmen (belletjes, uitwaaierende gitaren); Everyone Who Pretended & Bows + Arrows.
Verder wat vreemde aanvullingen (80s hiphop-uitstapje) Stamp Monkey, rocker EMT en het intermezzo Dream Sequence. Minder interessant is de traditionele rock Rockaway.
* denotes required fields.
* denotes required fields.