Sheila E. - Iconic (2017)

Een album vol covers en wat gastartiesten, inclusief vriendin Candy Dulfer.

Ook een Prince-cover in de vorm van America (met een stukje Free). Niet iedereen is even enthousiast hoe Sheila zich opstelde na de dood van Prince. Ik blijf een zwak voor haar houden (en die cover kan er prima mee door).

Het vorige album was redelijk goed te pruimen... ik meen het 10 beluisterd te hebben.

Blackbird is dat een Beatles cover?

Sheila Escovedo is na Wendy & Lisa mijn favoriet uit de voormalige entourage van Prince dus krijgt ze in elk geval een luisterbeurt en een kans om te laten horen wat ze nog in huis heeft.

Zo te horen, meer dan genoeg kundige musici rond Sheila E. en haar stem gaat ook nog prima mee (maar gaat richting die van Mavis Staples). Vergeet niet dat ook zij nog maar een paar maanden verwijdert is van haar 60ste verjaardag Dat zie je niet af van de foto op de hoes maar ik heb andere foto's gezien waarop je de extra kilos en rimpeltjes wel ziet.

Het sobere en iets sombere Blackbird is inderdaad ook een cover van het Beatles nummer. Ze zal wel iemand speciaal in gedachten hebben bij het zingen ervan.

Het slow-funky One Nation Under a Groove / Mothership Connection is één van de betere nummers op het album. Het grootste probleem van dit album is dat het allemaal degelijk klinkt maar nergens echt sprankelt, uitdaagt of buiten de lijntjes gaat.

Ze hadden beter dit 'live' of 'live-in-the studio' moeten opnemen, beter dat niet elke noot 100% goed zit en er 'foutjes' in sluipen waardoor het iets levendiger klinkt. Zoals in de tweede helft van America: Free. Bij de opening van dit nummer moet ik automatisch denken aan het geweldige origineel en dan valt haar versie in eerste instantie tegen maar doordat het doorzetten in een jam dat het dan toch nog goed komt.

Met het zoetige What the World Needs Now Is Love sluit het af en haar stem klinkt alsof het achter een film / filter zit, ze hadden een ander effect moeten kiezen.

Sheila was ooit de onverwoestbare Prince heldin. Na zijn dood heeft ze een beetje afgedaan bij me, want ook zij (en dat had ik niet van haar verwacht) profiteert van zijn onforuinlijke dood.

Ze verkoopt shirts met zijn symbool erop, maar dan een vlinder erbij (haar tatoo)

Juist zij leek zo strijdlustig, ze kwam met de mooiste tribute (tranen in mijn ogen) en ze kwam op voor de fans.

Nu lijkt ze weggezonken in de poel van Prince profijt.. net als vele anderen. De beer is los, en alles kan weer. Prince checkt het immers niet meer.

Haar cover van America, tja.. ik weet het niet. Het swingt wel, maar ik vind 't wat goedkoop allemaal.

Wel opvallend: Come together met the Revolution, juist de band die haar destijds in '86 een beetje als ongewenste indringer zag omdat Prince haar toevoegde aan de band, en een grote rol toewees. De vredespijp is blijkbaar gerookt.

Deze hele plaat vind ik middelmaats. Ooit was ze mijn heldin, nu ligt dat in 't verleden. Sheila pikt een graantje mee, en vele Prince fanaten zullen dit trouw kopen. Ik hoor daar niet bij.

Al vanaf The Glamorous Life heb ik een enorm zwak voor Sheila. Ik durf rustig te stellen dat ik als tiener een enorme crush op haar had.
Ik was altijd superblij als ze in de band van Prince aanwezig was en ik vond haar een te gek mens. Live wist ze dat alleen maar te versterken (in haar eigen shows). Wat een genot om haar op het podium aan het werk te zien.

Eigenlijk vind ik alleen haar eerste drie albums heerlijk en daarna was het over. Sex Cymbal was vermoeiend. Writes of Passage deed me niks, Heaven vind ik een gedrocht en Icon was wel aardig.

Na Icon nu Iconic met vooral veel covers. Gevaarlijke nummers om te coveren en dan ook nog eens een rode draad in de vorm van kritisch op de Verenigde Staten zijn. Oei, misschien meer iets voor andere artiesten en niet voor Sheila E.

En vlak na de dood van Prince waren haar reacties het meest oprecht maar dat gevoel werd steeds minder. Ze ging me net even te veel in op haar verhouding met Prince, alsof zij de enige was die oprecht wist hoe het zat. Spontane Sheila werd ineens berekenende Sheila voor mijn gevoel en dat zit me nog steeds niet lekker. Ik wil dat zo niet zien maar toch voelt het zo. Daar baal ik van.

Maar goed, dat mag niet meetellen in de beoordeling van dit album. Covers kunnen soms heus best goed uitpakken ook al beweren velen vaak van niet.
Op Iconic is dat niet het geval. Gek genoeg vind ik de Prince cover America dan juist nog goed te doen. Maar zo'n Come Together met notabene The Revolution en Ringo Starr himself komt niet goed bij me binnen (bah dat stukje All You Need Is Love er doorheen).

En zo zwalkt het album net even te veel. Best netjes gedaan hoor, maar ik mis een soort bezieling en oprechtheid. Ja, daar is ie weer. Ik twijfel een beetje aan het album. Het komt wat bloedeloos over. Alsof ze met iets moest komen en graag zo snel mogelijk nu het vuur nog heet was. Of dat echt zo is zullen we nooit weten, maar voor mij voelt het wel een beetje zo.

Gelukkig niet zo beroerd als sommige andere albums, maar ik word er ook niet gillend gek van.

Het valt me nog mee dat ze haar tribute aan Prince hier niet op heeft gezet om nog even wat extra Prince fans te scoren.

Ik herken je gevoel aERodynamIC en ben het volledig met je conclusie eens. Je gunt haar een beter gevoel, maar something in the water does not compute.

Gewoon een lekker album.. fijne herkenbare tunes en goede muzikanten die ze uitvoeren..

Ik draai het toch best vaak. Het heeft een beetje een live-concert gevoel. Ik blijf de keuze van de covers wel jammer vinden. Daar valt gewoon niet zo veel eer aan te halen. Maar een halfje erbij kan zeker wel.

Lekkere plaat en ik heb geen last van de sentimenten aangaande de dood van Prince. De beste man is al anderhalf jaar dood .Wanneer is dan wel een goed moment ? Ik heb ook niet het idee dat ze aan het lijkenpikken is. Dan had ze wel een compleet album uitgebracht met Prince materiaal. Als Prince liefhebber heb ik in die dagen alle randverschijnselen en artiesten verzameld ,om er maar mondjesmaat naar om te kijken. Ik kwam altijd bij de meester uit en zijn mindere slippendragers waren leuk voor de heb. Nu eigenlijk met terugwerkende kracht dingen aan het her beluisteren en tot de conclusie komende dat het lang niet allemaal kommer en kwel is . Dit album swingt als een tiet en staat eigenlijk het hele weekend hier al te draaien. Goede muzikanten en respectvolle behandelingen van de nummers van anderen. Voor vernieuwingsdrang of een andere invalshoek hoef je dit album niet op te zetten. 4 sterren kan ik er wel aan kwijt .