Charlotte Gainsbourg - Rest (2017)

Deadly Valentine is een heerlijk Pop nummer met een wat donkere ondertoon en (Post) Disco invloeden. Tweede single Rest ook wat ingetogen Elektronische Pop, met een zuchtmeisje die bijna fluisterend zingt.

Heb nooit eerder een volledig album van Serge's dochter beluisterd maar deze gaat de eer krijgen zodra die uit is. Lijkt me een heerlijk album te worden voor regenachtige avonden.

Ik zou vast 5:55 opzetten. Prima plaat.

Boeiende artieste. Actrice, regisseuse en zangeres. Dochter van Jane Birkin en wijlen Serge Gainsbourg.
Rest gaat over halfzus Kate Berry (dochter van Jane Birkin en de beroemde filmcomponist John Barry) die in 2013 op 46-jarige leeftijd uit het leven stapte.

Wat een bom is deze plaat! Sensueel, dromerig, onweerstaanbaar
Ik hoor Air, Boards of Canada, Daft Punk en natuurlijk Jane Birkin

Eens met nico1616, dit is excellente Franse zuchtmeisjespop met eigentijdse (electro)invloeden. Haar vader zou trots op haar zijn.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Charlotte Gainsbourg - Rest - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is knap hoe Charlotte Gainsbourg in de voetsporen van haar beroemde ouders is getreden, maar toch haar eigen weg heeft gekozen.

Als dochter van actrice Jane Birkin en duizendpoot Serge Gainsbourg moest Charlotte opboksen tegen haar vaders muzikale erfenis van duizelingwekkende proporties en de al even indrukwekkende filmcarrière van haar moeder, maar bleef ze toch overeind.

Charlotte Gainsbourg zette haar eerste stapjes in de muziek met het op 13-jarige leeftijd en aan de hand van haar vader gemaakte Charlotte For Ever, maar keerde pas 20 jaar later terug met het in 2006 verschenen 5:55, waarop Charlotte samenwerkte met Nicolas Godin, Jarvis Cocker, Neil Hannon en producer Nigel Godrich.

Deze plaat werd in 2010 gevolgd door het samen met Beck gemaakte en al even indrukwekkende IRM. Na IRM koos Charlotte Gainsbourg voor haar carrière als actrice (en niet zonder succes), maar met Rest keert ze gelukkig terug in de muziek.

Rest is net als zijn voorgangers een buitengewoon fascinerende plaat. Het is een plaat waarop Charlotte Gainsbourg laat horen dat ze kan zingen als het ultieme Franse zuchtmeisje, maar de zwoele en broeierige Franse klanken worden steeds snel verruild voor het Engels, waarna de Gainsbourg telg flink dieper graaft dan haar jongere Franse soortgenoten.

Charlotte Gainsbourg wist dit keer Paul McCartney te strikken voor een bijdrage, maar werkt op Rest vooral intensief samen met Guy-Manuel de Homem-Christo van Daft Punk en de succesvolle Franse producer DJ SebastiAn (Daft Punk, Frank Ocean). Het levert een plaat op die meerdere kanten op schiet.

Rest, dat overigens een eerbetoon is aan haar halfzus Kate Berry (ook een dochter van Jane Birkin), die vier jaar geleden zelf voor de dood koos, schuurt dicht aan tegen de Franse zuchtmeisjespop, laat zich beïnvloeden door de platen en de soundtracks die haar vader maakte, flirt met 80s synthpop en new wave en sluit aan op de moderne Franse elektronische muziek die op de kaart is gezet door bands als Air en Daft Punk. Hier blijft het niet bij, want Charlotte Gainsbourg heeft, net als Daft Punk, een hoorbaar zwak voor de elektronische disco van Giorgio Moroder en heeft ook goed geluisterd naar de bitterzoete popsongs van ABBA.

DJ SebastiAn heeft Rest voorzien van een rijks georkestreerd geluid dat wordt gedomineerd door atmosferische en breed uitwaaiende synths en fraai gearrangeerde strijkers. Het levert een wat kil geluid op, dat vervolgens door Charlotte Gainsbourg van heel veel warmte wordt voorzien.

Rest is een persoonlijke plaat, die ook in tekstueel opzicht zeer de moeite waard is, maar ook in muzikaal en vocaal opzicht is het smullen. De muziek van Charlotte Gainsbourg op Rest ligt bijzonder lekker in het gehoor en overtuigt hierdoor heel makkelijk, maar het is ook muziek vol verrassende wendingen.

