Kitaro - Silver Cloud (1983)

Het is even wennen. Het is een bijna spiritueel ontspannen 'stukje' muziek, maar wel een waar je een beetje in moet komen. Althans, zo ervaarde ik het. Kitaro speelt echt de Synthesizer, in tegenstelling tot andere sfeervolle synth-muziek. Want veelal wordt bij 'smooth' - sounding synths slechts enkele zwevende noten gespeeld die zich lekker nestelen om te waken over de gemoedsrust. Deze doet dat ook, maar is beslist iets actiever dan ik gewend ben. Ondertussen heb ik deze nu een tijdje. Het is een weergaloos album. Top.

Dit album van Kitaro lijkt wel gemaakt om op de late avond te draaien. De tv uit even het bakje waar de pinda's in hebben gezeten naar de keuken brengen en dan nog even de agenda doornemen wat er morgen op het programma staat. Zo komt dit album van deze Japanner bij mij over. Tot slot nog de schoenen uit om vervolgens in een sfeer tussen waak en slaap te geraken.

In deze sfeer brengt Kitaro me na alle mogelijke plaatsen waar het heerlijk is om te wachten. Vergelijk het maar gerust met het zitten in een restaurant. Je hebt net de bestelling doorgegeven aan de ober en nipt wat aan je drankje. Bij dit drankje krijg je wat van het huis en samen met je lief ontstaat een gevoel: Dit gaat een prima avond worden. De achtergrondmuziek is niet te opdringerig en terwijl de kok zich in het zweet werkt is het genieten geblazen.

Na een tijdje komt de ober terug met de eerste gang. Het bord eten ziet er goed uit, het is echt een plaatje waar je eigenlijk niet aan wil komen, maar je maag is aan het rammelen van de honger. De eerste hap is dan toch binnen. In het begn is daar het gevoel: dit is wel erg lekker, maar echt hangen doet het niet.

De volgende dag ruim je je broekzaken op en je komt de rekening van het restaurant tegen, hierdoor komt de goede sfeer van gisteravond helemaal terug en daarmee ook van het eten. Zo zit dit album voor mij gevoelsmatig in elkaar. In het begin denk je "wel erg rustige muziek waarin niets gebeurd," maar bij betere beluistering toch heerlijke muziek om op bij te komen.

Aardige Kitaro-schijf, hoewel ik toch moet bekennen dat ik een hoop van zijn albums uit medio jaren '80, minder vind dan zijn beginperiode (eind jaren '70, begin jaren '80). Zijn stijl begon een beetje aan slijtage onderhevig te raken, waardoor een album als dit minder geïnspireerd en wat futlozer klinkt, dan bijvoorbeeld albums zoals Oasis, de eerste 2 Silk Road-albums en Ki.
Silver Cloud is wat dat betreft één van de mindere van Kitaro, ondanks dat de muziek bij vlagen best wel OK is. Echter weet Kitaro me op dit album niet echt te raken, wat hij meestal bij mij wel voor elkaar krijgt.
Een krappe 3 voor de mooie muziek, dat wel, maar meer zal ik er echt niet voor geven.

Toch.. tracks als FLYING CLOUD en PANORAMA zijn vervult van een haast onaardse melancholie, een diep verlangen naar iets dat geweest is - iets onbeschrijfelijks....

Heb mijn waardering voor de meeste Kitaro albums van '78 (debuut Ten Kai) tot en met '86 (Towards the west) naar boven toe bijgesteld.
Dit blijft onaards mooi werk. Dit behoort tot het summum van wat echt ontegenzeggelijk 'muziek voor hart en ziel' genoemd kan worden.

Mijn god, wat is dit saaie muziek zeg. Ik had er veel meer van verwacht. Ik luister regelmatig naar synthesiser-georienteerde muziek (Tangerine Dream, Synergy, Jean Michel Jarre en Klaus Doldinger) maar dit is echt huis tuin en keukenmuziek, voor tussen de afwas door. Saai!

Misschien is Silver Cloud niet de meest vooraanstaande plaat van Kitaro om in te stappen. Ik weet niet precies wat je verwachtte, maar Kitaro's muziek is, ondanks dat synthesizers domineren, meer rustgevend / new age te noemen dan een Tangerine Dream of Jean Michel Jarre.
Bij Kitaro draait het allemaal om rust en vreedzaamheid. En tegelijkertijd is het muziek wat je op je in moet laten werken. Dat gaat niet als je de afwas aan het doen bent .

Toch zijn er genoeg albums van hem die net even wat afwisselender, spannender en dynamischer klinken dan deze Silver Cloud wat mij betreft.
Eigenlijk zou je eens zijn debuut Ten Kai, Oasis, de eerste twee Silk Road-albums of later werk zoals Mandala eens moeten proberen. Als je nog geïnteresseerd bent in Kitaro tenminste...

brrr. dit is echt niet goed. Muziek voor bij de afhaalchinees, zo'n troosteloze zaak, je kent ze wel...

Om de muziek van Kitaro op deze manier te bestempelen is wellicht wat overdreven, alhoewel ik je opmerking ergens in de verte wel begrijp.
Maar er is genoeg fraais wat deze man heeft gemaakt. Ik verwijs naar bovenstaand bericht die ik op 17 oktober 2016 geplaatst hebt.