Magnum - Magnum II (1979)

Ik ben dol op de manier waarop Magnum hier keyboards gebruikt en hoe ze al verhalend hun muziek brengen. Bob Catley is hier ook echt de ideale zanger voor, maar in tegenstelling tot het debuut, prikkelt dit album me niet echt. De songs bieden weinig uitdaging voor de luisteraar en weinig spanning. Een song als Reborn is best ok en So Cold The Night doet daar in mijn ogen nog wel een schepje bovenop, maar in andere songs valt Magnum best vaak in de herhaling. All Of My Life wordt er gewoon erg saai van. Magnum II mist het frivole van het debuut en de drang naar avontuur en het experimenteren, al luistert het verder wel heel aardig weg.

Tussenstand:
1. Kingdom Of Madness
2. Magnum II

Het tweede album (toepasselijk genaamd Magnum II) wordt nooit echt genoemd in gesprekken over beste albums of songs. Slecht is het album echter zeker niet, al begrijp ik wel dat het bij niemand favoriet zal zijn. De songs zijn vooral frivool en gezellig, maar in het begin van het album nog niet heel erg bijzonder te noemen. If I Could Live Forever is echter wel een erg fijne uitschieter en ook de proggy track Reborn (nog met dwarsfluit!) luistert erg makkelijk weg. So Cold The Night heeft daarnaast een introriff die bijna doom metal-achtig aandoet (voor de songs weer overgaat in iets lichtvoetigere, maar toch nog spannende progrock. Afsluiter All Of My Life doet het ook erg goed, waardoor uiteindelijk alleen het gelukkig erg korte Foolish Heart niet echt aanspreekt. Weet je, geheel onverwachts is dit tweede album eigenlijk nog best consistent leuk, misschien zelfs nog wel iets beter doordacht dan het ook erg leuke debuut.

Voorlopige tussenstand:
1. Magnum II
2. Kingdom Of Madness

Magnum II heeft ondanks de karige hoes best leuke dingen te bieden. Hoewel ik hem maar net iets beter vind dan het debuut, blijft de aandacht er beter bij. Reborn bijvoorbeeld; prachtig opgezet nummer.