Kansas - Leftoverture - Live & Beyond (2017)

Net een audiofragment gehoord van Carry on Wayward Son. Dat het vocale intro van een bandje komt is tot daar aan toe, maar de nieuwe zanger heeft autotuners ontdekt en gebruikt.... Wat een ellende. Zelfde niveau als Bobby Kimball in zijn nadagen bij Toto... Jammer!

De autotune op de vocalen maakt dit album compleet onbeluisterbaar. De zanger klinkt als een robot.

op Progwereld staat een lovende recensie. onbegrijpelijk.

Quote van de recensie op progwereld "Dat geldt ook voor Carry On Wayward Son. Er gaan geruchten dat hier een tape gebruikt is, maar ik hoor niet dat daar op wijst. "

Huh? heeft de recensent het album wel écht beluistert? Niet dat ik nou direct problemen heb met die introtape van carry on Wayward son, maar overduidelijk is die wel.

Ik doe het voorlopig in elk geval maar even met de indrukken hier en met de kennis dat er voldoende alternatieven voor Kansas live op cd zijn.

Hmm ja, dat laatste kun je wel zeggen. De intro van Carry on wayward son staat op tape, dat doen ze al jaren en is ook bij deze versie overduidelijk. Dat kan ik nog wel hebben, maar ik ben toch een beetje geschrokken van de reacties hier, in aanmerking genomen dat Leftoverture (de originele studio-release) in mijn top-10 staat.

Filmpje van deze uitvoering staat op YouTube en het is inderdaad even wennen. Niet zo erg als ik gevreesd had, moet ik zeggen, maar autotune hoor ik er wel degelijk in. Verder goede uitvoering, maar een slechte mix. Los daarvan vind ik de nieuwe zanger wat 'poppier' zingen, heel anders dan Steve Walsh. Dus ja, even wennen is dit wel. Ik grijp voorlopig even terug naar ouder live-materiaal.

Ik vond het laatste studio-album beslist niet tegenvallen, maar er zitten nu nog maar 2 originele leden in de band. Ik gun iedere band het recht om door te gaan tot ze erbij neervallen, maar langzamerhand lijkt het toch toch een beetje een tribute-act te gaan worden....

Nou ben ik nogal eenvoudig van geest dus bovenstaande kritiek gaat mijn begrip ernstig te boven
ik hoor hier een uitstekend live album waarbij ik Steve Walsh nou niet echt mis al was het alleen maar omdat die al 25 jaar geen nachtegaaltje meer is dus die Ronnie Platt vervult hier een prima rol
ook het gitaar werk van Zak Rivzi is meer dat voldoende die trouwens ook op The Prelude Implict vakwerk aflevert
De eerst 7 nummers zijn allemaal Kansas krakers gevolg door 3 nummers van hun laatste studioalbum die ook van goede kwaliteit zijn
Dat het intro van de plaat Leftoverture met een tape begint het zij zo maar echt storend vind ik het niet ,we hebben hier dus te maken met een goede 2CD die zeker zijn geld waard is
Ook wil ik producer Jeff Glixman de inhoud van een donzen dekbed in de aars steken voor het voortreffelijke geluid
Die zelfde vent deed trouwens ook (het sublieme) Seventh Star van Black Sabbath en die plaat kan ook weinig goed doen hier maar dat is een ander verhaal

Nou ik ben zeker een buitenbeentje? In de auto gedraaid en vind dit album niet verkeerd. Natuurlijk geen Steve Walsh, maar aangezien er dijken va nummers op staan heb mij wel vermaakt. ook Kerry Livgren mis ik wel....maar een 4 is hij mij zeker wel waard!

Ik moet daar toch niets van hebben, jeugdhelden en Steve Walsh voor mij toch wel een van de beste rockzangers.
Toch maar eens nieuwsgierig geweest en geluisterd, pfff toch wel wechgeblazen door mooie en powervolle uitvoeringen.
Casartelli misschien toch even proeven.

Kansas is bij mij altijd op een paar nummers na onbekend gebleven. Ik kan dus maar moeilijk een vergelijking maken tussen het originele en de facelift-versie. Resultaat is dat ik dit een goede cd vind. Qua productie e.d. vind ik er weinig mis mee. De nummers komen krachtig over (krachtiger in alle geval dan wat ik op youtube soms vind van 'originele' nummers) en de zanger slaat de bal weinig tot niet mis. Een cd die mij een aanzet geeft om Kansas wat van dichterbij te gaan bekijken de komende maanden.

Nadat de 2017 tour in Europa om veiligheidsredenen werd geannuleerd resteert ons altijd nog wel deze fraaie dubbel live CD. Centraal daarop staat hun uitstekende Leftoverture album, maar ook de rest is meer dan gemiddeld goed. De laatste studio plaat liet al horen dat de band nog lang niet alles van de vroege magie is verloren. Eigenlijk is Kansas met de nieuwe zanger in de gelederen aan een heel acceptabel nieuw hoofdstuk begonnen en deze release bevestigt dat nog maar eens.

