0
geplaatst: 6 maart 2008, 22:59 uur
Dit album van Kitaro lijkt wel gemaakt om op de late avond te draaien. De tv uit even het bakje waar de pinda's in hebben gezeten naar de keuken brengen en dan nog even de agenda doornemen wat er morgen op het programma staat. Zo komt dit album van deze Japanner bij mij over. Tot slot nog de schoenen uit om vervolgens in een sfeer tussen waak en slaap te geraken.
In deze sfeer brengt Kitaro me na alle mogelijke plaatsen waar het heerlijk is om te wachten. Vergelijk het maar gerust met het zitten in een restaurant. Je hebt net de bestelling doorgegeven aan de ober en nipt wat aan je drankje. Bij dit drankje krijg je wat van het huis en samen met je lief ontstaat een gevoel: Dit gaat een prima avond worden. De achtergrondmuziek is niet te opdringerig en terwijl de kok zich in het zweet werkt is het genieten geblazen.
Na een tijdje komt de ober terug met de eerste gang. Het bord eten ziet er goed uit, het is echt een plaatje waar je eigenlijk niet aan wil komen, maar je maag is aan het rammelen van de honger. De eerste hap is dan toch binnen. In het begn is daar het gevoel: dit is wel erg lekker, maar echt hangen doet het niet.
De volgende dag ruim je je broekzaken op en je komt de rekening van het restaurant tegen, hierdoor komt de goede sfeer van gisteravond helemaal terug en daarmee ook van het eten. Zo zit dit album voor mij gevoelsmatig in elkaar. In het begin denk je "wel erg rustige muziek waarin niets gebeurd," maar bij betere beluistering toch heerlijke muziek om op bij te komen.
In deze sfeer brengt Kitaro me na alle mogelijke plaatsen waar het heerlijk is om te wachten. Vergelijk het maar gerust met het zitten in een restaurant. Je hebt net de bestelling doorgegeven aan de ober en nipt wat aan je drankje. Bij dit drankje krijg je wat van het huis en samen met je lief ontstaat een gevoel: Dit gaat een prima avond worden. De achtergrondmuziek is niet te opdringerig en terwijl de kok zich in het zweet werkt is het genieten geblazen.
Na een tijdje komt de ober terug met de eerste gang. Het bord eten ziet er goed uit, het is echt een plaatje waar je eigenlijk niet aan wil komen, maar je maag is aan het rammelen van de honger. De eerste hap is dan toch binnen. In het begn is daar het gevoel: dit is wel erg lekker, maar echt hangen doet het niet.
De volgende dag ruim je je broekzaken op en je komt de rekening van het restaurant tegen, hierdoor komt de goede sfeer van gisteravond helemaal terug en daarmee ook van het eten. Zo zit dit album voor mij gevoelsmatig in elkaar. In het begin denk je "wel erg rustige muziek waarin niets gebeurd," maar bij betere beluistering toch heerlijke muziek om op bij te komen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.