Circuit des Yeux - Reaching for Indigo (2017)

Dit is goed! Mooie zweverige vrije folkmuziek wat eind jaren 60 / begin jaren 70 (denk Robbie Basho of Roy Harper) opkwam gemengd met dronende folkrock, postmoderne klassieke muziek en een brij van elektronica. Er wordt gefreakt, maar meestal op een zeer toegankelijke manier. Frontvrouw Haley Fohr valt vooral op met haar verheven vocalen, doordrenkt met minimalisme, met momenten van krachtige meeslependheid. Meng dat met de voornoemde muziekstijlen en het unieke multi-instrumentengebruik en je hebt een uniek album. In dat opzicht doet zij erg denken aan Diamanda Galás en Nico.

Ik beluisterde vanochtend Robert Wyatt's meesterwerk 'Rock Bottom' en in de verte doet deze interessante plaat van Circuit des Yeux mij daaraan denken. Vooral de opbouw van de composities, het kleine geëxperimenteer van postmodernisme binnen diezelfde composities en de synthesizers die de normaliter dissonante klankenexperimentatie (van zangloops tot dissonante violen, synths en soms akoestische gitaren) 'accessible' en intiem doen klinken.

Tot slot wil ik nog opmerken wat een fantastische compositie het meeslepende 'Black Fly' wel niet is. Briljant hoe dat nummer van een conjuncte opbouw overgaat in een dwarse uitbarsting! Ik ben erg enthousiast over het werk van Haley Fohr. Hopelijk zet zij dit niveau door (en wordt het nog iets beter).