Magnum - Kingdom of Madness (1978)

Een goed debuut, met een heel eigen stijl, direkt herkenbaar als Magnum. "Kingdom of Madness" wordt nog steeds live gespeeld, en is een soort trademark geworden.

Moeilijke bevalling, in deze bezetting zat nog Bailey, de keyboardspeler die ook fluit speelt.
De vroege muziek van Magnum lijkt een beetje op wat Queen van plan was, voordat ze op de disco/pop toer gingen.

Een aantal songs zijn heel gaaf ingespeeld en Tony Clarkin is echt een typisch britse songwriter. Avontuurlijke songs met spookjesthematiek met veel bombast gebracht.

Magnum begon als symfonische rockband en halverwege de jaren tachtig maakten ze de switch naar AOR, waarna ze in het nieuwe millennium weer zouden teruggrijpen naar hun oorspronkelijke sound.

Met name de eerste twee platen zijn interessant, door het grota aandeel akoestische gitaar, de fluit en subtiele toetsenpartijen.

De solo's van Clarkin lijken zo van Brian May te komen en Catley is een waanzinnig zanger, ergens tussen Dio en Mercury in.

Het titelnummer met name is een klassieker. Het nummer dat Queen nooit heeft gemaakt.

Oef, duidelijk een tweederangsbandje. In the Beginning klinkt als Yes op een slechte dag. Goed, af en toe komen er leuke ideetjes voorbij, maar de instrumentale delen blazen mij niet bepaald omver. En opmerkelijk: ik verdraag Catley nauwelijks. Hij heeft absoluut de kracht niet van Dio en Mercury en zingt als een drama queen. Let wel: ik heb geen problemen met types als Jon Anderson, Burke Shelley, David Byron en Geddy Lee. Maar Catley klinkt alsof de hele wereld hem onrecht heeft aangedaan. Bleh.
Nu zit ik naar Lords of Chaos, live Marauder, te luisteren en Catley klinkt daar beter.
Maar dat poetst die achterhaalde synthesizergeluidjes nog niet weg.

Magnum mislukte ook totaal als symfoband.
Als melodieuze rockband slaagden ze prima.

Ik zou als ik jou was de eerste platen skippen en eens On a Storyteller's Night of Wings of Heaven luisteren.
Daar treedt definitief de gitaar op de voorgrond, klinkt Catley rauwer en meer rock en zijn de songsructuren niet geforceerd symfonisch.

Niet te vergelijken met de Magnum zoals de meesten die tegenwoordig zullen kennen. Hier maakten ze nog wat symfo/prog rock. Mede door het gebruik van de dwarsfluit klinkt het hier en daar wel interessant, maar er zijn flink wat betere albums in dit genre gemaakt. Daarom kan ik me de switch van Magnum wel voorstellen, want misschien was dit niet precies hun ding.
Hier hebben ze trouwens wel een heel duidelijk "Europees" geluid wat liefhebbers van dit genre misschien wel weer zal bevallen.

Voor www.metalfan.nl heb ik in de tussentijd mijn tweede stukje geschreven voor de reeks 'de stenen roots van de heavy metal', aangezien ik het afgelopen jaar een groot Magnum-liefhebber ben geworden en Magnum in mijn ogen een belangrijke rol heeft in de geschiedenis van de zwaardere muziek!

Column: De Stenen Wortels van Heavy Metal: Magnum - Kingdom Of Madness | Metalfan.nl

Lekker debuut van Magnum dat hier tegen klassieke heavy metal aanschurkt. Echt hard is het niet. Zeker niet voor moderne begrippen, maar ze komen er goed mee weg. Op Kingdom Of Madness hoor ik duidelijk een soort vibe dat je ook op het vroege werk van Queen hoort. Het is bombastisch en theatraal, maar het moge duidelijk zijn wie hier het grote voorbeeld is. Er wordt heerlijk gecomponeerd en geschreven. Ik zal in de toekomst graag weer naar nummers als In The Beginning en de titeltrack luisteren. Ook het eigenzinnige Lord Of Chaos is een feestje voor de oren. Fijne balans tussen hardrock en progrock met daarbij een stel puike muzikanten. Een mooi begin van Magnum!

Iets grotere samenvatting: het debuut schuurt nog het hardste tegen de jaren '70 progrock aan. De Queen-invloeden zijn nog het meeste aanwezig, terwijl ook het frivole van acts als Jethro Tull en Genesis duidelijk hoorbaar zijn. De titeltrack heeft nog een lekkere heavymetalriff, terwijl een song als The Bringer lekker episch is. De afsluitende drie tracks zijn allemaal ook lekker opzwepend en aanstekelijk. Een prima debuut.

Nou, album nummer 1 van Magnum. Ik ben niet echt bekend met Magnum. Dit is een aardig begin. Yes, Kansas en Queen hoor ik er duidelijk in terug. Ik krijg het idee dat de flinke portie prog nog wat geforceerd is en dat Magnum nog zoekende is naar wat het precies wil.