Daniel Cavanagh - Monochrome (2017)

Eindelijk! Al jaren was er sprake dat Danny een solo cd met eigen werk zou uitbrengen. Maar eerst was er de Memory and Meaning coverplaat die ik niet zo heel interessant vind (de Nick Drake coverplaat vond ik leuker).

Het eerste nummer dat vrij gegeven is, The Exorcist, werd in feite in al in 2015 door Danny losgelaten op het internet. Maar dat bereikte toen denk ik niet zoveel mensen. Nu door uitbrengen via K-scope lijkt het nummer heel wat meer mensen te bereiken. In ieder geval, ik vind het een prachtig nummer dat behoorlijk aansluit bij de tijd van A Natural Disaster. Het zou ook reeds in die tijd geschreven zijn, al baseer ik me daarvoor alleen op comments die ik heb voorbij zien komen op facebook en youtube.

In tegenstelling tot zijn broer heeft Danny een "kleine" breekbare stem die me erg goed ligt. En zijn pianospel wordt steeds beter. Kan best eens een zeer goed album worden.
The Exorcist

The Exorcist, wat een nummer. Ik ben benieuwd naar zijn solopaat.

Prachtig nummer hoor "The Exorcist". Bevalt me prima en stiekem vind ik dit nummer al beter dan het complete laatste Anathema-album en dat wil toch wel wat zeggen. Benieuwd naar het volledige album.

The Exorcist is een schitterend nummer. Doet me een beetje denken aan Anathema ten tijde van A Natural Disaster.

Net het album volledig kunnen beluisteren via een stream op Clash magazine. Laat me zeggen dat wie de recente Anathema platen slaap verwekkend vindt hier niet aan hoeft te beginnen. Hoofdzakelijk op piano gebaseerde, langgerekte songs.

Ik vind het na één beluistering wel een goed album. The Exorcist is wel direct éën van de prijsnummers. The Raven... valt me wat tegen. Maar een zeer mooi album is het zeker.

Top Album. Wat een gevoel zit erin. Minimalistisch maar dat is juist de kracht. Beter dan laatste Anathema album voor mij in ieder geval!

Indrukwekkend goed album. Los van de linkjes met z'n gangbare band (AND, WHBWH en vooral Falling Deeper), worden hier composities los gelaten die geweldig op zichzelf staan met een eigen identiteit als soloartiest. Erg fijne combinatie met Anneke van Giersbergen ook. Opener "The Excorsist" is direct kippenvel maar eveneens de (bijna) instrumentale tweeluik "The Silent Flight..." met daarna het tegendraadse "Dawn" is m.i. erg goed geslaagd.

Zeer mooie plaat van meneer Cavanagh. Los van z'n subtiele en fraaie pianospel valt ook op hoe goed zijn zang aan het worden is. En die paar prachtige gitaarstukken als sferische outro's blijven natuurlijk goddelijk.
Zoals hierboven al gememoreerd, vol met emotie en bijzonder veel gevoel. Een gekwelde geest en het kunnen schrijven van muziek, wat blijft het toch prachtig luistergenot voortbrengen.

Een zeer fijn album deze eerste echte soloworp van Daniel. Opent zeer sterk met The Exorcist. Een prachtnummer dat zowel muzikaal als tekstueel een link met Are You There heeft. De vocalen druipen van de emotie (dat stukje waar zijn stem even breekt!) en aan het eind wordt je nog getrakteerd op een fantastische gitaarsolo zoals alleen deze meneer ze kan neerzetten.

Na die brok emotie is This Music een iets zalvender nummer. Prachtig moment wanneer de vocalen van Anneke voor het eerst invallen. En opnieuw een zo'n typische gitaarsolo, geweldig hoe hij zijn gitaar zo vol gevoel kan laten zingen. Dat is één van die dingen die me lang geleden zo aantrokken toen ik Anathema leerde kennen. En het raakt me nog altijd volop.

Dan volgt mijn huidige favoriet Soho. Dit leunt het dichtste aan bij het recente Anathema werk, maar is wederom verbluffend mooi. De stemmen van Daniel en Anneke klinken erg goed samen. Het nummer kent een knappe crescendo om nadien nog zeer mooi na te gloeien.

The Flight ... heeft enkele luisterbeurten nodig gehad. Het kwartje is intussen wel gevallen. Meeslepend, bevreemdend en toch ook weer zo mooi. En een heerlijke Pink Floyd knipoog.

Hierna wordt het allemaal net ietsje minder vind ik persoonlijk. Dawn is een mooie afwisseling en de viool levert prachtig werk. Maar ik zou het leuker gevonden hebben als dit tot een echte song was uitgewerkt i.p.v. dit instrumentale intermezzo. Oceans of Time is opnieuw goed met weeral zeer knappe vocalen en ja opnieuw een zo'n fijne solo. Toch als geheel iets minder dan de eerste 3 tracks vind ik zelf.

Afsluiter Some Dreams levert iets te weinig interessante motieven om de lange duur te rechtvaardigen. Het tweede deel doet me wel erg sterk denken aan het einde van Violence. Maar het had net iets avontuurlijker gemogen.

