Dungen - Tio Bitar (2007)

Herinnert u hem nog? Mijn overenthousiaste stukje over mijn (te late) ontdekking van Ta Det Lugnt?
Het album greep me bij mijn strot en liet me niet meer los. Heel snel al zag ik de heren live en ervaarde dat teletijdmachines wel degelijk bestonden.......

De andere twee albums volgden al snel en Stadsvandringar kreeg evenzo 5 sterren. Topband dus.
En nu dan het nieuwe album Tio Bitar (in het engels: Ten Pieces).
Tien stukken muziek die ons wederom wegplukken uit 2007 en ergens neerkwakken eind jaren '60 begin jaren '70. Op dat punt is dus maar bitter weinig aan verandering onderhevig.

Het eerste stuk heet simpelweg Intro, een instrumentale rocker waar flink gescheurd wordt op gitaren, bas en drums. Alsof de duivel op hun hielen zit (of is het de god Thor soms?).
Psychedelisch en retestrak. Eén grote jam.
Het tweede stuk is Familj, inderdaad Family geheten.
Hierop is Gustav Ejstes weer op zang te horen. Het is Dungen zoals we het kennen van de vorige albums. Vet orgeltje, rollende drums, lekkere gitaar-solo's en de ietwat zeikerige zang van Estjes. Niks nieuws onder de zon, maar wederom een genot te horen. Wel moet ik eerlijk zeggen dat ik betere nummers van de band ken. Het blijft niet helemaal hangen bij mij.
Het derde stuk Gör Det Nu (Do It Now) is ook weer behoorlijk heavy en de drums spelen weer een uitstekende rol. Heerlijk om hier weer wat verschillen in melodie en tempo te horen, zo ken ik de band weer.
Ik blijf het knap vinden dat dit zo retro als de neten klinkt, maar dat je voor de verandering ook echt het gevoel hebt naar een band uit een andere tijd te luisteren.
Vierde stuk Caroline Visar Vägen (Caroline Shows the Way) neemt wat gas terug en hier is de violist Ejstes weer eens te horen. Doordat de heren wat gas terug nemen is er ook ruimte voor fluit. En lekker instrumentaal nummer, maar de pure magie die ik op Ta Det Lugnt vond mis ik hier een beetje.
Op naar stuk nummer vijf: Du Ska Inte Tro Att Det Ordnar Sig. In de vertaling is dit You Shouldn't Expect It to Work Out. Alsof Hendrix weer tot leven is gewekt (of is dit vloeken in de Zweedse kerk?).
Op dit nummer is er weer zang aanwezig. Ook hier wederom prima rock maar het heeft gelukkig nu ook wat poppy kanten. Uiteraard ontbreken de psychedelische effecten niet. Hoe lekker ik het ook vind: ook hier krijg ik een beetje het gevoel dat het nog niet af is. Het is ietwat te vrijblijvend, te veel het idee willen geven dat het een jam is of zo. Iets waar ik live ook wat tegenaan liep indertijd.
Mon Amour is stuk nummer zes. Nee dit is geen BZN-cover. Wel is ook dit nummer gewoon in het zweeds gezongen. Voor een aantal mensen is dat een nadeel. Ik zelf blijf het de kracht van de band vinden. Het maakt ze toch net even wat anders en het geeft de nummers juist een lekker apart sfeertje mee. Dit nummer is wat meer song i.p.v. jam. Op zulke momenten vind ik de band dan toch echt even wat sterker. Heerlijk ook die gitaarversnelling en de begeleiding van het orgel.
Stuk nummer zeven Så Blev Det Bestämt (So It Was Settled) is ook weer wat rustiger. Wat dat aan gaat hebben ze qua aanpak weinig veranderingen doorgevoerd t.o.v. de vorige albums, want ook die hadden dit soort nummers. Wat wel nieuw is is de Oosterse/ Arabische toevoeging. Dit geeft het nummer wat spannends mee. Het integreert uitstekend met de rock.
Stuk acht Ett Skäl Att Trivas (A Reason to Thrive) heeft wederom een uitstekende drum-basis. Dit nummer klinkt wat lijzig en slepend. Minder gitaargejakker dus.
Stuk nummer negen Svart Är Himlen (Black is the Sky) heeft wat springerigs en kent veel leuke wendingen en toetertjes (niet echt) en vooral belletjes. Ook hier bekruipt me soms het idee dat het nog niet helemaal af is. Hierdoor blijft het een lekker nummer, maar is het geen meesterwerkje terwijl mijn gevoel zegt dat dat er wel in had gezeten
Afsluiter is natuurlijk het tiende stuk (Tio Bitar, Ten Pieces weet u nog?!). Dit heet En Gång I År Kom Det En Tår, ofwel Once This Year There Came a Tear. Het is een mooie en statige afsluiter geworden. Ook hier vertolkt de fluit weer een hoofdrol op deze instrumentale song.
Een prima einde van deze cd.

Het avontuur is minder groot dan op Ta Det Lugnt. Het kan zijn dat de verrassing voor mij wat minder is, maar ik denk toch eerder dat ik gewoon sprookjesachtige nummers als Du E För Fin För Mig mis. Het blijft allemaal iets te veel hangen in lange uitgesponnen jams. Live opereert deze band ook zo. Ik denk dan ook dat dit heel bewust is gedaan. De mannen zijn immers volop op tournee geweest en ik vermoed dat deze nummers on the road tot stand zijn gekomen en dat ze die live-vibe ook op plaat wilden doen overkomen. In dat opzicht is dat zeker gelukt. Mij voor een derde keer van mijn stoel blazen en met 5 glitters doen strooien is ze helaas niet gelukt.
Uiteraard ben ik in mijn nopjes met dit Tio Bitar, maar een meesterwerk zal ik het deze keer niet noemen. Wel een ijzersterk album waar ik voorlopig wel weer even mee zoet zal zijn......