The Great Discord - The Rabbit Hole (2017)
mijn stem
4 stemmen
0
geplaatst: 22 oktober 2017, 21:39 uur
Prima tweede album. De dromerige, soms wat zweverige maar tegelijkertijd best stevige metal met afwisselend mannelijke en vrouwelijke zang ligt ook ditmaal lekker in het gehoor, met liedjes die makkelijk in het gehoor liggen. Net niet sterk genoeg om echt te blijven hangen, maar leuk genoeg zolang het duurt. Het Alice In Wonderland-thema haalde ik er niet echt uit, maar ik heb me dan ook niet verdiept in de teksten.
0
geplaatst: 25 januari 2018, 17:27 uur
Mijn review op Zware Metalen:
The Great Discord is een band gevormd door muzikanten die hun sporen hebben verdiend in bands als Ghost, Magna Carta Cartel, Pg. Lost en andere. The Rabbit Hole is het tweede album van de Zweedse band. In de biografie omschrijft de band zichzelf als een progressieve deathpop band. Ik vermoed dat mijn definitie van progressief sterk afwijkt van die van de band, aangezien ik geen spoor van progressieve muziek op deze CD kan ontdekken. Ook het death-element ontgaat mij eerlijk gezegd.
Wat de band wel laat horen is een prettig klinkende samensmelting van zwaar aangezette moderne metal met poppy refreinen, en vooruit, in het nummer Gadget ontwaar ik zowaar iets dat aan death metal refereert. De muziek van de band zit prima in elkaar, waarbij de hoofdrol is weggelegd voor zangeres Fia Kempe met haar krachtige stem.
Mijn belangrijkste kritiek op het album is dat de muziek weinig onderscheidend is en dat ondanks het pop-karakter de meeste nummers niet echt blijven hangen. Op het einde van het album pakt de band echter toch nog uit met een aantal sterke nummers. Cadence wordt met name gekenmerkt door een sterk refrein en biedt een welkome afwisseling op het album. Ook het navolgende Omen, met daarop een gastsolo van Mark Holcomb (Periphery), trekt het gemiddelde niveau van de CD omhoog.
The Great Discord gaat met dit album geen opzien baren, daarvoor is het niveau op het eerste deel van dit album niet hoog genoeg. Als de band het niveau van de laatste drie nummers weet door te trekken op zijn derde album hebben we een topplaat van deze band in het verschiet.
The Great Discord is een band gevormd door muzikanten die hun sporen hebben verdiend in bands als Ghost, Magna Carta Cartel, Pg. Lost en andere. The Rabbit Hole is het tweede album van de Zweedse band. In de biografie omschrijft de band zichzelf als een progressieve deathpop band. Ik vermoed dat mijn definitie van progressief sterk afwijkt van die van de band, aangezien ik geen spoor van progressieve muziek op deze CD kan ontdekken. Ook het death-element ontgaat mij eerlijk gezegd.
Wat de band wel laat horen is een prettig klinkende samensmelting van zwaar aangezette moderne metal met poppy refreinen, en vooruit, in het nummer Gadget ontwaar ik zowaar iets dat aan death metal refereert. De muziek van de band zit prima in elkaar, waarbij de hoofdrol is weggelegd voor zangeres Fia Kempe met haar krachtige stem.
Mijn belangrijkste kritiek op het album is dat de muziek weinig onderscheidend is en dat ondanks het pop-karakter de meeste nummers niet echt blijven hangen. Op het einde van het album pakt de band echter toch nog uit met een aantal sterke nummers. Cadence wordt met name gekenmerkt door een sterk refrein en biedt een welkome afwisseling op het album. Ook het navolgende Omen, met daarop een gastsolo van Mark Holcomb (Periphery), trekt het gemiddelde niveau van de CD omhoog.
The Great Discord gaat met dit album geen opzien baren, daarvoor is het niveau op het eerste deel van dit album niet hoog genoeg. Als de band het niveau van de laatste drie nummers weet door te trekken op zijn derde album hebben we een topplaat van deze band in het verschiet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.