Grandbrothers - Open (2017)

Als ik in geluid zou willen omschrijven wat woorden niet kunnen bevatten dan zou dat zo klinken als dit album van Grandbrothers.

Het gevoel van een zijn met de natuur.
De rust van thuiskomen bij jezelf.
Wanneer liefde je omarmt
en alles in het leven even lijkt te kloppen.

Geluisterd omdat dit ergens werd vergeleken met nils frahm en Steve reich. Bloodflow had ik al eens voorbij horen komen in een Dixon set en meer recent in een balance mix en vond ik wel aardig. Album maar eens geprobeerd, viel niet mee. Veel van hetzelfde uiteindelijk; melodieuze piano loopjes, veelal elektronisch gemanipuleerd, zonder scherpe randjes en al te veel ontwikkeling. het is eerder statisch en klef te noemen. Vergelijking met frahm en zeker reich vind ik niet op zijn plaats.. die zijn een stuk gedurfder, boeiender en subtieler. Dit neigt eigenlijk gewoon naar kitsch

Eens met Noere: ''wel aardig'', ''veel van hetzelfde'', ''zonder scherpe randjes'' & ''neigt naar kitsch'' vat dit album goed samen.