Ry Cooder - Chicken Skin Music (1976)

Stand by me vind ik een draak van een nummer, de rest is best goed. Lekker relaxte muziek, met een karakteristiek, herkenbaar geluid van Ry Cooder.

Chicken Skin Music is voor mij een groeiplaat gebleken. Zo'n zes maanden geleden had ik dit album afgedaan als een 'vermakelijke plaat', maar na herbeluistering blijkt het een waar meesterwerkje. Allereerst wil ik mijn waardering uitspreken voor het door elkaar mixen van zoveel uiteenlopende stijlen van over de wereld. Zo is er een duidelijke Tex-Mex invloed te horen uit Mexico, met blazers op I Got Mine en een accordeon op He'll Have to Go, hetgeen zorgt voor een heerlijke sfeer. Een Hawaïaanse slack-key gitaar komt voorbij in de nummers Yellow Roses en Chloë en op Always Lift Him Up en Stand By Me staat een zeer overtuigend gospelkoortje op de voorgrond. Dit alles wordt gecombineerd met Blues en Folk. Het alhum luistert ondanks de uiteenlopende invloeden wonder boven wonder toch als een kloppend geheel.

Waar ik enkele maanden geleden alleen een creatieve en technisch begaafde muzikant dacht te horen, merk ik nu dat Cooder op dit album ook een diepere laag weet te raken. Elk nummer heeft een emotionele diepgang die ik destijds volledig gemist heb. Cooder creëert met de instrumentatie en productie een relaxte en melancholische sfeer die de luisteraar meesleept in de muziek. Nummers als Stand By Me, I Got Mine, He'll Have to Go en Always Lift Him Up komen daardoor genadeloos hard binnen.

Chicken Skin Music was mijn kennismaking met het genre wereldmuziek, en ik vermoed dat ik binnen dit genre niet snel een gelijkwaardig of beter album zal treffen. Chicken Skin Music is een album waar ik keer op keer nieuwe dingen in blijf ontdekken.

na deze lp kwam Ry Cooder met zijn meesterwerk "bop till you drop"' daarom is deze niet slecht alleen een beetje minder goed
de eerste twee nummers kabbelen rustig voorbij ( is dit zuid-nederlands ?) om dan in gang te schieten met "always lift him up " gevolgd door het van Jim Reeves bekende "he"ll have to go " een eerste hoogtepunt
"smack dab in the middle" een degelijk nummer en dan zet Ry Cooder de eindspurt in met "stand by me" "yellow roses" "chloe" om te eindigen mert het meesleepende "goodnight irene"
album is geproduceerd door Ry Cooder himself met een hele bende musici o,a, flaco jiminez ,jim keltner,bobby king,chris ethridge, gabby pahinui

Ik vind het interessant om vele tientallen jaren later een aantal albums van mijn favoriete artiesten achter elkaar te beluisteren. Je krijgt dan een goed beeld (nou ja, eigenlijk geluid dus) van hun muzikale ontwikkeling. Gisteren was het de beurt aan Ry Cooder, en dan specifiek een vijftal albums uit de jaren zeventig.

Op Chicken Skin Music is hij aan het veranderen. Niet dat zijn oude muziek weg is, nee, dat niet. Denk aan The Bourgeois Blues en bijvoorbeeld Smack Dab in the Middle. Maar hij laat nu wel ineens veel vreemde invloeden toe: beetje TexMex (Flaco Jimenez!), R&B en zelfs wat Hawaïaans. Lijkt wel alsof hij aan het uitzoeken is wat hij nou het leukst vindt.

Heerlijk gevarieerd album, waarbij ik toch val voor de smartlappen: He'll Have to Go, Stand by Me en Goodnight Irene. Ik kan het ook niet helpen ...