Sheila E. - Iconic (2017)

Sheila Escovedo is na Wendy & Lisa mijn favoriet uit de voormalige entourage van Prince dus krijgt ze in elk geval een luisterbeurt en een kans om te laten horen wat ze nog in huis heeft.

Zo te horen, meer dan genoeg kundige musici rond Sheila E. en haar stem gaat ook nog prima mee (maar gaat richting die van Mavis Staples). Vergeet niet dat ook zij nog maar een paar maanden verwijdert is van haar 60ste verjaardag Dat zie je niet af van de foto op de hoes maar ik heb andere foto's gezien waarop je de extra kilos en rimpeltjes wel ziet.

Het sobere en iets sombere Blackbird is inderdaad ook een cover van het Beatles nummer. Ze zal wel iemand speciaal in gedachten hebben bij het zingen ervan.

Het slow-funky One Nation Under a Groove / Mothership Connection is één van de betere nummers op het album. Het grootste probleem van dit album is dat het allemaal degelijk klinkt maar nergens echt sprankelt, uitdaagt of buiten de lijntjes gaat.

Ze hadden beter dit 'live' of 'live-in-the studio' moeten opnemen, beter dat niet elke noot 100% goed zit en er 'foutjes' in sluipen waardoor het iets levendiger klinkt. Zoals in de tweede helft van America: Free. Bij de opening van dit nummer moet ik automatisch denken aan het geweldige origineel en dan valt haar versie in eerste instantie tegen maar doordat het doorzetten in een jam dat het dan toch nog goed komt.

Met het zoetige What the World Needs Now Is Love sluit het af en haar stem klinkt alsof het achter een film / filter zit, ze hadden een ander effect moeten kiezen.

Al vanaf The Glamorous Life heb ik een enorm zwak voor Sheila. Ik durf rustig te stellen dat ik als tiener een enorme crush op haar had.
Ik was altijd superblij als ze in de band van Prince aanwezig was en ik vond haar een te gek mens. Live wist ze dat alleen maar te versterken (in haar eigen shows). Wat een genot om haar op het podium aan het werk te zien.

Eigenlijk vind ik alleen haar eerste drie albums heerlijk en daarna was het over. Sex Cymbal was vermoeiend. Writes of Passage deed me niks, Heaven vind ik een gedrocht en Icon was wel aardig.

Na Icon nu Iconic met vooral veel covers. Gevaarlijke nummers om te coveren en dan ook nog eens een rode draad in de vorm van kritisch op de Verenigde Staten zijn. Oei, misschien meer iets voor andere artiesten en niet voor Sheila E.

En vlak na de dood van Prince waren haar reacties het meest oprecht maar dat gevoel werd steeds minder. Ze ging me net even te veel in op haar verhouding met Prince, alsof zij de enige was die oprecht wist hoe het zat. Spontane Sheila werd ineens berekenende Sheila voor mijn gevoel en dat zit me nog steeds niet lekker. Ik wil dat zo niet zien maar toch voelt het zo. Daar baal ik van.

Maar goed, dat mag niet meetellen in de beoordeling van dit album. Covers kunnen soms heus best goed uitpakken ook al beweren velen vaak van niet.
Op Iconic is dat niet het geval. Gek genoeg vind ik de Prince cover America dan juist nog goed te doen. Maar zo'n Come Together met notabene The Revolution en Ringo Starr himself komt niet goed bij me binnen (bah dat stukje All You Need Is Love er doorheen).

En zo zwalkt het album net even te veel. Best netjes gedaan hoor, maar ik mis een soort bezieling en oprechtheid. Ja, daar is ie weer. Ik twijfel een beetje aan het album. Het komt wat bloedeloos over. Alsof ze met iets moest komen en graag zo snel mogelijk nu het vuur nog heet was. Of dat echt zo is zullen we nooit weten, maar voor mij voelt het wel een beetje zo.

Gelukkig niet zo beroerd als sommige andere albums, maar ik word er ook niet gillend gek van.