Van der Graaf - The Quiet Zone / The Pleasure Dome (1977)

Nou ja, al met al toch een ondergewaardeerd album, blijkbaar. Ikzelf loop daarentegen absoluut niet weg met de voorganger World Record - vooral Meurglys III werkt me op de zenuwen, en in zijn totaliteit mist het de claustrofobe gekte van Godbluff en Still Life.
Nee, dan dit werk! Niet voor niks wordt de Generator weggelaten, want men was toe aan iets nieuws. Het orgel van Hugh Banton eruit, evenals de saxes van David Jackson, de viool van Graham Smith er in en oude bekende Nic Potter bast.
Vooral Smith drukt zijn stempel op het groepsgeluid, en dat levert zeer interessante songs op als Cat's Eye en The Siren Song. Tekstueel gezien is het duidelijk dat Hammill zich in een gevoelsmatig vacuum bevindt, dat kenmerkend is na het kapot gaan van een diepe relatie. Hiermee staat dit album dicht bij zijn soloplaat Over, maar waar op dat werk op een openhartige wijze de rol van man en vrouw binnen de voorbijgegane verbintenis centraal stond, klinkt hier een uit fase geslagen Hammill, die ditmaal vanuit zijn verdoofdheid de esthetiek links laat liggen, en de m.i. benevelde teksten aan het papier toevertrouwt. De muziek klinkt niet meer zo verheven als voorheen, maar soberder. Hammill zit behoorlijk stuk, maar verkiest het wederom zich zeer kwetsbaar op te stellen door dit alles met het publiek te delen.
Het levert een ietwat afwijkend, maar uniek werk op. Ik kan dit dagelijks draaien. Meesterlijk!