Van der Graaf - The Quiet Zone / The Pleasure Dome (1977)

deze vind ik wat minder dan de vorige 3 en dat alleen maar omdat ik de sax van jackson mis en de viool van potter ( mozart ) als ik me goed herinner valt wel mee , maar het geluid is anders , en voor mij ietwat minder
by the way ik weet niet hoe je een plaat of cd hierin music meter kan krijgen , maar kan er iemand vital in steken , de wel prachtige dubbel lp van in 1977 ( denk ik )
groetjes

Geen slecht album, maar het doet mij minder. Still Live, Godbluff en H to He who am Ithe only one vind ik beter. Deze zijn meer symphonischer dan deze. Niet slecht maar gewoon minder interessant dan de voorgangers.

Ik vind het wel een logisch vervolg op World Record met het verschil dat het iets 'punkier' klinkt en dat het naar het korte songformaat gaat. Het klinkt allemaal wat soberder. Het is niet zozeer beter, maar toch verfrissend.

Nou ja, al met al toch een ondergewaardeerd album, blijkbaar. Ikzelf loop daarentegen absoluut niet weg met de voorganger World Record - vooral Meurglys III werkt me op de zenuwen, en in zijn totaliteit mist het de claustrofobe gekte van Godbluff en Still Life.
Nee, dan dit werk! Niet voor niks wordt de Generator weggelaten, want men was toe aan iets nieuws. Het orgel van Hugh Banton eruit, evenals de saxes van David Jackson, de viool van Graham Smith er in en oude bekende Nic Potter bast.
Vooral Smith drukt zijn stempel op het groepsgeluid, en dat levert zeer interessante songs op als Cat's Eye en The Siren Song. Tekstueel gezien is het duidelijk dat Hammill zich in een gevoelsmatig vacuum bevindt, dat kenmerkend is na het kapot gaan van een diepe relatie. Hiermee staat dit album dicht bij zijn soloplaat Over, maar waar op dat werk op een openhartige wijze de rol van man en vrouw binnen de voorbijgegane verbintenis centraal stond, klinkt hier een uit fase geslagen Hammill, die ditmaal vanuit zijn verdoofdheid de esthetiek links laat liggen, en de m.i. benevelde teksten aan het papier toevertrouwt. De muziek klinkt niet meer zo verheven als voorheen, maar soberder. Hammill zit behoorlijk stuk, maar verkiest het wederom zich zeer kwetsbaar op te stellen door dit alles met het publiek te delen.
Het levert een ietwat afwijkend, maar uniek werk op. Ik kan dit dagelijks draaien. Meesterlijk!

Dan kunnen we elkaar de hand schudden, citizen!

"World Record" vind ik hun zwakste album. En dit één van de sterkste. Compleet anders, maar wat geeft het als het deze kwaliteit heeft. 'Sphinx in the Face' is een wereldnummer - al vind ik de K-Group live versie nog beter.

Ken je ook String Driven Thing (de band van Smith). Ik heb alleen het eerste album. Ook zeker de moeite als je dit een goede VDG-plaat vindt!

String Driven Thing...
Ja, dat is nou typisch iets dat ik van naam ken, maar steeds links heb laten liggen. Ga er nu maar eens naar op zoek! Bedankt!

Cat's Eye op repeat met deze hoes is genoeg voor hogere sferen, het album kan je overslaan.

Prog ligt ver buiten mijn comfort zone (ben groot geworden met post-punk en indie), maar dit album is een ideale instapplaat voor mensen die kennis willen maken met deze band. Ja, als proghater moet ik zeggen dat ik dit album toch heel lekker vind klinken.

Heb zelfs de (Japanse) SHM-SACD aangeschaft voor de betere 'sonics'!

Ben wel benieuwd welk naar album ik nu van VDG(G) moet luisteren komende vanaf The Quiet Zone/The Pleasure Dome.... Iemand?

ik vind dit een van de betere albums van Van der Graaf (Generator). Blijkbaar ben ik dan een uitzondering. gezien de gemiddelde score,
Het album staat op 33 in de jaarlijst Oor over 1977, dus ik ben niet de enige die het album vrij goed vindt.
Na een paar luisterbeurten van mij 4 * en ik weet (nog) geen favoriete tracks te noemen want ze zijn allemaal klasse.

Voor mij sprong Cat's Eye / Yellow Fever (Running) er vanaf de eerste luisterbeurt wel behoorlijk uit.