Jackie Wilson - The Jackie Wilson Story: The Chicago Years Vol. 1 (1995)

Tussen 1957 en 1975 nam de legendarische soulzanger Jackie Wilson maar liefst 350 nummers voor het Brunswick-label op, en deze verzamel-CD bevat een selectie van de tracks die hij in de tweede helft van die periode (tussen 1966 en 1975) onder leiding van producer Carl Davis in Chicago op de plaat zette. Het geluid van deze uitgave laat weinig te wensen over (zoals je mag hopen bij een CD op het roemruchte Charly-rerelease-label) en het boekje bevat een aardig en informatief essay, maar de tracklisting is helaas wel a-chronologisch geordend, hetgeen afwisseling garandeert maar ook voor een zekere desoriëntatie zorgt.
        Wanneer je de nummers echter in de juiste chronologie beluistert hoor je aardig hoe de evolutie van de populaire soulmuziek in z'n werk is gegaan : de eerste nummers (1966-1969) zijn nog een beetje rauwer en wat minder gepolijst, zo in de trant van up-tempo Motown of Otis Redding (en soms zelfs een beetje Tom Jones toen die zijn carrière met R&B en pop begon), maar langzaam maar zeker beginnen de nummers in de richting van de "sweet soul" te evolueren, en vanaf 1970 merk je de invloed van de opkomende Philly-sound van Harold Melvin & the Blue Notes, Lou Rawls en de Three Degrees. Dan wordt het geluid namelijk bijna dichtgemetseld met strijkers, blazers, fluitjes en vooral zo'n onverstoorbaar geestdodend koortje, resulterend in de uiterst deprimerende kunstmatige opgewektheid van bijvoorbeeld I've learned about life, waarbij ik de vijf monochrome pakken, de overhemden met buitensporig lange boordpunten en de manische danspasjes van de Trampps al voor me zie. Gelukkig kan Wilson in deze periode zijn energie ook nog kwijt in de geweldige bonkende funk van The fountain en het prachtige Just as soon as the feeling's over ("you wanna get right up and walk out of my life"), dat evengoed een enorme hit voor Gladys Knight & the Pips had kunnen zijn, maar over het algemeen zijn deze nummers toch een zware beproeving voor wie meer houdt van de wat directere en "gritty" jaren-zestig-soul.
        Wat echter zelfs op de meest ordinaire en melige nummers boven alles uit blijft stijgen is die Stem, smekend, jodelend, overslaand, een enkele maal met een hete aardappel, steeds feilloos de hoogte in, vaak licht opgewonden, altijd expressief, soms fraserend zoals Sam Cooke (met wie hij in de jaren 50 tijdens "package tours" vaak het podium deelde, niet altijd zonder conflict), maar op het extreme I still love you bijvoorbeeld ook een zeer acceptabele James Brown oproepend. Jackie Wilson heeft de reputatie dat hij nooit de beschikking heeft gehad over het consistente materiaal dat hem een echt grote en langdurige carrière had kunnen bezorgen, en deze compilatie is daar een treffende illustratie van, want na 1966 had hij nog maar één echt grote hit, en alle strijkers, blazers, fluitjes en koortjes konden daar geen verandering in brengen. In 1975 kreeg hij tijdens een optreden een hartaanval waardoor hij de rest van zijn leven in semi-comateuze toestand doorbracht, en in 1984 overleed hij – waarna Reet petite alsnog een internationale nummer-1-hit werd.
        En die ene echt grote hit die hij tussen 1966 en 1975 had? Zie nummer 13, (Your love keeps lifting me) Higher and higher, over een verliefdheid die Wilson inspireert tot een vocale vreugde die de luisteraar zo mogelijk nóg meer verheft – wie hierdoor geen kippevel krijgt en/of aan zijn eigen eerste verliefdheid wordt herinnerd heeft een hart van steen (of geen gevoel voor wat de beste soul kan teweegbrengen, dat kan natuurlijk ook). Zou er op MusicMeter aan individuele nummers eveneens een waardering in sterren mogen worden gegeven, dit nummer kreeg er zes.