Het album doet me verlangen naar meer solowerk. Ik ben benieuwd of dat er ooit van komt. In ieder geval, een zeer mooi jaar als fan, want ook van The Optimist geniet ik nog met volle teugen.

LP uitverkocht, wacht al bijna 2 weken op mijn exemplaar.

Prima album van Daniël. Als fan van (ook het latere) Anathema weet hij mij met deze rustige liedjes absoluut te overtuigen. Zijn stem klinkt fantastisch, muzikaal top gedaan en de composities lijken erg op enkele van mijn favoriete Anathema liedjes. Niks mis mee.

Verrassend goed..

Fantastisch mooie plaat.

The Exorcist alleen al is van buitengewone kwaliteit.

Dit is een album dat veel meer aandacht verdient dan wat het nu maar krijgt.

Helemaal mee eens. Naast The Exorcist vind ik het tweede gedeelte van Oceans of Time buitenaards mooi. En de instrumentale afsluiter Some Dreams Come True mag er ook zijn, prachtig ontroerend pianospel. Wat mij betreft mag Danny nog wel vaker solomateriaal uitbrengen.

Wat ik bij de laatste van Anathema een beetje mis is hier in overvloed aanwezig. De sfeervolle emotionele aanpak van Daniel kruipt regelmatig onder de huid. Het klinkt erg vergelijkbaar maar dit is wel duidelijk een stuk rustiger. Een ontzettend fijne plaat die helaas in het midden wat snel in de vergetelheid raakt. Voornamelijk het eerste nummer en de laatste twee blijven hangen.
Wat overigens niet wil zeggen dat de andere nummers niet goed zijn.

Hij mag van mij op deze voet (gitaar, piano, etc) verder.

Het grappige is dat ik door dit prachtige album ook The Optimist veel meer ben beginnen waarderen en waardoor The Optimist zelfs is uitgegroeid tot de mooiste van 2017 voor mij.

Dat heb ik in meer of mindere mate ook Jake Bugg. Beide zijn overigens nog steeds aan het groeien. Vind de stap naar 4,5 sterren nog net iets te groot,. Deze bungelt nu gemiddeld ongeveer zo rond de 4,1936823 sterren en in het rechter rijtje van mijn top 10 over 2017.

Prachtig soloalbum van Daniel Cavanagh, geheel in de lijn van zijn band Anathema. Op Monochrome is de piano alleen iets prominenter aanwezig dan op de Anathema albums.

Het album opent prachtig met The Exorcist, nu al een instant klassieker! Helaas zakt het album zo halverwege even in voor mij met The Silent Flight of the Raven Winged Hours en Dawn, maar herpakt zichzelf net zo makkelijk weer met de twee prachtige afsluiters.

Op dit album is er een belangrijke rol weggelegd voor Anneke van Giersbergen en daar zit 'm net de kneep in vergelijking met de laatste twee Anathema albums, daarop kreeg Lee Douglas een steeds prominentere rol. Anneke laat op Monochrome even horen wie van de twee de beste zangeres is, oftewel ze laat onze lieve Lee compleet verbleken! Met name in Soho en Oceans of Time, wat kan dat wijf nog steeds zingen zeg!

Vanwege de twee mindere nummers helaas niet de volle score, maar Monochrome verdient zeker een dikke 4,0 en een mooie plek in mijn top 10 over 2017!

Hoewel Anneke fantastisch kan zingen past Lee haar stem perfect bij Anathema.
Voor mij zijn het beide fantastische zangeressen.

Blij te lezen dat Monochrome je zo goed bevalt

Deze plaat maar eens in de herkansing gedaan. Toen hij uitkwam heb ik hem 1 keer geluisterd en het beviel me niet echt. Ik vond het een soort Anathema light. Dat hoeft niet heel erg te zijn ware het niet dat ik de laatste werkjes van die band ook al wat te lichtvoetig en minder interessant begon te vinden...

En ik ben bang dat ik mijn mening niet ga bijstellen. Heb geprobeerd zonder enig vooroordeel hier opnieuw naar te luisteren maar ik kan er nog steeds weinig mee. De openingstrack is geen hoogvlieger maar heeft nog wel wat. Daarna kakt de boel helemaal in. Ik heb moeite geen nummers te gaan skippen of iets anders op te zetten en dat is geen goed teken natuurlijk. Soms hoor ik een goed idee (sommige stukken van The Raven, beetje Godspeed-achtig) maar het komt nergens echt op gang, het reutelt maar door.

Naast de slappe songwriting blijft zijn stem een obstakel voor me. Af en toe een nummertje bij Anathema werkte heel goed ter afwisseling. Zijn broer Vincent zingt erg emotioneel en met de nodige pathos. Danny's breekbare en ingetogen stem was een mooie tegenpool. Maar een hele plaat is me teveel van het goede. Anneke's bijdrages kunnen dit album niet redden.

Bij het laatste nummer Some Dreams Come True hoor ik een klein kind lachen, volgens mij zijn dochter. Die hij niet meer mag zien vanwege een restraining order. Tja met alle narigheid rondom Daniel in je achterhoofd is het toch lastig om nog onbevangen naar zijn muziek te luisteren. Misschien moet ik het gewoon maar niet eens meer proberen...