Jules de Corte - Ingelijst (1990)
mijn stem
5 stemmen
Nederland
Pop
Label: Red Bullet
-
Carlijntje (2:13)
-
Ongelofelijk Onbedreven (2:26)
-
Het Porseleinen Vogeltje (2:37)
-
De Duivel en Johan (2:47)
-
De Toren (2:43)
-
Ik Zou Wel Eens Willen Weten (2:18)
-
Jan Willem (1:44)
-
Seizoenen (3:11)
-
Om Half Acht 's Morgens (2:40)
-
De Leugen (1:55)
-
Zeven Kippen (2:39)
-
De Woorden (2:34)
-
De Vogels (2:36)
-
Jawel (2:07)
-
Kerstlied door het Hele Jaar (2:38)
-
Naar, Dom Jongetje (1:29)
-
Liedje voor de Hopelozen (2:01)
-
Als Ik in Hemel Kom (2:30)
-
Het Liedje van de Wind (2:06)
-
Het Duiveltje van Hoh (2:47)
-
Toen Ik Naakt Was (2:40)
-
Jaren Heb Ik Al Gezongen (2:33)
-
Handen (1:37)
-
De Enkeling (2:03)
-
Op Vleugels (2:37)
1
geplaatst: 24 juni 2022, 22:52 uur
Beetje moeilijk of je dit nou een regulier album of een compilatie van Jules de Corte (1924-1996) moet noemen, want de opnames voor Ingelijst werden allemaal in 1990 gemaakt (met niets dan stem en piano), maar van vele nummers stammen de oorspronkelijke opnames en releases al van decennia eerder – misschien zelfs wel van de mééste nummers, maar dat kan ik niet controleren, want de discografie die ik van De Corte op internet bij elkaar kan puzzelen is verre van compleet en bevat zeker niet al die honderden nummers die hij schijnt te hebben geschreven voor de KRO-radio, voor zijn vele singles en albums en voor zijn theaterprogramma's. (Het tekstboekje bevat een korte inleiding van Cees van der Pluijm die het heeft over "een verrassende hoeveelheid nieuwe liedjes" op deze CD, maar het boekje vermeldt verder geen jaartallen.)
Vijfentwintig kleine liedjes van gemiddeld minder dan 2½ minuut, steeds voorzien van een pakkende melodie, een herkenbaar muzikaal motief en een tekst die altijd wat te zeggen heeft en die dat doet met perfect scannende en rijmende regels en een rijk vocabulaire. Je zou kunnen zeggen dat deze ambachtelijk perfecte liedjes "niet meer van deze tijd zijn" met hun speelse virtuositeit, hun dichterlijke parabels, hun religiositeit zonder denominatie en hun ironische maar nooit kwetsende commentaren op burgerfatsoen en hypocrisie, net zoals je bijvoorbeeld bij het cabaret Fons Jansen als een typisch kind van z'n tijd zou kunnen beschouwen, maar dat zou geen recht doen aan De Corte's melancholische romantiek en aan de door hem aangesneden onderwerpen die vaak nog altijd relevant zijn.
Ongelofelijk onbedreven
Komt de mens in de wereld aan,
Haast te hulpeloos om te leven,
Haast te zielig om te bestaan,
En had moeder je niks gegeven
Zou je zeker zijn doodgegaan.
[...]
Ongelofelijk onbedreven
Komt de mens bij het eindpunt aan,
Hoeveel dagen hem zijn gegeven,
Hoeveel jaren om te bestaan,
Nooit genoeg om te leren leven
Of te leren om dood te gaan.
De CD zelf is een eenvoudige maar degelijke uitgave van Red Bullet met een uitstekend geluid (uiteraard, met zulke recente opnames en zo'n eenvoudig instrumentarium), een De Corte (hier toch ook al weer 66 jaar oud) die prima bij stem is, een afwisselend repertoire met onder andere zijn beroemdste nummer Ik zou wel eens willen weten, en een boekje waarin alle teksten keurig zijn afgedrukt.
Vijfentwintig kleine liedjes van gemiddeld minder dan 2½ minuut, steeds voorzien van een pakkende melodie, een herkenbaar muzikaal motief en een tekst die altijd wat te zeggen heeft en die dat doet met perfect scannende en rijmende regels en een rijk vocabulaire. Je zou kunnen zeggen dat deze ambachtelijk perfecte liedjes "niet meer van deze tijd zijn" met hun speelse virtuositeit, hun dichterlijke parabels, hun religiositeit zonder denominatie en hun ironische maar nooit kwetsende commentaren op burgerfatsoen en hypocrisie, net zoals je bijvoorbeeld bij het cabaret Fons Jansen als een typisch kind van z'n tijd zou kunnen beschouwen, maar dat zou geen recht doen aan De Corte's melancholische romantiek en aan de door hem aangesneden onderwerpen die vaak nog altijd relevant zijn.
Ongelofelijk onbedreven
Komt de mens in de wereld aan,
Haast te hulpeloos om te leven,
Haast te zielig om te bestaan,
En had moeder je niks gegeven
Zou je zeker zijn doodgegaan.
[...]
Ongelofelijk onbedreven
Komt de mens bij het eindpunt aan,
Hoeveel dagen hem zijn gegeven,
Hoeveel jaren om te bestaan,
Nooit genoeg om te leren leven
Of te leren om dood te gaan.
De CD zelf is een eenvoudige maar degelijke uitgave van Red Bullet met een uitstekend geluid (uiteraard, met zulke recente opnames en zo'n eenvoudig instrumentarium), een De Corte (hier toch ook al weer 66 jaar oud) die prima bij stem is, een afwisselend repertoire met onder andere zijn beroemdste nummer Ik zou wel eens willen weten, en een boekje waarin alle teksten keurig zijn afgedrukt.
1
geplaatst: 25 juni 2022, 20:55 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
De CD zelf is een eenvoudige maar degelijke uitgave van Red Bullet met een uitstekend geluid (uiteraard, met zulke recente opnames en zo'n eenvoudig instrumentarium), een De Corte (hier toch ook al weer 66 jaar oud) die prima bij stem is, een afwisselend repertoire met onder andere zijn beroemdste nummer Ik zou wel eens willen weten, en een boekje waarin alle teksten keurig zijn afgedrukt.
Mijn vader zaliger was een groot liefhebber van de liedjes van Jules de Corte. Toen ik nog thuis woonde heb ik veel van zijn liedjes mogen horen. Ik ga er geen onvertogen woord over zeggen. Ik vind zijn liedje "De Vogels" zo ongelooflijk mooi.De CD zelf is een eenvoudige maar degelijke uitgave van Red Bullet met een uitstekend geluid (uiteraard, met zulke recente opnames en zo'n eenvoudig instrumentarium), een De Corte (hier toch ook al weer 66 jaar oud) die prima bij stem is, een afwisselend repertoire met onder andere zijn beroemdste nummer Ik zou wel eens willen weten, en een boekje waarin alle teksten keurig zijn afgedrukt.
De liedjes van Jules de Corte: ik koester ze allen in mijn hart en denk daarbij vol gegenheid aan wijlen mijn vader Willem.
* denotes required fields.
* denotes required fields.