WPC - Ogilala (2017)
mijn stem
26 stemmen
0
geplaatst: 16 oktober 2017, 17:22 uur
Corgan bewijst opnieuw één van de beste en meeste veelzijdige muzikanten/songwriters van de laatste 25 jaar te zijn. De songs "Archer" en "Mandarynne" zijn subliem. Buiten een 2 tal nummers zijn de meeste songs sober doch aangrijpend. Hopelijk verkrijgt Corgan alsnog de status van rocklegende. Meer en meer apprecieer ik trouwens ook de het minder bekende werk zoals Adore, Zwan en de vele geniale b-kantjes van de Smashing Pumpkins. Uitkijken nu naar Machina 2 reissue en de reunie van de voltallige Pumpkins band. 4 sterren
1
geplaatst: 17 oktober 2017, 10:54 uur
Nu Ogilala al een paar dagen vanaf roze vinyl door mijn huiskamer schalt en de bomen voor de deur meer en meer in de meest bonte herfstkleuren veranderen moet ik toch maar eens terugkomen op mijn eerdere reactie. Ogilala blijkt namelijk perfecte herfstmuziek te zijn.
Single Aeronaut (ja het blijft voor mij aERonaut uiteraard) was een prachtige voorbode op wat kon gaan komen. Een nummer waar ik heel snel verliefd op werd. Dit was de intieme Corgan zoals ik hem graag hoorde.
Billy Corgan kunnen we tegenwoordig beter aanspreken als William Patrick Corgan (WPC) en is inmiddels wat jaartjes ouder. Sinds eind 2015 vader van zoon Augustus Juppiter die hij samen heeft met zijn 26 jaar jongere partner Augustus Chloe Mendel. Moeder en zoon zijn te zien op de hoes van dit album.
Je zou zeggen dat hij zijn wilde haren kwijt is. Over die veel besproken Pumpkins reünie horen we niet veel meer en toen was daar zijn tweede solo-album, alhoewel hij wel meer projecten op de wereld heeft losgelaten, maar dat gebeurde zonder al te veel toeters of bellen dus mogen we Ogilala als officiële tweede beschouwen.
Geproduceerd door Rick Rubin en behoorlijk spaarzaam qua inkleuring. Ik vond het een tegenvaller van jewelste. Dit heeft zoveel potentie, zeker met Rubin achter de knoppen. Maar het klonk aanvankelijk allemaal zo afstandelijk en kil. Het wist me op Aeronaut na niet te raken. Flauwe, fletse deuntjes.
En dan loop je het risico snel afstand te nemen van zo'n album en het te laten voor wat het is. Toch was er iets in me dat vond dat ik moest blijven luisteren en het album ondanks alles toch te kopen (good-old fanboy gedrag). Daar heb ik dus geen spijt van want mijn mening is inmiddels heel behoorlijk bijgesteld.
Strijkers uit een doosje? Ja, soms lijkt het van wel. Het had van mij nog meer gemogen qua strijkersinbreng, maar op vinyl komt The Section Quartet toch wat beter uit de verf waar aanwezig. Dat niet alleen: de nummers beginnen ook steeds beter te landen. Zo vind ik opener Zowie, die vooral rondom piano draait toch eigenlijk best wel een heel mooi nummer dat helemaal niet kil klinkt, maar behoorlijk warm. Is dat geluid van vinyl dan echt zoveel beter? Ik ben helemaal niet eens zo'n purist die vind dat vinyl altijd warmer of beter klinkt! Toch lijkt het wel zo. De mooie herfstkleuren die ik zie als ik uit het raam kijk helpen misschien ook wel in de juiste sfeer te geraken.
Processional is al vaker genoemd. Oude Pumpkins makker James Iha is te horen op akoestische gitaar. Is het dan toch de chemie tussen deze twee mannen die niet met maar ook niet zonder elkaar kunnen?! Het is een pakkend nummer dat goed blijft hangen.
Tweede single The Spaniards is dus zo'n nummer waarvan ik denk 'had hier nu ook strijkers ingezet', dat had het nog mooier gemaakt. Toch is ook dit er eentje die is gaan blijven hangen na meerdere draaibeurten.
Half-Life Of An Autodidact heeft gek genoeg iets van de Pumpkins. Ook deze weet inmiddels goed te blijven hangen en heeft iets herkenbaars. Wel dezelfde kritiek: strijkers hadden het net even mooier gemaakt. Je maakt er gebruik van op dit album, dus waarom dan niet op alle nummers?!
Naast Aeronaut is ook Mandarynne nu voor mij een hoogtepunt van Ogilala. De kracht van het strijkerskwartet komt hier gelijk goed door. Een ongelooflijk mooi liedje is zich de laatste paar dagen voor me gaan ontvouwen en als ik het snel had opgegeven had ik de pracht ervan waarschijnlijk nooit goed gaan leren kennen.
Met het lichtvoetige Shiloh en wonderschone Archer komt het album weer tot stilstand. Ik staar nog eens uit het raam naar de schoonheid van de herfst die me eraan doet denken dat ik weer een paar maanden moet doorbijten eer ik opnieuw kan genieten van lente en zomer.
Ogilala blijkt de perfecte soundtrack voor de herfst in al zijn mooie geuren en kleuren.
