Amenra - Mass VI (2017)

Het Belgische Amenra begon in 2003 met het uitbrengen van een succesvolle reeks albums onder de naam Mass, verwijzend naar de christelijke eucharistie. De intensiteit van hun sludge metal en doom snijden tot diep in de ziel en dat is er met de jaren niet minder op geworden. Na een akoestisch uitstapje en tal van ander succesvolle projecten waar de bandleden albums mee maakten (Wiegedood, Oathbreaker) verscheen na vijf jaar dan eindelijk het zesde album in de reeks. Teleurstellen doen ze niet, want op dit album komt alles tezamen.

Mass VI is een zeer intense belevenis, waarbinnen rustgevende passages worden afgewisseld met zware donderklappen. Niet alleen op muziekgebied halen de mannen van de Church of Ra het beste in zichzelf naar boven, ook met de afwisseling in verschillende talen (Nederlands, Frans en Engels) van de zang (clean en scream) tonen ze hun diversiteit aan. Albumopener Children of the Eye laat direct horen waarvoor deze band zo populair is in binnen- en buitenland. Het is de manier waarop ze persoonlijke gebeurtenissen verwerken in de donkere krachten van hun muziek. Elk nummer sluit moeiteloos aan op het voorgaande nummer, waarbij de dubbele gitaarlagen de interactie opzoekt met de drums en zangpartijen. De emotionele rit is zwaar beladen en zit vol verlies, verdriet en teleurstellingen. Het elf minuten durende slotstuk Diaken is een track van uitmuntende klasse, met een prachtige opbouw naar hun fameuze wall of sound. Mass VI is een zwaargewicht welke je niet iedere dag even opzet. Zodra je echter de tijd neemt en het album tot je laat komen dan valt er niets anders te concluderen dat het album tot de top van de sludge metal behoort.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Een genre dat normaal helemaal buiten mijn comfortzone ligt. De afwisseling tussen extreem hard en zacht is het gene wat mij aanspreekt aan deze plaat. De schreeuwende vocals blijven wel een beetje wennen.

Mijn echte eerste album van Amenra. Zoals ook bij de Doorn aangegeven hou ik van afwisseling. En dat mis ik op de eerdere albums van Amenra. Die zijn goed, maar Amenra kan misschien 1,5 uur deze muziek ten gehoren brengen, ik kan het niet een heel album volhouden om te luisteren.
Dat verandert bij Mass VI. Er zit meer rust in, meer afwisseling in zang, meer sfeer.

En ja ik ben zo iemand die door A Solitairy Reign binnen is gehaald.

De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was op de fiets. Ik had tegenwind, in Friesland, wat nooit veel goeds betekent. Zodoende had ik behoefte aan wat nieuwe muziek om te beluisteren en aan een flinke energieboost om zo snel mogelijk naar mijn werk te fietsen. Daarom dacht ik er verstandig aan te doen deze Mass VI te draaien. Kort gezegd kwam de plaat niet echt tot zijn recht, en dat is slechts zacht uitgedrukt. Gauw heb ik hem uitgedrukt en ben ik wat anders gaan luisteren, denkende dat Amenra 'niet echt iets voor mij is'.

Nu, na hem een aantal keer in een wat rustigere omgeving (bij voorkeur in de avond) te hebben geluisterd, komt deze echt wel binnen. Eén van de weinige sludgemetal-albums die me volledig weet te overtuigen én te raken. Intense composities die vol overgave worden gespeeld: ik voel de emotie en energie van de bandleden vanuit hun opnamestudio door mijn speakers heen razen. Ik moet me nog eens in de teksten gaan verdiepen, want daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Deze plaat zou, zeker met de boodschappen en betekenissen van de teksten zodadelijk in het achterhoofd, best eens de volle mep kunnen krijgen. Voor nu in ieder geval heerlijk genieten van deze zwaarbeladen, emotionele, brute bak met herrie (en dat bedoel ik positief)!