Asaf Avidan - The Study on Falling (2017)

Een nieuwe Morrissey, een nieuwe Benjamin Clementine, een nieuwe Billy Corgan, een nieuwe Avishai Cohen, een nieuwe Susanne Sundfør, een nieuwe Tori Amos... wat hebben die gemeen met elkaar? Niks! Behalve dat met een nieuwe Asaf Avidan het een leuk najaar lijkt te gaan worden voor mij om het wat matige jaar toch nog een beetje te kunnen gaan optrekken.

Benieuwd of het ook deze keer weer goed gaat bevallen. Eens moet ook Avidan toch met een mindere worp gaan komen. Hopelijk niet deze.
Single The Study on Falling kwam eerder dit jaar al uit: beproefd recept dus ik heb wel enige reserves deze keer.

Yes, een van mijn helden! Hopelijk durft hij met deze plaat weer de randen op te zoeken zoals bij zijn debuut. De vorige vond ik wat dat betreft wat tammetjes. Maar ach, blinde aanschaf, dat sowieso...

Blinde aanschaf zeker, maar eigenlijk ben ik een beetje bang dat dit weer volgens het boekje gaat worden. Dat is in dit geval dan net niet meer voldoende. Een beetje verrassen zou leuk zijn en dat heeft ie in het verleden wel degelijk gedaan.

Idem, wordt hier ook zeker een blinde aanschaf. Toch moet ik eerlijk bekennen dat Gold Shadow na verloop van tijd minder indruk heeft gemaakt dan in het begin. Zeker in vergelijking met The Reckoning en Different Pulses. We gaan het zien, heb er in ieder geval veel zin in!

My Old Pain is een schitterend nummer! Lijkt een beetje op The Veils.

Ik kijk ook uit naar dit album

Acht jaar geleden alweer leerde ik de muziek van Asaf Avidan & the Mojos kennen in het kader 'kom, laat ik eens wat muziek uit Israël ontdekken'. Ik was onmiddellijk verslaafd aan zijn muziek. Die rauwe, aan Janis Joplin denkende, stem, die heerlijke nummers, de oerkreten die regelrecht uit zijn hart leken te komen.

Ik zag hem live aan het werk toen in Nederland nog nauwelijks iemand van hem en zijn band gehoord had. De zaal stond vol met Israëliërs, dat wel. Live wist hij het helemaal waar te maken.

Het duurde tot die ene remix waar hij een hit mee wist te scoren. Nou ja, hij niet, maar degene die de mix maakte (Wankelmut). Zelf had hij er geen invloed op, vond het ook niet veel geloof ik, maar plukte er wel de vruchten van want zijn naam was ineens een heel stuk bekender en dat merkte ik dan ook bij de concerten die daarop volgden. Een hoop gebabbel en gebral in het publiek en pas bij die ene 'hit' veerde iedereen op en was het feest compleet. Jammer, maar zo gaat dat.

Inmiddels zijn we aangekomen bij het derde Mojos-loze album. Een album waar ik zoals elke keer weer naar uitkeek, maar ook voor het eerst minder hooggespannen verwachtingen bij had. Heel simpel: hij wist zich elk album weer een beetje opnieuw uit te vinden en toch zijn karakteristieke geluid te behouden. Different Pulses beschouw ik nog steeds als een enorm hoogtepunt, één van mijn favoriete platen ooit. Op Gold Shadow was ik gelijk verliefd maar besefte wel op een soort keerpunt te staan en nu The Study on Falling uit is kan ik voor mezelf concluderen dat het voorgevoel klopte.

The Study on Falling is een prachtplaat, absoluut. Zijn stem blijft herkenbaar uit duizenden en daar zit nu ook een beetje het probleem. Ik ken het onderhand te goed, het verrast natuurlijk al lang niet meer. Maar ook de nummers weten iets minder te betoveren. Het is allemaal wat minder fel, wat meer bluesy en folk. Dat had ie altijd al in zijn muziek gestopt, maar op dit album lijkt het allemaal wat aardser, wat gewoner, wat tammer wellicht. Dat is niet heel erg, maar daardoor blijven mijn emoties ook wat minder uitbundig dan voorheen.

Het is iets dat bij bijna alle grote muziekhelden een keer gaat gebeuren. Bij de één wat sneller dan bij de ander. Asaf heeft het nog een aardig tijd vol weten te houden op zeer hoog niveau.

The Study on Falling is verder op de bekende weg die Asaf bewandelt. Het verrast niet meer en kietelt ook een stuk minder. Zijn stemgeluid blijft geweldig, maar vind ik nu soms wat vermoeiend. Ik weet het onderhand wel.
Het is een sfeervol album geworden, vrij puur en dat moet mensen kunnen aanspreken. Ik blijf nog steeds groot liefhebber en kan zeer goed uit de voeten met dit album, maar de enorme euforie van voorheen heeft een beetje plaats moeten maken voor een welgemeend: 'fijn dat ie weer een prima plaat aflevert'. Daar zit toch enig verschil in zullen we maar zeggen.

Gewoon lekker..... ook niks mis mee.

Ik snap heel goed wat je bedoelt (ik volg de beste man ook al een jaar of acht), maar ik denk dat ik dit misschien wel zijn beste album vind. Ja, de verrassing is ervan af maar zijn stem lijkt een wat rauwer randje te krijgen en deze plaat zit vol emotie. Dat raakt mij juist meer dan de oudere platen. Ik kijk en luister nu ook naar de In A Box-series op YouTube. Rauw, puur en grote, grote klasse. Zijn groei is indrukwekkend, zijn nummers zijn rijker en rauwer en raken precies de goede snaar. Schitterend. 18 maart Tivoli. Ik ben erbij.

Grappig hoe de beleving dan toch verschilt. Misschien moet het deze keer nog gaan groeien. dat was bij alle vorige albums niet het geval. Integendeel.

Let wel, ik vind het een schitterend album, maar de voorgangers vond ik beter (op Through the Gale na dan, ook al was die ook best leuk).
We zullen zien hoe het dit album uiteindelijk zal vergaan.

Pfff, toch wel een kleine tegenvaller. Ik houd juist zo van zijn maniakale trekjes die zijn eerste platen zo kenmerken. Ghost beföre the Wall, Hangwoman, etc. Hij weet altijd zo prachtig te laveren tussen die gekte en zijn verleidelijke ingetogenheid.

Die ingetogenheid is gebleven, zo veel is duidelijk, en die kant vind ik ook echt wel mooi. Maar eentonig is het toch ook wel....

Ach, misschien heeft het gewoon wat meer tijd nodig...

Op Sweet Babylon en A Man Without a Name is Asaf Avidan (vocaal) goed in vorm maar dit album haalt het niet bij de eerste vier albums.