Colleen - A Flame My Love, a Frequency (2017)

Ook deze is vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ik weet niet of dit in mijn straatje past maar ik ga dit experimentele elektronische album in elk geval één kans geven.

Na de instrumentele opener November die me niet veel doet komt dan Separating, hierop zingt Cecile Schott, zoals Colleen eigenlijk heet, wat fluisterend met een Frans accent (ik meen dat ze in Ierland geboren is). Doet meteen wat denken aan een iets minder experimentele en wat minimale variant van Jenny Hval.

Ook Another World is instrumentaal en klinkt wat donkerder en doet mij herinneren aan mijn kennismaking met instrumentale elektronische (film)muziek van/uit de 70s van Tangerine Dream.

Op Winter Dawn wordt weer gezongen, maar niet heel veel. Summer Night (Bat Song) lijkt nog het meeste op het werk van Jenny Hval's laatste release, meer mysterie en daarmee mijn favoriet.

The Stars vs. Creatures klinkt iets meer ingevuld met bijna Spoken Word zang, het tempo lijkt iets hoger maar dat komt doordat er gewoon niet zo minimaal is.

One Warm Spark deze synths klinken 80s maar de stijl in nog vergelijkbaar met Tangerine Dream.

Afsluiter A Flame My Love, a Frequency is wat broeieriger en wederom komt Jenny Hval bij me op als ik dit hoor. Op één na favoriet van dit album.

Ik had in augustus al de EP I Surrender gehoord en dat creëerde de interesse voor dit album. Er was de hoop dat ik vergelijkbaar was met Jenny Hval's werk maar deze is voor mij iets te minimaal. Het klinkt prima, voor in de nacht om even yoga te doen o.i.d. maar net iets te rustig / downtempo en iets te weinig spanning in de subtiele zang. Het is een luisterplaat die waarschijnlijk moet groeien. Ik zal het eens een keer 's nachts een herkansing geven...

E-Clect-Eddy: het zijn 2 verschillende personen, deze Colleen is wel degelijk Frans, de ander is inderdaad Iers, zo te zien en van die Ierse heb ik dan ook nog nooit gehoord...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Colleen - A Flame My Love, A Frequency - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Française Cécile Schott begon een jaar of 15 geleden als Colleen met het maken van muziek toen ze de beschikking kreeg over software die haar in staat stelde om allerlei geluiden en samples aan elkaar te knopen tot fascinerende soundscapes.

Hoe dat klinkt is prachtig te horen op het buitengewoon fascinerende Everyone Alive Wants Answers uit 2003, dat me ook bij de zoveelste beluistering nog weet te betoveren met een klankentapijt dat de fantasie in extreme mate prikkelt.

Colleen maakte het de luisteraar op haar eerste platen niet makkelijk met haar ongrijpbare soundscapes, al waren de platen zeker niet zo ontoegankelijk als het bovenstaande doet vermoeden. Luister naar Everyone Alive Wants Answers of een van de volgende platen en je wordt betoverd door even mooie als intrigerende klanken, die je langzaam maar zeker meevoeren naar sprookjeswerelden.

Na een aantal hele bijzondere platen verloor ik Colleen een jaar of tien geleden uit het oog, maar twee jaar geleden dook de Française weer op met het bijzonder fraaie en nog altijd fascinerende Captain Of None. Colleen had haar bijzondere geluid op deze plaat verder vervolmaakt en voegde dit keer ook vocalen toe aan haar even ongrijpbare als betoverende muziek, waaraan inmiddels het bijzondere geluid van een Italiaanse ‘viola da gamba’ was toegevoegd.

Met A Flame My Love, A Frequency zet Colleen een volgende stap. Sinds haar vorige plaat is er weer veel veranderd. Colleen kreeg de beschikking over een zogenaamde ‘Critter and Guitari synthesizer’ en deze speelt een voorname rol op haar nieuwe plaat. Ook in emotioneel opzicht veranderde er het een en ander sinds Captain Of None. Parijs, de oude thuisbasis van Colleen (ze opereert tegenwoordig vanuit het Spaanse San Sebastian) werd eind 2015 getroffen door bloederige terroristische aanslagen en deze hebben veel indruk gemaakt op Colleen.

Ook op A Flame My Love, A Frequency laat Cécile Schott haar stem horen, maar verder is het een flink andere plaat dan zijn voorganger. Haar nieuwe elektronische speelgoed creëert een bijzonder geluid vol herhalingen en bijzondere geluiden. Vergeleken met de klanken vol fluitende vogeltjes van haar debuut klinkt A Flame My Love, A Frequency wat killer dan we van Colleen gewend zijn, maar intrigerend is het zeker.

Colleen maakt, zeker wanneer ze de vocalen achterwege laat, muziek die zo vervreemdend kan werken dat je er helemaal niets mee kunt of wilt, maar net als in het verleden is het ook muziek vol puzzelstukjes die een voor een op hun plek vallen. Alledaagse kost is het zeker niet, maar hoe vaker ik naar A Flame My Love, A Frequency hoe meer alle bijzondere geluiden op de plaat samenvloeien tot muziek die iets met je doet.

Natuurlijk is het vaak ongrijpbaar en minimalistisch, maar laat de muziek van Colleen de fantasie prikkelen en er gebeuren mooie dingen. A Flame My Love, A Frequency is bovendien een plaat die uitnodigt tot associëren. Colleen maakt op haar nieuwe plaat muziek van de toekomst, maar ze refereert ook aan de muziek uit de jaren 70 die achteraf bezien tot de eerste stapjes van de elektronische popmuziek moet worden gezien.

Colleen voorziet de ruimte van ongrijpbare en beeldende klanken waar je zelf de beelden bij mag verzinnen. Dat is zeker in het begin niet makkelijk, maar nu ik A Flame My Love, A Frequency wat vaker heb gehoord, domineren voor mij de schoonheid en het avontuur en groeit de bewondering voor het bijzondere werk van Colleen bij iedere luisterbeurt. Erwin Zijleman

Bij de lp zat een download-code. Stuur maar een pm als ik je daarmee blij kan maken.