Magnum - Magnum II (1979)

Minder als het debuut, en duidelijk een beetje zoeken naar de muzikale weg, die ingeslagen moet worden. Maar desondanks een typisch vroeg Magnum album, herkenbaar en met goede composities.

Dit is zeker geen slecht album.
De vroege Magnum was veel meer avontuurlijk is tekst en muziek dan de AOR crap waar ze om bekend zijn geworden.

Akoestiche gitaartjes, Queen-achtige koortjes, fluit, strak drum/bas werk, korte maar duidelijke gitaarsolii en uistekend songmateriaal.

Kingdom of Madness is natuurlijk beter.
Maar met deze plaat had de band met Changes al een knaller van een hit (?)

Ik vind deze plaat in een aantal opzichten beter dan het debuut.

De songs zijn puntiger en er is een aantal zeer symfonische songs op deze plaat aanwezig.
De zang is van hoog niveau (Catley is echt een zeer goede zanger).

De band meandert hier een beetje tussen de symfo en de hardrock in, wat werkt voor nummers als Firebird, All of My Life, If I Could Live Forever, The Battle en Great Adventure
Changes is té Van Halen achtig en Foolish Heart vind ik ook maar een middelmatig AOR-song.

Ik ben dol op de manier waarop Magnum hier keyboards gebruikt en hoe ze al verhalend hun muziek brengen. Bob Catley is hier ook echt de ideale zanger voor, maar in tegenstelling tot het debuut, prikkelt dit album me niet echt. De songs bieden weinig uitdaging voor de luisteraar en weinig spanning. Een song als Reborn is best ok en So Cold The Night doet daar in mijn ogen nog wel een schepje bovenop, maar in andere songs valt Magnum best vaak in de herhaling. All Of My Life wordt er gewoon erg saai van. Magnum II mist het frivole van het debuut en de drang naar avontuur en het experimenteren, al luistert het verder wel heel aardig weg.

Tussenstand:
1. Kingdom Of Madness
2. Magnum II

Er vallen best positieve dingen over Magnum te melden, maar als je de hele discografie langs deze meetlat doorploegt, kon het nog wel eens een lange zit worden.

Het idee van deze kange zit is dat ik op deze manier de band leer kennen. Door de p,aten op chronologische volgorde te luisteren, kun je goed horen hoe in dit geval Magnum zich ontwikkeld heeft. Dat er mIndere of misschien wel slechte platen tussen zitten, neem ik op de koop toe.

Het tweede album (toepasselijk genaamd Magnum II) wordt nooit echt genoemd in gesprekken over beste albums of songs. Slecht is het album echter zeker niet, al begrijp ik wel dat het bij niemand favoriet zal zijn. De songs zijn vooral frivool en gezellig, maar in het begin van het album nog niet heel erg bijzonder te noemen. If I Could Live Forever is echter wel een erg fijne uitschieter en ook de proggy track Reborn (nog met dwarsfluit!) luistert erg makkelijk weg. So Cold The Night heeft daarnaast een introriff die bijna doom metal-achtig aandoet (voor de songs weer overgaat in iets lichtvoetigere, maar toch nog spannende progrock. Afsluiter All Of My Life doet het ook erg goed, waardoor uiteindelijk alleen het gelukkig erg korte Foolish Heart niet echt aanspreekt. Weet je, geheel onverwachts is dit tweede album eigenlijk nog best consistent leuk, misschien zelfs nog wel iets beter doordacht dan het ook erg leuke debuut.

Voorlopige tussenstand:
1. Magnum II
2. Kingdom Of Madness

Magnum II heeft ondanks de karige hoes best leuke dingen te bieden. Hoewel ik hem maar net iets beter vind dan het debuut, blijft de aandacht er beter bij. Reborn bijvoorbeeld; prachtig opgezet nummer.

De ene oorwurm na de andere, heerlijk gezongen en met een jeugdige spanning. Zo worden ze niet meer gemaakt. De enigszins geforceerde single-kandidaten Changes en Foolish Heart kan ik meer waarderen dan toen ik een jonge headbanger was.