Magnum - Kingdom of Madness (1978)

Niet te vergelijken met de Magnum zoals de meesten die tegenwoordig zullen kennen. Hier maakten ze nog wat symfo/prog rock. Mede door het gebruik van de dwarsfluit klinkt het hier en daar wel interessant, maar er zijn flink wat betere albums in dit genre gemaakt. Daarom kan ik me de switch van Magnum wel voorstellen, want misschien was dit niet precies hun ding.
Hier hebben ze trouwens wel een heel duidelijk "Europees" geluid wat liefhebbers van dit genre misschien wel weer zal bevallen.

Lekker debuut van Magnum dat hier tegen klassieke heavy metal aanschurkt. Echt hard is het niet. Zeker niet voor moderne begrippen, maar ze komen er goed mee weg. Op Kingdom Of Madness hoor ik duidelijk een soort vibe dat je ook op het vroege werk van Queen hoort. Het is bombastisch en theatraal, maar het moge duidelijk zijn wie hier het grote voorbeeld is. Er wordt heerlijk gecomponeerd en geschreven. Ik zal in de toekomst graag weer naar nummers als In The Beginning en de titeltrack luisteren. Ook het eigenzinnige Lord Of Chaos is een feestje voor de oren. Fijne balans tussen hardrock en progrock met daarbij een stel puike muzikanten. Een mooi begin van Magnum!

Iets grotere samenvatting: het debuut schuurt nog het hardste tegen de jaren '70 progrock aan. De Queen-invloeden zijn nog het meeste aanwezig, terwijl ook het frivole van acts als Jethro Tull en Genesis duidelijk hoorbaar zijn. De titeltrack heeft nog een lekkere heavymetalriff, terwijl een song als The Bringer lekker episch is. De afsluitende drie tracks zijn allemaal ook lekker opzwepend en aanstekelijk. Een prima debuut.

Nou, album nummer 1 van Magnum. Ik ben niet echt bekend met Magnum. Dit is een aardig begin. Yes, Kansas en Queen hoor ik er duidelijk in terug. Ik krijg het idee dat de flinke portie prog nog wat geforceerd is en dat Magnum nog zoekende is naar wat het precies wil.