Ry Cooder - Chicken Skin Music (1976)

Een half-half-plaat: de nummers met de meer “Amerikaanse roots”-achtige benadering (The bourgeois blues, I got mine, Smack dab in the middle) vind ik geweldig, maar al sinds ik dit album ken zit ik de nummers met accordeon en Hawaïaanse steel-gitaar beleefd uit in een vergeefse poging ze goed te vinden, en de combinatie van accordeon en/of steelgitaar, Cooders onzekere stem en het opdringerige gospelkoortje op bijvoorbeeld Stand by me zit voor mij zelfs gevaarlijk dicht bij een parodie. Een plaat met zo'n leuke titel, zulke sublieme hoesafbeeldingen en zo'n briljant hoogtepunt als I got mine (dat in het oeuvre van The Band niet zou hebben misstaan) zou ik graag beter willen vinden dan nu het geval is, maar met de (in mijn oren) melige instrumentatie van de tweede helft van dit album kan ik echt helemaal niets.

het vijfde solo album van ras muzikant, snarenvirtuoos en musicoloog Ry Cooder. zijn eerste 3 albums waren voornamelijk gevuld met zijn interpretaties van "dustbowl ballads" (muziek uit de tijd van de Amerikaanse depressie) en andere oude Amerikaanse traditionals.

het was destijds even wennen aan de nieuwe wegen die hij hier insloeg met toevoeging van Tex-Mex (accordeonvirtuoos Flaco Jimenez die later een trouwe muzikale kompaan werd van de man, speelde voor het eerst mee) en zijn keuze voor het toevoegen van muziek uit Hawaii, duidelijk hoorbaar op de tracks "Yellow Roses" en het instrumentale "Chloe" met gastmuzikanten Gabby Pahinui op steel guitar & vocal en Atta Isaacs op slack-key & acoustic guitar. op de overige tracks horen we de vertrouwde sound van andere muzikale invloeden uit o.a. folk, blues, gospel en soul.

een kleine 50 jaar later, blijkt dit album nog steeds als een huis te staan. fris en sprankelend schallen de klassiekers "The Bourgeois Blues" en "Goodnight Irene" beide van de Amerikaanse folk/blues legende Huddie William Ledbetter beter bekend als Lead Belly uit de speakers. het aloude "Goodnight Irene" was eerder in 1950 een nummer 1 hit in de versie van folkgroep The Weavers (met o.a. Pete Seeger).
de heerlijk wiegende melodie van "He'll Have To Go", eerder bekend van versies van Jim Reeves en Elvis Presley, verscheen als single van dit album met als b-side "The Bourgeois Blues". dit nummer werd zijn eerste en enige (bescheiden) hit in Nederland. een sprankelend, geweldig album dat de tand des tijds heeft doorstaan en waarmee je het zonnetje in huis haalt.

heb Ry Cooder 2 keer live mogen zien optreden. 1 keer met de band Little Village (met John Hiatt en Nick Lowe) in de Doelen/Rotterdam, een teleurstellend optreden en vele jaren later (2009?) in Carre Amsterdam, een indrukwekkend solo optreden helaas zonder de ingeplande Flaco Jimenez, die er om gezondheidsredenen niet bij was. in 2018 verscheen het verrassend sterke "rootsy" solo album"The Prodigal Son" en in 2022 verscheen het eveneens sterke duo album "Get On Board" met zijn oude maatje Taj Mahal.

benieuwd of we nog nieuw werk van de inmiddels 76-jarige Ry Cooder tegemoet mogen zien.
feit is, dat de man ons reeds een geweldig muzikaal oeuvre heeft geschonken, ook met zijn vele muzikale samenwerkingen (Buena Vista Social Club, Chieftains, Ali Farka Toure, V.M. Bhatt, etc.) en niet te vergeten de vele soundtracks die hij heeft gemaakt

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood, California
except "Yellow Roses" & "Chloe" recorded in Hawaii