Ane Brun - Leave Me Breathless (2017)

Vroeger deden we het volgens mij allemaal, cassettebandjes maken voor degene waar we verliefd op waren. Vaak waren ze gevuld met romantische zwijmelmuziek. Het nieuwe, zevende album van Ane Kvien Brunvoll, getiteld Leave Me Breathless kwam ook grotendeels op deze wijze tot stand.

Tot voor kort schoof ik coveralbums resoluut terzijde, totdat vorig jaar het schitterende Come Tomorrow van de eveneens uit Noorwegen afkomstige Paal Flaata daarin verandering bracht.

Onlangs was Brun tot over haar oren verliefd geworden en besloot een aantal liedjes voor die persoon op te nemen. De relatie was voor haar helaas snel ten einde, maar ze besloot het idee voor een coveralbum toch door te zetten.

In het verleden nam ze al eens nummers van anderen op en speelde ze live ook regelmatig covers. Onlangs vertolkte ze op Zwedens Polar Music Prize nog Stings Why Should I Cry For You? ten overstaan van de voormalige Police frontman zelf.

De titel van de cd is ontleend aan het overbekende Show Me Heaven van Maria McKee, een lied voorzien van een prachtige melodie en in de originele uitvoering door McKee uitbundig gezongen. De uitvoering van Brun daarentegen is een heel stuk ingetogener en doet wat mij betreft het origineel enigszins verbleken. Het weet diep te raken.

Ook een sobere en ingetogen uitvoering krijgt de grootste hit van the Righteous Brothers, Unchained Melody. Een lied voorzien van de fameuze Wall of Sound van Phil Spector.

Bob Dylan is tweemaal vertegenwoordigd, Girl from the North Country, eerder dit jaar ook op voortreffelijke wijze geïnterpreteerd door Wendy Webb. Make You Feel My Love werd vooral bekend in de uitvoering van Adele.

Lucinda Williams’ Right In Time was een persoonlijke favoriet van haar voormalige geliefde. Een gevoelige uitvoering krijgt Into My Arms van Nick Cave.

De keuze voor de liedjes van Radiohead en Sade kwamen op andere wijze tot stand. Brun werd gevraagd op de begrafenis te zingen van Crispin Bevington, een van de vijf mensen die werden vermoord bij de terroristische aanslag in Stockholm op 7 april jongstleden. Zijn vrouw Annika vroeg of ze deze twee songs wilde zingen, omdat het favoriete liedjes van haar en haar overleden man waren.

Afsluiter is Big Yellow Taxi van Joni Mitchell. De veertien ingetogen liedjes krijgen door de speciale stem en frasering van Brun en fraaie inkleuring een geheel eigen signatuur. Ane Brun komt dan wel uit het koele, hoge noorden, maar levert met Leave Me Breathless een hartverwarmende plaat af.

Nu laat ik cover albums over het algemeen links liggen, maar in dit geval ga ik het album toch maar eens beluisteren. Ik vind Ane Brun een groot muzikant waarvan ik het album 'IT All Starts With One' een meesterwerk vind. Een goede cover kan soms beter zijn dan het origineel. Tijdens een live concert jaren geleden in de HMH heeft Heather Nova bijvoorbeeld eens 'Stayin' Alive' van de Bee Gees gecoverd; werkelijk kippenvel. Eens kijken of dit album mij ook kippenvel gaat bezorgen.

Als je dit coveralbum nog niet kent, misschien een poging wagen?! : Paal Flaata - Come Tomorrow (2016)

Ik heb eerst nog een stapel albums door te werken die ik wil beluisteren, maar tips van mede muziek liefhebbers kan ik waarderen en ga Paal Flaata zeker beluisteren Lura.

Vandaag als single uitgebracht: Hero

Ik vind het maar niks, liedjes nazingen van andere mensen. En dan moet ik zeker zeggen, dat heb je mooi gedaan, Ane. Kun je er nog eentje doen, nu we toch zo gezellig samen zijn bij het haardvuur?

Ook ik ben niet overtuigd. De originele versies van deze liedjes zijn veelal beter. het is eentonig en idd ook wel wat makkelijk. ik vind het in elk geval weinig toevoegen aan de originele versies. wel een goede tracklist!

Ik heb Ane Brun normaal gesproken hoog zitten en heb wel oren naar sferische, herfstige muziek... maar dit was echt een regelrechte afknapper. Haar stem is akelig afgeknepen en stond me in het eerste nummer al tegen. Tussen de covers zitten een paar obligate keuzes (Always on my mind, Unchained melody, Big yellow taxi); op zich niks mis mee als je er iets bijzonders van maakt, maar bijvoorbeeld haar versie van Unchained melody doet mij met grote passen naar mijn platenspeler sprinten om de versie van the Righteous brothers op te zetten.
Jazeker, er zijn sfeervolle coveralbums gemaakt, originele coveralbums, grappige coveralbums, melige coveralbums, coveralbums die de originelen in een geheel ander daglicht zetten, die er een eigen draai aan geven of zelfs de originelen laten verbleken. Dit album van Ane Brun hoort daar wat mij betreft niet bij.

Heb hem net beluisterd,maar het blijft bij 1 keer.
Van sommige / veel liedjes moet je afblijven.

ja dit is een raadsel, bij het 2e nummer geloof ik het bijna al. Verkocht haar vorige plaat heel slecht of zo? Dit is toch een pittige en eigenzinnige tante, dit lijkt wel een Neil Diamond-project. (misschien staat er ook wel een Neil Diamond nummer op, ben net als Ane lui, en ga er niet over nadenken).

