David Crosby - Sky Trails (2017)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - Sky Trails - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

David Crosby had halverwege de jaren 70 al een bijzonder indrukwekkend cv opgebouwd en een nog indrukwekkendere serie platen afgeleverd, waaronder minstens een handvol klassiekers.

Hij maakte deel uit van The Byrds, maakte met If I Could Only Remember My Name een prachtige soloplaat, en maakte uiteraard in meerdere combinaties platen met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young.

Vervolgens deed de Amerikaan het wel erg lang rustig aan. Pas aan het eind van de jaren 90 maakte hij met CPR (waarin ook zijn zoon James Raymond van de partij was) weer een aantal platen die er toe deden, waarna hij pas in 2014 zijn tweede echt goede soloplaat afleverde. Sinds Croz steekt David Crosby gelukkig in een blakende vorm, want na het nog geen jaar geleden verschenen Lighthouse is de ouwe rot al weer terug met een nieuwe plaat.

Vergeleken met Lighthouse laat het deze week verschenen Sky Trails een wat ander geluid horen en het is een geluid waarin David Crosby geen moment een geheim maakt van zijn liefde voor de jazz. Waar op de vorige plaat de akoestische gitaar nog centraal stond, kiest David Crosby dit keer voor een warm en behoorlijk geluid, waaraan een heel legioen gelouterde muzikanten heeft bijgedragen.

Sky Trails gunt uiteenlopende blazers alle ruimte, maar er is ook een belangrijke rol weggelegd voor zoon James Raymond en uiteraard duikt ook de vrijwel onmisbare pedal steel van virtuoos Greg Leisz op.

Bij beluistering van Sky Trails moest ik met grote regelmaat aan de platen van Steely Dan en de soloplaten van Donald Fagen denken, maar de nieuwe plaat van de inmiddels 76 jaar oude muzikant heeft ook raakvlakken met de muziek van Toto, een deel van de soloplaten van Don Henley, Paul Simon en Sting en met de muziek die David Crosby zelf maakte met CPR.

Ondanks al het vergelijkingsmateriaal is Sky Trails uiteindelijk vooral een David Crosby plaat. De stem van de Amerikaanse muzikant herken je nog altijd uit duizenden en hoewel de stembanden van David Crosby na 76 jaar wel wat versleten zijn, is hij op Sky Trails verrassend goed bij stem.

De plaat gaat zoals gezegd flink aan de haal met invloeden uit de jazz en de jazzy popmuziek, maar er is gelukkig ook ruimte voor zijn oude liefde. In wat meer folky songs krijgt David Crosby een keer fraai gezelschap van zangeres Becca Stevens en covert hij op zeer fraaie wijze Joni Mitchell’s Amelia.

Door het volle en warme geluid, de jazzy invloeden, de prachtige accenten van piano, gitaar, synths en blazers en de mooie stem van David Crosby is Sky Trails een plaat die het uitstekend doet op de late avond, maar de plaat verdient meer dan een rol op de achtergrond.

David Crosby weet dat hij niet het eeuwige leven heeft en maakt de afgelopen jaren in stevig tempo muziek van hoog niveau. Met Croz en Lighthouse maakte de Amerikaan al meer memorabele soloplaten dan in de decennia ervoor, maar met het bijzonder fraaie Sky Trails legt hij de lat nog net een stukje hoger. Erwin Zijleman

Heerlijk om in de herfst, terwijl de blaadjes van de bomen gevallen zijn naar Skype trails te luisteren. Ben erg gecharmeerd van Cpr en vind het jammer dat zij niet meer werk gemaakt hebben, gelukkig is dit een fijne voortzetting. Al mis ik het sublieme gitaarwerk van Jeff Pevar
wel.

Alweer een nieuwe plaat van David Crosby. Met de dood op zijn hielen komt er snel nieuw werk uit. Het mooie is dat alle drie de platen van een degelijk tot goed niveau zijn, waarvan ik Sky Trails duidelijk de beste vind.

Als ik snel de boven geschreven bijdrages lees, merk ik dat ik tot een aantal dezelfde conclusies kom: net als erwinz moet geregeld aan Steely Dan vanaf 'The Royal Scam' denken. D.w.z. de muziek is meer jazz dan pop. Met als verschil dat over deze plaat niet jaren nagedacht lijkt, waardoor het minder verfijnt, maar wel spontaner klinkt; en ja, net als een aantal anderen hoor ik ook CPR sterk terug in Sky Trails. Beide elementen reken ik als een positief punt.

Eigenlijk heb ik altijd moeite gehad met de muziek van David Crosby. Het jazzy, of moeilijke, element in zijn muziek stond en staat mij vaak tegen in zijn oude werk. Ik merk dat dit op Sky Trails nauwelijks het geval is. Vanaf het eerste elektrische piano riffje op het album, 100% Steely Dan in alles dat volgt, trekt Sky Trails de aandacht en laat die eigenlijk niet meer verslappen. Deze muziek is zo verfijnt, high class en in niets meer de hippie van 50 jaar geleden. Dit is muziek voor de geslaagde mens, die met een glas rode wijn, voor zijn open haard zittend nog een keer wild doet en een nieuwe plaat van David Crosby opzet. Of voor mensen zoals ik, die goede muziek herkennen als die op zijn pad voorbij komt.

Als ik 'Triad' van Jefferson Airplane op het album 'Crown Of Creation' als startpunt neem, staat Crosby eigenlijk al 49 jaar stil in zijn muzikale ontwikkeling. Alles op dit album ademt dat nummer van hem. Zo lang dat stil staan op een niveau gebeurt als hier op Sky Trails, dan zou de hele wereld wensen zo stil te kunnen staan. Daarbij krijgt hij productionele hulp van zijn zoon James Raymond en vele prima sessiemuzikanten om hem heen, zonder meer. De basis is de muzikale kracht van een man die in 1965 zijn eerste hit scoorde als lid van The Byrds. Petje af.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.