DeVotchKa - How It Ends (2004)

Dit album van fredpits grote tiptoptiptopictiplijst gehaald, en ik moet zeggen: klinkt leuk. Wat te licht voor de echte top weliswaar, maar als wat gepolijstere versie van 16 Horsepower vanuit een wat traditioneler (in de zin van popmuziek dus hè ) bandidee is dit best genietbaar. How It Ends is inderdaad mooi, net als het daaropvolgende instrumentale Charlotte Mittnacht (hoezo 16HP light ). De echt topper hier is als je het mij vraagt toch Such a Lovely Thing. Nadeeltje is dat de plaat niet een klein uur lang volledig weet te boeien. 3.5* lijkt mij een terecht en verdienstelijk openingsbod.

Wat is het toch lekker als je ouderwets een cd-zaak binnenstapt en je gewoon eens zin hebt in het beluisteren van de cd's die in de luisterpaal te horen zijn. Gewoon, zomaar, omdat internet het daar toch echt niet altijd bij haalt.
De omschrijving van dit album, dat overigens nu pas (3 jaar na dato) hier wordt uitgebracht, sprak me aan en de koptelefoon ging op. Weg van alle rondsnuffelende mensen in de winkel, weg uit de drukte van de stad.
En het eerste wat ik dacht was: zingt Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen) soms in dit bandje? Dezelfde galmende manier van zingen en dezelfde emoties oproepend. Muzikaal gezien gaat die vergelijking mank. Het springt alle kanten op: mexicana, rock, gypsy, punk, folk, mariachi, slavisch, pop en Charlotte Mittnacht knipoogt zelfs wat naar Amélie (zou daar de ondertitel The Fabulous Destiny of... dan ook vandaan komen?).
Eén grote hoeveelheid muziek in een exotische blender die er gemixt uit komt als Devotchka. Het knappe vind ik dat ondanks alle stijlen het toch klinkt als eenheid en mij weet het i.t.t. Lukas dus wel een uur lang te boeien, iets wat b.v. Gogol Bordello (om maar eens een soortgelijk bandje te noemen) niet goed kan.
Dat de zomer het in Nederland dit jaar wat liet afweten is een feit. Dat de muziek van deze band met een vertraging van 3 jaar alsnog mijn cd-speler heeft weten te bereiken zorgt in elk geval nog voor een beetje zonneschijn in huis.

Liehebbers van dit album wijs ik overigens graag op Donkey Diesel.

Ja dat gevoel begint bij mij ook langzaam te groeien, al duurt deze plaat toch nog wel echt minimaal een kwartiertje te lang. Desondanks staan er een paar echte toppers op, en dan met name het prachtige You Love Me. Ik denk niet dat er qua nostalgische dweperij zich veel nummers hiermee kunnen meten. Zelf ook mooie herinneringen aan, dat scheelt altijd weer. Ook titelnummer How It Ends is heel fraai (overigens veelvuldig gebruikt in 'Hello, Goodbye', volgens mij zelfs in de generiek) en zo'n Dearly Departed is bijna te lief om waar te zijn. Schoon plaatje hoor!