Cameron Blake - Fear Not (2017)

Niet eerder heb ik van Cameron Blake gehoord, terwijl hij toch al wat muziek heeft uitgebracht. Misschien helpt zijn naam er ook niet echt bij: beetje doorsnee of lijkend op zoveel andere namen.
Rare redenering, ik weet het, maar hij viel gewoon nooit op.

Totdat ik album opener, tevens titeltrack, Fear Not hoorde. Muziek die helemaal in mijn straatje past: strijkers, melancholiek... heerlijk. Dan weet een artiest ineens op te vallen.

Het album Fear Not blijkt een warm bad waar het goed toeven is. Toch voelde ik aanvankelijk een lichte teleurstelling: het is niet alleen maar pure melancholie, piano en strijkers. Wat te denken van een flinke scheut gospel zoals op Queen Bee te horen is. Het begeleidende koor horen we vaker, maar op dit nummer in een heel andere hoedanigheid.
Dat koor speelt sowieso een grote rol in de beleving van Fear Not. Het werkt ook onderscheidend t.o.v. soortgelijke albums, die er wel degelijk zijn.

Genoeg moois op Fear Not, maar Tiananmen Square mag zeker niet ongenoemd blijven. Het doet me een beetje denken aan Billy Joel's She Always a Woman to Me. Niet echt een aanprijzing van mijn kant, want dat nummer irriteert me soms, in tegenstelling tot Tiananmen Square dat ik bloedmooi vind.

Fear Not de single kan mensen op een dwaalspoor brengen als je het album voor de eerste keer gaat beluisteren, maar meerdere draaibeurten levert het inzicht op dat het eigenlijk gewoon voortborduurt op die single en het zich weet te uiten op andere manieren. Hierdoor vormt het album toch een stevig geheel, wat op het eerste gehoor misschien niet zo lijkt.

Een juweeltje zo aan het einde van het jaar.

In 2009 debuteerde de getalenteerde Amerikaanse muzikant en orkestleider Cameron Blake met En Route, een op de pop, folk en klassieke muziek geschreven album. Inmiddels zijn we acht jaar verder en heeft Blake zowel als muzikant als in zijn persoonlijke leven het nodige meegemaakt. Van diepe dalen gedurende een bijna zenuwinzinking tijdens zijn studie viool, tot aan de piek in de vreugde van het vaderschap. Het zijn gebeurtenissen die hem gevormd hebben als muzikant en zijn talent als songwriter alleen maar meer hebben aangewakkerd. Teksten schrijven kan hij namelijk als de beste en dat vertaald zich op het album Fear Not in een reeks aan nummers waarin hij de strijd aangaat met zijn angsten. Dit doet hij niet alleen, want het begeleidende orkest bestaat uit bijna 50 muzikanten. En dat is te horen in zowel de diversiteit van het muzikale geheel als de vele muzikale lagen die onder de oppervlakte borrelen.

In het titelnummer weet Blake de luisteraar direct in vervoering te brengen. Zijn warme zang en bewonderenswaardige visie op het leven brengen hem ertoe de angsten uit zijn leven te verdrijven. Dit alles wordt ondersteund door het aanstekelijke pianospel, de schittering van de strijkers en een harmonieus koor. Het zijn de poëtische teksten die zijn nummers naar de hogere regionen duwen. Zoals Blake zelf benoemd is het album met liefde gemaakt, als tegengif voor de angsten. Zelfs aan de onlangs (2014) overleden acteur Philip Seymour Hoffman brengt hij een ode. Net zo veelzijdig als de vele personages die deze acteur speelde is de muziek waardoor het korte nummer ondersteund word. Een ander hoogtepunt vorm het verhaal over de tank man die tijdens de protesten op het Tiananmen Square in 1989 de weg blokkeerde. Niet alleen de orkestrale klanken weten de verbinding te leggen met het verhaal, de zangpartijen doen de teksten naar een hoger niveau tillen. Het maakt van Fear Not een ontroerend en glansrijk album, waarmee Blake de angsten uit het leven weet de verpakken in zijn muziek en teksten. De positieve toon van het album zorgt ervoor dat Blake de angsten weet te verdrijven en de liefde en vreugde laat overwinnen.

Afkomstig van mijn site Platendraaier.