Stippenlift en Faberyayo - Chaos in het Universum (2017)

De eerste single, 'Trein naar de maan', klinkt al erg tof.
Goede combinatie, want dit duo weet elkaars melancholische klanken goed te versterken.

Verrassend goed dit. De unieke stijl en sfeer die ze op deze plaat neerzetten is echt meer dan de moeite waard. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar alles past goed bij elkaar; de Japanse skits, de spacey geluiden, de cover, de reverb vocals. Favorieten zijn Sigaretten, Tijd Wist Alles Uit en Trein Naar de Maan.

Fabers theme (verdwaald in de wereld) is echt een heerlijk nummer en is een goeie aanvulling tot aan zijn solo tracks die zowel in DJVT als in zijn mixtapes voorkomen. De rest van de plaat moet echter nog een beetje aan me groeien, maar zie zeker potentie.

Een grote Nederlandse parodie op Macintosh Plus - Floral Shoppe (2011) denk ik?

Geinig album. Of hij echt leuk blijft na meerdere keren moet nog blijken...

Na de eerste luisterbeurt wilde ik dit album bestempelen als een geinig plaatje dat mij best kon bekoren, maar na meerdere luisterbeurten ben ik het steeds meer gaan waarderen. Vaporwave boeit me wel - zowel muzikaal gezien als de aesthetiek en de achterliggende gedachte ervan - en ik luister al heel m'n leven naar nederhop, dus vind ik het interessant om te zien hoe deze twee artiesten invulling hebben gegegen aan een samenkomst hiervan.

Ik vind het een geslaagde poging. Het luistert lekker weg, is niet te zwaar maar ook niet te vrolijk. De teksten zijn leuk en door de Japanse interludes waan je jezelf ook een beetje in het land van de rijzende zon. Faberyayo schetst de vibe van het daarzijn alszijnde buitenstaander, maar liefhebber van de Japanse pop-cultuur.

‘Hyperwinkelcentrum’ is duidelijk een kritiek op het consumentisme, geheel in lijn met de vaporwave-traditie. ‘Faber’s Theme (Verdwaald in de wereld)’ gaat over de tijd:

“Niets is meer als voorheen
Vroeger is een fabricatie
Er is alleen maar nu
Morgen bestaat niet”

Even later komt het thema terug op 'Tijd wist alles uit'. Daar komt ook het nihilisme weer sterk terug, met teksten als "Het maakt echt niet uit / wat je ook doet" en "Je bent een stipje in het universum", "een druppel in de oceaan". Ook typerend voor vaporwave.

Het eindigt met het meest zware nummer van de plaat: 'Help ik wil dood'. Maar het is niet zo dat het uit de toon valt en dat vind ik eigenlijk wel een sterk punt van het album als geheel: het is niet eentonig, maar juist dynamisch, omdat niet elk nummer een duidelijk couplet-refrein indeling heeft en tussendoor hoor je interludes en instrumentals. Maar van begin tot eind vormt het duidelijk één geheel, mede door de sterke thematiek.

Ik wil wel meer horen van dit duo. Hoewel vaporwave best haar publiek vond, zal deze specifieke uiting ervan niche blijven - zeker gezien de weergaven op YouTube. Desondanks ben ik ervan overtuigd dat er een loyale groep is die hier warm voor loopt en dat er ook nog wel groei in zit. Ik hoop op meer!