Yanni - Dare to Dream (1992)

Zo nu en dan (niet zo heel vaak meer eerlijk gezegd), grijp ik nog wel eens terug op de muziek van de Griekse toetsenist Yanni. Vooral in de zomer, is het bij tijd en wijlen helemaal niet verkeerd om op zijn muziek eens lekker bij te komen.

Er wordt nog wel eens wat lacherig gedaan om deze Griekse versie van Jan Vayne en niet geheel ten onrechte. Wie ooit de videoclip voorbij heeft zien komen van het overigens prachtige "Reflections of Passion", snapt wel dat Yanni met zijn ijdeltuiterij zichzelf eerder belachelijk maakt dan serieus.
Toch is Yanni razend populair en dit komt gewoon doordat zijn muziek een brede massa aanspreekt. Vooral zijn concerten zijn één groot feest en het is niet moeilijk om in een opperbeste stemming te komen, bij het horen van zijn over het algemeen vrolijk gestemde, sprankelende keyboard-muziek waarbij de nadruk vooral ligt op prachtige piano-melodieën. Dat is op deze Dare to Dream niet anders.

Dare to Dream is een typisch album waar Yanni gewoon voor staat: ietwat kitscherig klinkende keyboard- en synthesizermuziek met altijd het gevoel dat de Griekse invloeden binnen de muziek nooit ver weg zijn. Yanni's roots klinkt dus eigenlijk altijd wel door binnen zijn muziek, maar wel op een geheel andere manier dan de muziek van collega-toetsenist, wijlen de iconische Vangelis. Waar Vangelis groots en bombastisch klinkt, klinkt Yanni veel meer ingetogen en charmanter, wat tegelijkertijd zijn muziek niet altijd even boeiend maakt.
Dare to Dream klinkt dan ook helemaal niet slecht, maar ook niet heel opvallend. Het kabbelt aangenaam voort en luistert lekker weg, maar in tegenstelling tot oudere albums als Keys to Imagination, Out of Silence en Chameleon Days, is Dare to Dream wat minder memorabel.

Er staat absoluut niets slechts op Dare to Dream. De plaat doet wat ie moet doen: aangenaam wegluisteren en dan bij voorkeur op een zwoele zomeravond met een toepasselijke cocktail erbij, is dit echt zo gek nog niet.
De plaat duurt gevoelsmatig wel wat te lang en echte pareltjes/uitschieters ontbreken eerlijk gezegd. Dit overigens met uitzondering van het slotnummer "In the Mirror" wat met afstand één van de mooiste Yanni-composities is die de beste man geschreven heeft. Het is eerlijk gezegd jammer dat het niveau van dit slotstuk niet doorklinkt over de gehele plaat, gezien de meeste nummers toch iets te inwisselbaar zijn.
Een andere opvallend nummer is het bewerkte "Flower Duet" van Léo Delibes opera Lakmé, hier omgedoopt tot "Aria". Maar eerder opvallend dan echt goed, gezien ik de toegevoegde zangpartijen niet zo heel erg geweldig vind, wat in dit geval smaakgebonden is.

Concreet is Dare to Dream, alhoewel beter dan het mij te frivool klinkende Niki Nana, een heel aardige Yanni-plaat, maar wel net een tandje minder dan zijn eerste vier platen.

Yanni zou overigens het hierna veel sterkere "In My Time" uitbrengen, een plaat met nieuwe, maar ook bewerkingen van bestaande nummers in een meer piano-georiënteerd jasje. En de nadruk op de piano maakt Yanni's muziek over het algemeen nu net even wat persoonlijker en sterker in combinatie met de sfeervolle keyboard-omlijsting.

We hebben samen al eens het een en ander geschreven bij het album Live at the Acropolis van Yanni en dat is eerlijk gezegd het enige album dat ik ken van deze toetsenist.

Zal dit album eerdaags eens opzetten.

Even opgezocht want dacht dat ik dit niet kende. Maar ken hem van Beavis & Butthead: "She's leaving him cause he sucks"

Dank voor de trip down memory lane.

Graag gedaan ! Misschien is Yanni wel zo populair dankzij Beavis & Butthead .

Ja klopt. Leuk om je hier dan weer tegen te komen Chet. Je zal je er geen buil aan vallen . Het is een prima, zorgeloos album, maar nergens opvallend of iets dergelijks, althans dat vind ik... Live at the Acropolis is dan toch een ander verhaal, ook omdat het live is.

Overigens wel weer even verfrissend dat er opeens berichten staan bij dit album, waar sinds de toevoeging begin 2007, niet tot nauwelijks naar omgekeken is .