Deze zijn deels het gevolg van het continu schakelen tussen Frans en Engels, maar ook het uit meerdere lagen en zowel uit elektronische als organische klanken bestaande geluidstapijt zit vol avontuur en onderhuidse spanning.

Het is knap hoe Charlotte Gainsbourg zwoele muziek kan maken die opvallend toegankelijk klinkt, maar je op hetzelfde moment steeds weer op het verkeerde been zet en maar aan kracht blijft winnen. Rest zit vol zwoele betovering en zoete verleiding, maar het is ook een plaat vol pijn en diepgang, die bij herhaalde beluistering alleen maar mooier en indrukwekkender wordt. Briljante plaat durf ik inmiddels wel te stellen. Erwin Zijleman

met alle reserves die ik had, ga ik toch voor nu mee in het enthousiasme.

Hebben die Fransen soms patent op zwoele, zweverige nummertjes? We kennen de zuchtmeiskes onderhand wel (heerlijk trouwens), maar wat te denken van sexy boys als Air? Die hoor ik een beetje terug in de opener Ring-A-Ring O' Roses, en die heren spoken wel vaker door mijn hoofd. Overigens vond ik het album 5:55 met Air best aardig, maar het ontbrak iets te veel aan eigen smoel (het Air-stempel was te groot wellicht).

Zuchtmeisjes pop met een modern geluid, dat is Rest zeker wel. De eigen smoel die ontbrak op de voorgangers? Mwoah, het zal ook hier niet al te groot zijn, maar als Madonna er mee wegkomt dan mag Charlotte dat ook. Kwestie van de juiste mensen om je heen verzamelen.

Rest bevalt van de drie albums die ik ken wel het best. Eén kritiekpuntje wil ik wel benadrukken: doe maar gewoon helemaal in het Frans de volgende keer, Engels haalt iets te veel van het mysterie, het sensuele weg voor mijn gevoel. Het klinkt gewoon niet lekker.

Had ik in eerste instantie ook, maar door de mix ontworstelt Charlotte Gainsbourg zich wel aan het zuchtmeisjes niveau en kan ze volgende stappen zetten.

Wederom een bijzonder mooi album van Charlotte Gainsbourg, wat mij betreft zelfs haar beste!

Zo begon Charlotte haar zangcarrière met haar vader in de clip:
Charlotte & Serge Gainsbourg lemon incest - YouTube
Zoek de verschillen en overeenkomsten met nu.
Wat mij betreft is de zangcarrière met deze plaat pas echt definitief geslaagd (als actrice wel zeer overtuigend). De vorige platen vond ik wel aardig, maar niet meer.

Op jonge leeftijd zong ze niet zo best. ai

Nog steeds niet zo. Mij te voorzichtig, net als haar acteerwerk.

Oe... Antichrist gezien?

prima plaat dit zo op het eerste gehoor, veel meer dan ik er van had verwacht, alhoewel ik Deadly Valentine al geweldig vond en vind. vooral de nummers t/m Rest klonken stuk voor stuk goed.

Nee, wel Samba. Vreselijk vond ik haar daar. Maar Antichrist ga ik zeker eens bekijken.

Best leuk, al is het niet helemaal mijn type muziek en zal ik er daarom ook niet echt vaak naar luisteren.

Desalniettemin vrij goed gedaan in zn genre.
Openingsnummer is wel de prijspakker.

Vind haar ondertussen toch best wel een eigen smoel hebben. Ze heeft ook enorm persoonlijke teksten over het verlies van haar vader en halfzus in dit album verwerkt, dus vind het een beetje sterk om te stellen dat ze niet echt haar eigen smoel toont.

Je kan toch echt niet ontkennen dat de producers behoorlijk hun eigen stempel op haar muziek drukken (Air, Beck). Op dit album is dat stempel wat minder sterk. Het is ook helemaal geen negatieve kritiek, maar meer een constatering en dan vooral wat betreft de voorgangers

Volgens het verhaal wat ik erover gelezen heb, is ze naar New York vertrokken en heeft ze met producer SebastiAn aan het album gewerkt, dat wil zeggen schrijven en opnemen. Citaat: "hij wilde iets maken met al deze droefheid die ze had." (bron recensie Pichfork)
Waarmee ik overigens niet wil beweren dat het werk geen eigen smoel heeft.

