B.B. King - Lucille (1968)

B.B. King, de man met de gitaar die de naam Lucille draagt. Hij is ooit eens een brandend gebouw binnengelopen om zijn Lucille te redden, en het eerste nummer gaat dan ook over zijn liefde voor zijn gitaar. Een lang nummer, met mooie instrumentatie, en een gesproken tekst over Lucille.

De overige 8 nummers zijn al meteen een stuk korter, maar zeker ook genietbaar. You Move Me So swingt er meteen in, met aanstekelijke zanglijnen, en een achtergrondkoortje. Het gehele album houdt een uitstekend niveau aan, en na de laatste noten van Watch Yourself heb je meteen zin om het album nog eens op te zetten. Sterke Bluesplaat!

"Lucille" behoort mijn inziens tot het beste werk van B.B. King. Alle elementen van een goede B.B. King plaat zijn present. Wat dat betreft doet Kings niets nieuws, en dat hoeft ook helemaal niet. In het titelnummer komt eigenlijk alles voorbij. In verhalende vorm vertelt King zijn levensverhaal en welke plaats Lucille daarin neemt. Het verhaal wisselt hij af met smaakvolle, warme en die typische licks van B.B. King. Een volledig herkenbaar gitaargeluid. Maar niet alleen het titelnummer is de moeite waarde, maar ook de andere nummers klinken als B.B. King ten voeten uit. Zijn stem is zo heerlijk donker en warm. Instrumentaal wordt het prachtige gitaarwerk van King ondersteund door toetsen en blazers. "I Need Love" vind ik een ander hoogtepunt, maar dat zou je voor meerdere nummers kunnen zeggen. "Lucille" is een B.B. King must have!