Pfff, ze maakt het zich niet niet gemakkelijk met heel wat monumemtale liedjes, echter het blijft steeds zo ver achter bij orgineel dat een voldoende wel heel ver weg is

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ane Brun - Leave Me Breathless - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een paar weken geleden brachten twee vrouwelijke singer-songwriters met een bijna gelijke achternaam een plaat met alleen maar covers uit.

De plaat van Carla Bruni kabbelde weliswaar aangenaam voort op de achtergrond, maar deed echt helemaal niets met me, waardoor ik French Touch snel weer terzijde heb geschoven.

Aan de plaat van Ane Brun begon ik niet eens, deels omdat ik de tracklist wel erg hoog gegrepen vond en deels omdat ik de laatste jaren wat was uitgekeken op de muziek van de Noorse singer-songwriter.

Door het karige nieuwe aanbod van deze week kwam Leave Me Breathless uiteindelijk toch nog uit de speakers en langzaam maar zeker heeft de covers plaat van Ane Brun me veroverd.

Dat ging zeker niet zonder slag of stoot. Leave Me Breathless bevat een aantal klassieke songs waar je eigenlijk met je tengels af moet blijven, een aantal songs die ik bij voorkeur nooit meer hoor, een aantal songs die direct zijn verbonden met mooie of minder mooie herinneringen en een aantal songs die zo zijn vergroeid met de muzikant die het origineel vertolkte dat een nieuwe uitvoering eigenlijk nooit meer kan zijn dan een slap aftreksel.

Ik begon daarom vol scepsis aan de beluistering van de nieuwe plaat van Ane Brun, maar de zachte en uiterst ingetogen versies van Foreigner’s I Want To Know What Love is en de platgetreden klassiekers Always On My Mind en Unchained Melody deden, ondanks de enorme weerstand, toch wat met me. De echte waardering voor de nieuwe plaat van Ane Brun kwam echter pas toen de Noorse singer-songwriter in de vierde track liet horen dat in Maria Carey’s Hero wel degelijk een mooi popliedje schuilt en ze me er vervolgens van overtuigde dat Show Me Heaven misschien toch wel de mooiste popsong is die Maria McKee ooit schreef.

Ane Brun gaat vervolgens onverstoorbaar door met het op zachte en intieme wijze coveren van songs waar de gemiddelde muzikant echt van af moet blijven, maar door haar respect en liefde voor de originelen blijf ik toch luisteren. Ook Ane Brun vertilt zich op Leave Me Breathless wel eens, maar de zachte klanken, de gevoelige vocalen en de intimiteit van de songs zorgen er voor dat de Noorse muzikante uiteindelijk in vrijwel alle songs overeind blijft, ook als ze met haar versie achter blijft bij het origineel.

Leave Me Breathless was oorspronkelijk bedoeld als een verzameling songs voor een nieuwe liefde van Ane Brun, vergelijkbaar met de cassettebandjes die veel van ons vroeger maakten voor nieuwe of vooral onbereikbare liefdes. Ane Brun zingt de songs die ze heeft uitgekozen echter zelf en doet dat met heel veel liefde en gevoel. Die liefde en dat gevoel zal ze op lang niet iedere luisteraar weten over te dragen, maar toen ik me eenmaal gewonnen had gegeven en alle scepsis was verdwenen, begon Leave Me Breathless aan een op voorhand niet verwachte groei.

Ane Brun gaat misschien aan de slag met songs waarmee je niet aan de slag moet gaan, maar langzaam maar zeker maakt ze haar eigen songs van klassiekers of juist draken uit het verleden. Zeker op een lome zondagochtend kabbelt Leave Me Breathless nog veel aangenamer voort dan de plaat van Carla Bruni, maar wanneer de nieuwe plaat van Ane Brun je raakt wordt het verschil tussen de beide covers platen levensgroot.

Het blijft zo dat ik liever nieuwe eigen songs hoor dan platgetreden songs van anderen, maar waar ik een nieuwe plaat van Ane Brun waarschijnlijk snel opzij had gelegd, werd ik op Leave Me Breathless uiteindelijk weer geraakt door de emotie en het talent dat ik zo koesterde toen ik al weer bijna 15 jaar geleden Ane Brun’s debuut Spending Time With Morgan voor het eerst hoorde. De meeste platen met alleen maar covers laat ik graag liggen, maar op een of andere manier vind ik Leave Me Breathless van Ane Brun echt heel mooi. Erwin Zijleman

Ten eerste: ik ben wél verzot op (goede) coveralbums. Naar deze werd ik toe gelokt door de werkelijk prachtige Radiohead cover op de laatste MOJO verzamelaar (Kidology).

Nu begrijp ik sommige commentaren wel: als je niet ten volle in de stemming bent hiervoor kan dat mogelijks wat gaan tegensteken. De ietwat extreem lage quoteringen snap ik wat minder, maar men kan nu eenmaal niet alles hebben... De kaarten zijn hier ten huize echter schitterend gedeeld geweest. Het betreft namelijk een druilerige, donkere regendag en ik heb net in het halfduister van de vroege namiddag naar deze erg mooie plaat mogen luisteren.

De songkeuzes zijn wel degelijk wat naar de makkelijke kant te noemen, maar dat lijkt niet onbewust gebeurd te zijn. Een commerciële keuze zie ik er niet meteen in, ik voel net een wat donkere sfeer. Wel hoor ik een geslaagde, homogene sfeer die mij enorm bevalt. Oja, het is inderdaad mijn eerste kennismaking met de dame, dat kan natuurlijk een rol spelen...