Kitaro - Ten Kai (1978)

Bij Kitaro - Astral Voyage (1978):

Dit is het debuut-album van Kitaro en het is meteen een gedenkwaardig album te noemen. Overigens staat dit album ook wel bekend onder de naam Ten Kai, althans, zo heet mijn versie van het album. Mijn versie heeft ook een andere hoes, waarop een soort glazen pyramide staat en is uitgebracht door Polydor.
De muziek is werkelijk schitterend. Over het gehele album kunnen we naar dromerige en zweverige composities luisteren die tegelijkertijd een oosterse mystiek verbergen. Een handelsmerk van deze synthesizertovenaar, want deze mystiek is op elk ander album van hem terug te vinden.
Dit is ook tevens een regelrechte New Age-klassieker. Kitaro wordt zelfs als één van de grondleggers van dit genre genoemd.
Dit was het eerste album die ik kocht van Kitaro en heeft daardoor extra nostalgische waarde voor mij.
Hoogtepunten zoals Soul of the Sea, Beat, Fire, Dawn of the Astral en Kaiso kunnen mij tot op de dag van vandaag nog steeds bekoren.

Dit is inderdaad misschien wel zijn beste, sterkste album. Het geluid is nog niet 'mierzoet' zoals later, of te gepollijst. Er meandert ook een diep gevoel van melancholie door de tracks, zeker op memorabele nummers als 'Beat', 'Fire' en 'Dawn of the Astral'.

Ik ben een groot ambient liefhebber (Biosphere, Tom Opdahl, Julien Neto, Raison d'Etre, etc.) maar meer synthesizer-georienteerde albums als deze van Kitaro of bijvoorbeeld Edgar Froese (zijn meesterlijke Epsylon in Malaysian pale) voeg ik graag aan mijn collectie toe.

Niet meer relevante berichten verwijderd. De reissue van dit album die op de site stond, is inmiddels verwijderd. De berichten die daar stonden zijn hierheen verplaatst.

Net met het Oasis album de laatste uren van 2011 doorgebracht.

Met Ten Kai vervolgens naar het vuurwerk gekeken. Kun je het je voorstellen, de donkere hemel vol knallend, flitsend en schitterend vuurwerk, rood, groen, blauw, geel, de ogen van mijn vriendin (die naast me stond) oplichtend in al dit hemelse pracht en op de achtergrond speelt mr. Kitaro speciaal voor ons tweeën 'Fire' en 'Dawn of the astral'...

Het is nu bijna 01.00 - één uur in het nieuwe jaar. Iedereen op musicmeter de beste wensen, maak er iets muzikaals van, iets wonderlijks...

Enige fijne nummer op dit album vind ik Kaiso. De rest van de nummers doen me eigenlijks niks, maar zijn ook niet slecht om aan te horen.

Voor de liefhebbers dus.

2.0*

Blijft een even briljant als ongrijpbaar album.
Nog niet helemaal 'zijn sound' , dat zo ie laten horen met Oasis, Ki en de wonderlijke Silk road-serie.

Kitaro is inmiddels voor mij nu de absolute nummer 1.

Zijn muziek is meer dan muziek alleen, het is een attitude, een levenshouding, een bepaalde visie op jezelf en de wereld die buiten je ligt.
Er sluimert een bepaalde melancholie in, een soort onduidbaar verlangen naar iets dat al achter je ligt. (Betere tijden?) Ik weet het niet. Kitaro's muziek is als een soort pelgrimstocht in jezelf, op zoek naar het wonderlijke en mooie.

Spiritueel pur sang dus.

Vergeten pareltjes in mijn collectie, albums van deze Japanse virtuoos, ooit gekocht in de begin jaren 80 , helemaal niet mijn muziekstijl, maar op de een of andere manier heeft dit me gegrepen destijds , kan best zijn dat je jarre daar debet aan geweest is , ik heb indertijd ook zijn albums gekocht en dat instrumentale deed me iets.

Deze plaat van kitaro heb ik( net als de andere 3 trouwens) in een prachtige japanse uitvoering.

Het album Kitaro meets the London symphonic orchestra heb ik in een prachtige box, deze kan ik niet terug vinden op mm , opgenomen in oktober 1980 geeft dit kitaros muziek imo nog meer cachet.

Je bedoelt deze denk ik: Kitaro & The London Symphony Orchestra - Silk Road Suite (1983)

Ik heb meteen de samenwerking gecombineerd, zodat het album terugkomt in zijn discografie op MusicMeter.

Ik heb deze ooit uit de rek New Age geplukt en daar ben ik echt heel blij om.