Asaf Avidan - The Study on Falling (2017)
mijn stem
37 stemmen
Israël
Rock / Pop
Label: Telmavar
-
To Love Another (4:10)
-
My Old Pain (3:54)
-
Sweet Babylon (4:46)
-
Good Girls Are Falling Apart * (4:57)
-
A Man Without a Name (3:32)
-
Green and Blue (3:37)
-
The Study on Falling (4:06)
-
Holding on to Yesterday (4:13)
-
No Stone Unturned (4:13)
-
The Golden Calf (4:15)
-
Twisted Olive Branch (4:10)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
40:56
(45:53)
1
geplaatst: 2 november 2017, 18:12 uur
Acht jaar geleden alweer leerde ik de muziek van Asaf Avidan & the Mojos kennen in het kader 'kom, laat ik eens wat muziek uit Israël ontdekken'. Ik was onmiddellijk verslaafd aan zijn muziek. Die rauwe, aan Janis Joplin denkende, stem, die heerlijke nummers, de oerkreten die regelrecht uit zijn hart leken te komen.
Ik zag hem live aan het werk toen in Nederland nog nauwelijks iemand van hem en zijn band gehoord had. De zaal stond vol met Israëliërs, dat wel. Live wist hij het helemaal waar te maken.
Het duurde tot die ene remix waar hij een hit mee wist te scoren. Nou ja, hij niet, maar degene die de mix maakte (Wankelmut). Zelf had hij er geen invloed op, vond het ook niet veel geloof ik, maar plukte er wel de vruchten van want zijn naam was ineens een heel stuk bekender en dat merkte ik dan ook bij de concerten die daarop volgden. Een hoop gebabbel en gebral in het publiek en pas bij die ene 'hit' veerde iedereen op en was het feest compleet. Jammer, maar zo gaat dat.
Inmiddels zijn we aangekomen bij het derde Mojos-loze album. Een album waar ik zoals elke keer weer naar uitkeek, maar ook voor het eerst minder hooggespannen verwachtingen bij had. Heel simpel: hij wist zich elk album weer een beetje opnieuw uit te vinden en toch zijn karakteristieke geluid te behouden. Different Pulses beschouw ik nog steeds als een enorm hoogtepunt, één van mijn favoriete platen ooit. Op Gold Shadow was ik gelijk verliefd maar besefte wel op een soort keerpunt te staan en nu The Study on Falling uit is kan ik voor mezelf concluderen dat het voorgevoel klopte.
The Study on Falling is een prachtplaat, absoluut. Zijn stem blijft herkenbaar uit duizenden en daar zit nu ook een beetje het probleem. Ik ken het onderhand te goed, het verrast natuurlijk al lang niet meer. Maar ook de nummers weten iets minder te betoveren. Het is allemaal wat minder fel, wat meer bluesy en folk. Dat had ie altijd al in zijn muziek gestopt, maar op dit album lijkt het allemaal wat aardser, wat gewoner, wat tammer wellicht. Dat is niet heel erg, maar daardoor blijven mijn emoties ook wat minder uitbundig dan voorheen.
Het is iets dat bij bijna alle grote muziekhelden een keer gaat gebeuren. Bij de één wat sneller dan bij de ander. Asaf heeft het nog een aardig tijd vol weten te houden op zeer hoog niveau.
The Study on Falling is verder op de bekende weg die Asaf bewandelt. Het verrast niet meer en kietelt ook een stuk minder. Zijn stemgeluid blijft geweldig, maar vind ik nu soms wat vermoeiend. Ik weet het onderhand wel.
Het is een sfeervol album geworden, vrij puur en dat moet mensen kunnen aanspreken. Ik blijf nog steeds groot liefhebber en kan zeer goed uit de voeten met dit album, maar de enorme euforie van voorheen heeft een beetje plaats moeten maken voor een welgemeend: 'fijn dat ie weer een prima plaat aflevert'. Daar zit toch enig verschil in zullen we maar zeggen.
Gewoon lekker..... ook niks mis mee.
Ik zag hem live aan het werk toen in Nederland nog nauwelijks iemand van hem en zijn band gehoord had. De zaal stond vol met Israëliërs, dat wel. Live wist hij het helemaal waar te maken.
Het duurde tot die ene remix waar hij een hit mee wist te scoren. Nou ja, hij niet, maar degene die de mix maakte (Wankelmut). Zelf had hij er geen invloed op, vond het ook niet veel geloof ik, maar plukte er wel de vruchten van want zijn naam was ineens een heel stuk bekender en dat merkte ik dan ook bij de concerten die daarop volgden. Een hoop gebabbel en gebral in het publiek en pas bij die ene 'hit' veerde iedereen op en was het feest compleet. Jammer, maar zo gaat dat.
Inmiddels zijn we aangekomen bij het derde Mojos-loze album. Een album waar ik zoals elke keer weer naar uitkeek, maar ook voor het eerst minder hooggespannen verwachtingen bij had. Heel simpel: hij wist zich elk album weer een beetje opnieuw uit te vinden en toch zijn karakteristieke geluid te behouden. Different Pulses beschouw ik nog steeds als een enorm hoogtepunt, één van mijn favoriete platen ooit. Op Gold Shadow was ik gelijk verliefd maar besefte wel op een soort keerpunt te staan en nu The Study on Falling uit is kan ik voor mezelf concluderen dat het voorgevoel klopte.
The Study on Falling is een prachtplaat, absoluut. Zijn stem blijft herkenbaar uit duizenden en daar zit nu ook een beetje het probleem. Ik ken het onderhand te goed, het verrast natuurlijk al lang niet meer. Maar ook de nummers weten iets minder te betoveren. Het is allemaal wat minder fel, wat meer bluesy en folk. Dat had ie altijd al in zijn muziek gestopt, maar op dit album lijkt het allemaal wat aardser, wat gewoner, wat tammer wellicht. Dat is niet heel erg, maar daardoor blijven mijn emoties ook wat minder uitbundig dan voorheen.
Het is iets dat bij bijna alle grote muziekhelden een keer gaat gebeuren. Bij de één wat sneller dan bij de ander. Asaf heeft het nog een aardig tijd vol weten te houden op zeer hoog niveau.
The Study on Falling is verder op de bekende weg die Asaf bewandelt. Het verrast niet meer en kietelt ook een stuk minder. Zijn stemgeluid blijft geweldig, maar vind ik nu soms wat vermoeiend. Ik weet het onderhand wel.
Het is een sfeervol album geworden, vrij puur en dat moet mensen kunnen aanspreken. Ik blijf nog steeds groot liefhebber en kan zeer goed uit de voeten met dit album, maar de enorme euforie van voorheen heeft een beetje plaats moeten maken voor een welgemeend: 'fijn dat ie weer een prima plaat aflevert'. Daar zit toch enig verschil in zullen we maar zeggen.
Gewoon lekker..... ook niks mis mee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.