Een album dat ik misschien te snel al wilde opgeven. Het overkomt me niet zo vaak meer dat mijn mening vrij radicaal bijgesteld moet worden. Deze keer is dat toch het geval.
Nee, Ogilala is helemaal niet zo'n heel bijzonder album. Geen klassieker in wording of iets degelijks. Toch blijkt het er eentje te zijn waar goed van te genieten valt. Het heeft even geduurd in dit geval, maar uiteindelijk ben ik er helemaal niet ontevreden mee en mag er rustig gesteld worden dat dit heel wat beter is dan voorganger TheFutureEmbrace.
Single Aeronaut (ja het blijft voor mij aERonaut uiteraard) was een prachtige voorbode op wat kon gaan komen. Een nummer waar ik heel snel verliefd op werd. Dit was de intieme Corgan zoals ik hem graag hoorde.
Billy Corgan kunnen we tegenwoordig beter aanspreken als William Patrick Corgan (WPC) en is inmiddels wat jaartjes ouder. Sinds eind 2015 vader van zoon Augustus Juppiter die hij samen heeft met zijn 26 jaar jongere partner Augustus Chloe Mendel. Moeder en zoon zijn te zien op de hoes van dit album.
Je zou zeggen dat hij zijn wilde haren kwijt is. Over die veel besproken Pumpkins reünie horen we niet veel meer en toen was daar zijn tweede solo-album, alhoewel hij wel meer projecten op de wereld heeft losgelaten, maar dat gebeurde zonder al te veel toeters of bellen dus mogen we Ogilala als officiële tweede beschouwen.
Geproduceerd door Rick Rubin en behoorlijk spaarzaam qua inkleuring. Ik vond het een tegenvaller van jewelste. Dit heeft zoveel potentie, zeker met Rubin achter de knoppen. Maar het klonk aanvankelijk allemaal zo afstandelijk en kil. Het wist me op Aeronaut na niet te raken. Flauwe, fletse deuntjes.
En dan loop je het risico snel afstand te nemen van zo'n album en het te laten voor wat het is. Toch was er iets in me dat vond dat ik moest blijven luisteren en het album ondanks alles toch te kopen (good-old fanboy gedrag). Daar heb ik dus geen spijt van want mijn mening is inmiddels heel behoorlijk bijgesteld.
Strijkers uit een doosje? Ja, soms lijkt het van wel. Het had van mij nog meer gemogen qua strijkersinbreng, maar op vinyl komt The Section Quartet toch wat beter uit de verf waar aanwezig. Dat niet alleen: de nummers beginnen ook steeds beter te landen. Zo vind ik opener Zowie, die vooral rondom piano draait toch eigenlijk best wel een heel mooi nummer dat helemaal niet kil klinkt, maar behoorlijk warm. Is dat geluid van vinyl dan echt zoveel beter? Ik ben helemaal niet eens zo'n purist die vind dat vinyl altijd warmer of beter klinkt! Toch lijkt het wel zo. De mooie herfstkleuren die ik zie als ik uit het raam kijk helpen misschien ook wel in de juiste sfeer te geraken.
Processional is al vaker genoemd. Oude Pumpkins makker James Iha is te horen op akoestische gitaar. Is het dan toch de chemie tussen deze twee mannen die niet met maar ook niet zonder elkaar kunnen?! Het is een pakkend nummer dat goed blijft hangen.
Tweede single The Spaniards is dus zo'n nummer waarvan ik denk 'had hier nu ook strijkers ingezet', dat had het nog mooier gemaakt. Toch is ook dit er eentje die is gaan blijven hangen na meerdere draaibeurten.
Half-Life Of An Autodidact heeft gek genoeg iets van de Pumpkins. Ook deze weet inmiddels goed te blijven hangen en heeft iets herkenbaars. Wel dezelfde kritiek: strijkers hadden het net even mooier gemaakt. Je maakt er gebruik van op dit album, dus waarom dan niet op alle nummers?!
Naast Aeronaut is ook Mandarynne nu voor mij een hoogtepunt van Ogilala. De kracht van het strijkerskwartet komt hier gelijk goed door. Een ongelooflijk mooi liedje is zich de laatste paar dagen voor me gaan ontvouwen en als ik het snel had opgegeven had ik de pracht ervan waarschijnlijk nooit goed gaan leren kennen.
Met het lichtvoetige Shiloh en wonderschone Archer komt het album weer tot stilstand. Ik staar nog eens uit het raam naar de schoonheid van de herfst die me eraan doet denken dat ik weer een paar maanden moet doorbijten eer ik opnieuw kan genieten van lente en zomer.
Ogilala blijkt de perfecte soundtrack voor de herfst in al zijn mooie geuren en kleuren.
Een album dat ik misschien te snel al wilde opgeven. Het overkomt me niet zo vaak meer dat mijn mening vrij radicaal bijgesteld moet worden. Deze keer is dat toch het geval.
Nee, Ogilala is helemaal niet zo'n heel bijzonder album. Geen klassieker in wording of iets degelijks. Toch blijkt het er eentje te zijn waar goed van te genieten valt. Het heeft even geduurd in dit geval, maar uiteindelijk ben ik er helemaal niet ontevreden mee en mag er rustig gesteld worden dat dit heel wat beter is dan voorganger TheFutureEmbrace.
* denotes required fields.
* denotes required fields.