Ook nymphomaniac is niet bepaald 'voorzichtig' haha

Ik ben gewoon verliefd op dit album. Het moet van 'Love on the Beat' van vader Gainsbourg geleden zijn dat ik nog eens zoveel naar een Frans album heb geluisterd. Het mengen van Frans en Engels deed haar pa ook al, en ik vind het fantastisch
De sensualiteit is dan weer puur 'Je t'aime moi non plus' en 'Melody Nelson'...

Nee, maar haar rol wel.

Poeh, mooie plaat hoor. Fluistermeisjeselectropop, afwisselend in het frans en engels. Charlotte Gainsbourg bezingt het verlies van haar halfzusje Kate Berry, die vier jaar geleden zelfmoord pleegde. Het album heeft daardoor een melancholieke en soms droevige ondertoon, maar de zingende actrice verliest zich niet in haar verdriet. Ze laat ook horen hoe ze het verlies van haar zus verwerkt in de gewone dingen van het leven. Die mooie ambivalentie komt ook tot z'n recht in de plaattitel. 'Rest' betekent in het engels 'rust' (de rust die ze haar zus gunt), maar in het frans betekent 'Reste': 'Blijf' (bij mij). Onweerstaanbaar!

Wat een prachtige plaat van een zuchtmeisje op leeftijd. In de zang wordt van alles gevangen dat tegenstrijdig is en vandaag de dag zelfs bijna niet meer naast elkaar opgeschreven mocht worden. Dan te bedenken dat haar vader Serge met dat alles en nog veel meer wegkwam door hard tegen alle huisjes te schoppen.

Rest opent met het prachtige 'Ring-A-Ring O' Roses'. Een liedje met zoveel pop gevoel, met zoveel sensualiteit, met diep gevoel. Het komt het dichtst bij haar uitzonderlijk prettige plaat met de heren van Air, '5.55'. Dit liedje brengt eenieder die het hoort in een andere stemming. Er is geen tussenweg. Het heeft de stijl van John Barry, de vader van haar betreurde zus Kris. De sfeer, klasse en de stijl van 'The Persuaders Theme' wordt perfect gevangen. (En dé hit van pa en ma samen natuurlijk. Luister maar eens naar die bas later in het nummer.)

Daarmee houdt het gelukkig niet op. Met uitzondering van het titelnummer scoort het hele album goed. Één Daft Punk op je album garandeert nog geen topnummer.

Samen met producer en schrijver SebastiAn heeft Charlotte Gainsbourg een prima album afgeleverd. Dat hij voor het grootste deel verantwoordelijk is voor het geluid, net als Beck en Air hier voor, is logisch. Gainsbourg vertrekt naar een studio zonder muziek, wellicht met ideeën en met een gevoel, maar is geen muzikant. Wel is zij sterk verantwoordelijk voor de keuzes die ze maakt. Zij wil een plaat maken en daarin is ze veel meer dan een zangeresje dat de studio in wordt gehaald.

Tot diep in het album blijven prima songs staan. Het eindigt met de disco track 'Les Oxalis', dat een staartje krijgt. Wordt hier de derde generatie klaargestoomd? Het heeft er alle schijn van. Een kind dat "mama" zegt ergens, gaat het alfabet liedje zingen, dat vervolgens op een geweldige manier van muziek wordt voorzien. Het album gaat op een grootse en statige manier uit.

Ja, dit is het beste album van Charlotte Gainsbourg tot dusverre. Op de titeltrack na, klopt alles. Nu ****, maar op weg naar meer. Rest mij enkel te verwijzen naar de prachtige plaat van halfzus Lou Doillon, 'Lay Low'. Ook al zo mooi.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Live in Amsterdam:
Charlotte Gainsbourg - Lying With You @ Paradiso
Charlotte Gainsbourg - I'm a Lie @ Paradiso
Charlotte Gainsbourg - Deadly Valentine @ Paradiso
Charlotte Gainsbourg - Kate @ Paradiso
Charlotte Gainsbourg - Rest @ Paradiso

Les Oxalis is het beste nummer dat Stereolab nooit gemaakt heeft, en de eindeloze loop van Deadly Valentine (met veel minder lyrics dan je zou denken) verveelt me ook nooit. Revelatie op Primavera Sound.

Inmiddels heb ik de plaat eindelijk op cd aangeschaft. Was Rest een beetje vergeten, maar dankzij de nieuwe plaat van haar halfzus, Lou Doillon, 'Soliloquy' een echte aanrader, kwam ik ook terug uit bij Rest. Na meerdere luisterbeurten komt er een halfje bij. Dit is gewoon een echt goede plaat en beter dan '5:55', die uiteindelijk te eenvormig is.