Jake Bugg - Hearts That Strain (2017)
mijn stem
28 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Virgin EMI
-
How Soon the Dawn (2:48)
-
Southern Rain (3:54)
-
In the Event of My Demise (2:54)
-
This Time (3:14)
-
Waiting (3:10)
met Noah Cyrus
-
The Man on Stage (3:17)
-
Hearts That Strain (3:35)
-
Burn Alone (2:40)
-
Indigo Blue (3:28)
-
Bigger Lover (2:56)
-
Every Colour in the World (3:56)
1
geplaatst: 3 september 2017, 15:13 uur
Vijf jaar geleden, terug in 2012 werd Jake Bugg, naast vele andere muzikanten gebombardeerd als nieuwe Bob Dylan. Jake zei er gedurende zijn promotie van zijn tweede album het volgende over:
Ik kan hem daar wel gelijk in geven, om de zoveel tijd is er een nieuwe Bob Dylan opgestaan, die qua populariteit alleen al waarschijnlijk de hoge verwachtingen niet waar kan maken. Zo ook Jake Bugg.
Zijn eerste album werd vol gejuich ontvangen, ook ik vind het nog steeds een heerlijk album, de volgende albums wisten niet zoveel succes te boeken. Toch vond ik zijn Shangri La goed te pruimen. Ik was echter niet heel erg te spreken over zijn On My One, een album waarop hij rapt en een album dat hij mede heeft geproduceerd. Wat mij betreft heeft hij daar wat meer hooi op zijn vorm genomen.
Dan dit album. Ik heb dit album nou een paar keer geluisterd en ik ben eigenlijk wel onder de indruk. Hearts That Strain verschijnt iets meer dan een jaar later na zijn On My One en ik vind het knap hoe hij zich kan revancheren. Dit album is compleet anders. Het neigt best wel naar Country en rootsmuziek. De liedjes zijn simpel, maar niet minder mooi. In de meeste gevallen is het Jake Bugg met een gitaar met wat enkele aanvullende instrumenten. Zo hoor ik hem graag, op deze manier mag hij nog jaren muziek maken.
Maar het is wel een luie vergelijking. Je hoort iemand die met een akoestische gitaar zingt en maakt dan meteen de vergelijking met Dylan omdat je niemand anders kan bedenken die vergelijkbare muziek maakt. Maar ik streef er niet naar om iemand anders dan mezelf te zijn.
bron
bron
Ik kan hem daar wel gelijk in geven, om de zoveel tijd is er een nieuwe Bob Dylan opgestaan, die qua populariteit alleen al waarschijnlijk de hoge verwachtingen niet waar kan maken. Zo ook Jake Bugg.
Zijn eerste album werd vol gejuich ontvangen, ook ik vind het nog steeds een heerlijk album, de volgende albums wisten niet zoveel succes te boeken. Toch vond ik zijn Shangri La goed te pruimen. Ik was echter niet heel erg te spreken over zijn On My One, een album waarop hij rapt en een album dat hij mede heeft geproduceerd. Wat mij betreft heeft hij daar wat meer hooi op zijn vorm genomen.
Dan dit album. Ik heb dit album nou een paar keer geluisterd en ik ben eigenlijk wel onder de indruk. Hearts That Strain verschijnt iets meer dan een jaar later na zijn On My One en ik vind het knap hoe hij zich kan revancheren. Dit album is compleet anders. Het neigt best wel naar Country en rootsmuziek. De liedjes zijn simpel, maar niet minder mooi. In de meeste gevallen is het Jake Bugg met een gitaar met wat enkele aanvullende instrumenten. Zo hoor ik hem graag, op deze manier mag hij nog jaren muziek maken.
* denotes required fields.
* denotes required fields.