Charlotte Gainsbourg - Rest (2017)
mijn stem
138 stemmen
Frankrijk / Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Because
-
Ring-A-Ring O' Roses (4:28)
-
Lying with You (3:18)
-
Kate (3:40)
-
Deadly Valentine (6:04)
-
I'm a Lie (3:29)
-
Rest (3:38)
-
Sylvia Says (4:27)
-
Songbird in a Cage (4:32)
-
Dans Vos Airs (3:33)
-
Les Crocodiles (3:17)
-
Les Oxalis (7:57)
2
geplaatst: 6 december 2017, 15:48 uur
Wat een prachtige plaat van een zuchtmeisje op leeftijd. In de zang wordt van alles gevangen dat tegenstrijdig is en vandaag de dag zelfs bijna niet meer naast elkaar opgeschreven mocht worden. Dan te bedenken dat haar vader Serge met dat alles en nog veel meer wegkwam door hard tegen alle huisjes te schoppen.
Rest opent met het prachtige 'Ring-A-Ring O' Roses'. Een liedje met zoveel pop gevoel, met zoveel sensualiteit, met diep gevoel. Het komt het dichtst bij haar uitzonderlijk prettige plaat met de heren van Air, '5.55'. Dit liedje brengt eenieder die het hoort in een andere stemming. Er is geen tussenweg. Het heeft de stijl van John Barry, de vader van haar betreurde zus Kris. De sfeer, klasse en de stijl van 'The Persuaders Theme' wordt perfect gevangen. (En dé hit van pa en ma samen natuurlijk. Luister maar eens naar die bas later in het nummer.)
Daarmee houdt het gelukkig niet op. Met uitzondering van het titelnummer scoort het hele album goed. Één Daft Punk op je album garandeert nog geen topnummer.
Samen met producer en schrijver SebastiAn heeft Charlotte Gainsbourg een prima album afgeleverd. Dat hij voor het grootste deel verantwoordelijk is voor het geluid, net als Beck en Air hier voor, is logisch. Gainsbourg vertrekt naar een studio zonder muziek, wellicht met ideeën en met een gevoel, maar is geen muzikant. Wel is zij sterk verantwoordelijk voor de keuzes die ze maakt. Zij wil een plaat maken en daarin is ze veel meer dan een zangeresje dat de studio in wordt gehaald.
Tot diep in het album blijven prima songs staan. Het eindigt met de disco track 'Les Oxalis', dat een staartje krijgt. Wordt hier de derde generatie klaargestoomd? Het heeft er alle schijn van. Een kind dat "mama" zegt ergens, gaat het alfabet liedje zingen, dat vervolgens op een geweldige manier van muziek wordt voorzien. Het album gaat op een grootse en statige manier uit.
Ja, dit is het beste album van Charlotte Gainsbourg tot dusverre. Op de titeltrack na, klopt alles. Nu ****, maar op weg naar meer. Rest mij enkel te verwijzen naar de prachtige plaat van halfzus Lou Doillon, 'Lay Low'. Ook al zo mooi.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
Rest opent met het prachtige 'Ring-A-Ring O' Roses'. Een liedje met zoveel pop gevoel, met zoveel sensualiteit, met diep gevoel. Het komt het dichtst bij haar uitzonderlijk prettige plaat met de heren van Air, '5.55'. Dit liedje brengt eenieder die het hoort in een andere stemming. Er is geen tussenweg. Het heeft de stijl van John Barry, de vader van haar betreurde zus Kris. De sfeer, klasse en de stijl van 'The Persuaders Theme' wordt perfect gevangen. (En dé hit van pa en ma samen natuurlijk. Luister maar eens naar die bas later in het nummer.)
Daarmee houdt het gelukkig niet op. Met uitzondering van het titelnummer scoort het hele album goed. Één Daft Punk op je album garandeert nog geen topnummer.
Samen met producer en schrijver SebastiAn heeft Charlotte Gainsbourg een prima album afgeleverd. Dat hij voor het grootste deel verantwoordelijk is voor het geluid, net als Beck en Air hier voor, is logisch. Gainsbourg vertrekt naar een studio zonder muziek, wellicht met ideeën en met een gevoel, maar is geen muzikant. Wel is zij sterk verantwoordelijk voor de keuzes die ze maakt. Zij wil een plaat maken en daarin is ze veel meer dan een zangeresje dat de studio in wordt gehaald.
Tot diep in het album blijven prima songs staan. Het eindigt met de disco track 'Les Oxalis', dat een staartje krijgt. Wordt hier de derde generatie klaargestoomd? Het heeft er alle schijn van. Een kind dat "mama" zegt ergens, gaat het alfabet liedje zingen, dat vervolgens op een geweldige manier van muziek wordt voorzien. Het album gaat op een grootse en statige manier uit.
Ja, dit is het beste album van Charlotte Gainsbourg tot dusverre. Op de titeltrack na, klopt alles. Nu ****, maar op weg naar meer. Rest mij enkel te verwijzen naar de prachtige plaat van halfzus Lou Doillon, 'Lay Low'. Ook al zo mooi.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
* denotes required fields.
* denotes required fields.