Seal - Standards (2017)

Zijn uitvoering van deze covers zijn geweldig!
In Autumn Leaves voel je de bladeren vallen.
Raak betoverd door I Put a Spell on You.
My Funny Valentine word je blij van.
En de boodschap in Smile verdrijft alle wolken
Kortom zeker 4 sterren

Will Seal nu een crooner worden?

Heb een paar singles eenmalig beluisterd maar afgezien van dat het prima uitgevoerd was, had ik niet het idee ik ga iets missen als ik deze niet gehoord heb.

Nog eens zeven nummers beluistert, niets nieuws onder de zon, wel prima uitvoeringen, gelukkig niet te zoet, doet wat denken aan Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012). Muzikaal is dat album iets beter dan deze en wat vocalen betreft deed Paul het goed op zijn standaard maar Seal's (jongere) stem klinkt iets beter op zijn versie's.

Heerlijke trompet op My Funny Valentine waardoor dit boven de rest uit steekt.

Goed album voor tijdens de komende feestdagen... de Deluxe versie heeft daarvoor wat nummers in die sfeer.

Ach wederom een cover album, deel drie inmiddels. Seal is inmiddels een soort karikatuur van zichzelf geworden. Een zanger met een prachtige stem die qua studiomateriaal werkelijk niks meer te melden heeft de laatste 10 jaar.
Dit album met standards voegt ook weer niets toe aan de originele (veel betere versies ) van de nummers. De uitvoeringen zijn hier zo weeïg, het glazuur springt werkelijk van de tanden en de bak met strijkers wordt wel erg vaak opengetrokken. Marketingtechnisch allemaal heel slim om zo rond december uit te brengen, want veel mensen zullen er gevoelig voor zijn en dit album onder de boom willen aantreffen.
Ik ben echter van mening dat de man beter met een show in Las Vegas kan gaan staan, dan platen uitbrengen. Dat is leuk voor de mensen die hem live willen zien en dan kan de beste man flink los met een bak strijkers. De rest van de mensheid hoeft dan geen kennis meer te nemen van zijn gladgestreken studio pulp.

Seal en covers zijn sinds het grote succes van zijn eerste Soul album niet meer los van elkaar te denken. Deed hij het eerst met soulcovers, doet hij het nu met jazzstandards. En zoals Seal en coveren hem betaamt blijft hij altijd zeer dicht in de buurt van het origineel. Seal is natuurlijk een meer dan prima zanger, maar dan hoor ik toch liever nieuwe muziek van hem.

Ook wel erg voorspelbare gekozen nummers. Was ook al het geval bij die vorige cover platen van hem. Probeer dan wat meer obscure nummers te vinden. Voor mij hoeft dit niet.
Seal is een beetje een Rod Stwewart achtige artiest geworden. Met zijn American songbook platen.

Gewoon een heel slecht inspiratieloos album.
Hier moet ie is mee stoppen.

..heerlijke relaxte muziek voor de late uurtjes, glaasje wijn erbij en genieten maar...