Ik heb deze CD nog niet in huis, maar al wel een paar keer in zijn geheel beluisterd op Spotify. Als die-hard Kansas-fan houd ik er een wat tweeslachtig gevoel aan over. Enerzijds krijg ik het gevoel dat ik naar een tribute-band zit te luisteren, met nog maar twee leden van de oorspronkelijke bezetting. Aan de andere kant hoor ik een band die prima op dreef is en die er - gezien het grote aantal jaren dat er tussen zit - behoorlijk goed in is geslaagd om een deel van de magie van die oude nummers intact te laten.

Het geluid van deze CD is goed en krachtig, zoals een Kansas-concert behoort te zijn. Dat heeft Jeff Glixman (producer van de meeste studio-albums van de band in de jaren 70) echt goed gedaan. Wel vind ik dat de nieuwe zanger, zeker op de wat drukkere nummers, te laag in de mix zit. Maar misschien hebben ze dat gedaan om het overdadige gebruik van autotune een beetje te verhullen.

Want daar kan ik helaas echt niet omheen. Wellicht dat het anderen, met wat 'modernere' oren niet stoort, maar het is in sommige stukken duidelijk waarneembaar, het meest in Carry on Wayward son. Luister maar eens naar de eerste regels van het eerste couplet.
Ik vind het niet onbeluisterbaar, maar het doet voor mij wel afbreuk aan de uitvoering. Jammer, want ik heb het idee dat deze Ronnie Platt het helemaal niet nodig heeft. Ik vermoed ook dat het niet in de originele live-uitvoering gebruikt is, maar dat het achteraf is toegevoegd.
Ik heb liever dat een live-album een beetje ongepolijst klinkt, met hier en daar een 'flub' van de zanger (al moet het niet te gek worden natuurlijk) dan zo'n steriel, achteraf opgepoetst geluid met zo'n onnatuurlijk metalig randje in het 'hoog'. Maar ja, het is de techniek van vandaag, en ik luister vrij weinig naar muziek van nu, dus misschien moet ik er gewoon nog aan wennen...

Heerlijke live plaat, had hem niet meteen aangeschaft vanwege de zure reacties. Wat mij betreft kunnen die lui die Walsh en Livgren 'met node' missen de pot op! Wat een gezever over wie er in de band zit. Had Walsh maar eerder een punt achter zijn carrière gezet! De band heeft 20 jaar stilgestaan, en sommige luisteraars staan nog steeds stil.

Sluit mij helemaal aan bij Arjan Hut. De reden dat ik dit Leftoverture - Live & Beyond aanvankelijk niet kocht was een andere: ik was lange tijd als een kind zo boos omdat ze in 2017 niet naar Nederland kwamen. Okay, 013 retourneerde netjes het aankoopbedrag voor mijn vriendengroep, maar dat Kansas wegens veiligheidsredenen niet durfde te vliegen... Een willekeurige middelbare school in de V.S. is veel gevaarlijker met al die 'school shootings', redeneerde ik zwaar teleurgesteld.

Afgelopen zomer kocht ik het album alsnog en wat wérd ik blij verrast gedurende een viertal lange autoritten! Het is wel even wennen om Ronnie Lane de klassiekers te horen zingen, maar hóé fijn is het dat de groep in de nieuwe bezetting geen obstakel meer had om diamanten als Lamplight Symphony, What's on My Mind en de volledige Magnum Opus te spelen. Dat was láng (decennia?) niet meer gebeurd.
Bovendien verzekert de uitbreiding met toetsenist David Manion en gitarist Zak Rizvi een vol geluid, zoals dat in de jaren '70 klonk. Retrogressive rock op zijn allerbest en bovendien zijn de drie nummers die ze spelen van het nieuwe The Prelude Implicit (track 8 - 10) gelijkwaardig aan het beste uit hun jaren '70-hoogtijdagen.

De kritiek op de introtape waarmee cd2 aftrapt is meer dan flauw: de oude radioflarden, gevolgd door het originele a capella intro, doen wat ze beogen: je terugbrengen naar 1976.
Is de zang geautotuned? Ik mocht dit Kansas weliswaar niet live aanschouwen, maar dit noteerde een fan in september 2017 op rushforum.com: "I've seen the new lineup live four times, there is no way in HELL they use autotune during the show. Maybe there was a bit of pitch correction post-production but to say that Ronnie Platt uses autotune live is a 100% false accusation."
Nee, ik ben niet doof: op 4'35" van Carry on Wayward Son klinkt het koortje inderdaad gecorrigeerd; bij de leadzang kom ik dat echter niet tegen. Wel wordt live extra duidelijk dat de soms nasale stem van Platt verschilt van die van zijn voorganger. Tegelijkertijd zijn Platts stembanden lenig genoeg voor het gevraagde bereik. Dat hij een rauw randje ontbeert, mis ook ik en tegelijkertijd is dat het eerlijke geluid.

Kortom, al luisterend verbaas ik me weer eens over de ijzersterke muziek, met vanaf cd 2 / track 11 dat briljante album Leftoverture. Deze Live and Beyond is geen kopie daarvan, maar minimaal één van de twaalf Amerikaanse concerten waaruit de cd werd gedestilleerd had ik graag bijgewoond...