Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures (2018)

Nu al? Nu al één van de beste platen van 2018?

BRMC is terug na 5 jaar en doet dat met een plaat die tot hun beste werk hoort. De snelle(re) nummers zijn geweldig, de rustiger fraai tot prachtig. Er wordt uitstekend gespeeld en gezongen en de productie is opvallend helder voor deze band. Live waren ze altijd al super, nu hoor je dat ook goed terug op de plaat. Wat een aanrader!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Black Rebel Motorcycle Club, ook bekend als B.R.M.C., debuteerde helemaal aan het begin van het huidige millennium met een plaat die voornamelijk teruggreep op de donkere rockmuziek uit de jaren 80 en 90.

Met haar eerste paar platen wist de band uit San Francisco een groot publiek te bereiken, maar na het in 2010 verschenen Beat The Devil’s Tattoo was de rek er wat uit.

Vervolgens kreeg de band ook nog eens te maken met persoonlijke tegenslagen, waaronder de dood van de vader van zanger Robert Levon Been en de ziekte van drumster Leah Shapiro.

De dood van Michael Been, ook bekend als zanger van de Amerikaanse band The Call, stond centraal op het in 2013 verschenen en aardedonkere Specter At The Feast, terwijl de naweeën van de ziekte van de inmiddels gelukkig weer herstelde Leah Shapiro de deze week verschenen nieuwe plaat van Black Rebel Motorcycle Club van wat extra zwart en grijs hebben voorzien.

Wrong Creatures verschijnt na een stilte van vijf jaar en is zeker niet onthaald als één van de grote releases van het nog prille muziekjaar 2018. Ik had zelf eerlijk gezegd ook geen hele hoge verwachtingen, maar Wrong Creatures is een verrassend sterke plaat.

Wrong Creatures is minder rauw dan de eerste platen van de band, waarop B.R.M.C. zich flink liet inspireren door de platen van bands als The Jesus And Mary Chain, My Bloody Valentine en Ride. De plaat bevat een aantal stevige songs, maar de band uit San Francisco neemt ook met grote regelmaat gas terug op Wrong Creatures.

Zeker in de meer ingetogen en atmosferisch klinkende songs doet de muziek van Black Rebel Motorcycle Club wel wat denken aan het beste van The Verve en aan de door Brian Eno geproduceerde platen van U2 uit de jaren 80. Dat klinkt misschien wat belegen, maar de aan U2 herinnerende sound op Wrong Creatures is een stuk spannender en urgenter dan het recente werk van de Ierse band zelf.

B.R.M.C. laat zich op haar nieuwe plaat door veel meer bands beïnvloeden en zeker ook door zichzelf. Ik hoor flarden van vrijwel alle vorige platen van de band, maar uiteindelijk hoor ik het misschien nog wel het meest van Echo & The Bunnymen, zeker wanneer B.R.M.C kiest voor donkere klanken en het invloeden uit de postpunk nadrukkelijk omarmt.

Hier blijft het niet bij, want de band uit San Francisco maakt op haar nieuwe plaat ook geen geheim van haar liefde voor donkere blues en flirt ook nog eens met elektronische popmuziek, met stoner-rock en met psychedelisch aandoende klanken en doet dit steeds in songs die tot de verbeelding spreken en de fantasie prikkelen. Het zijn bovendien songs die blijven hangen en die groeien.

Ook in 2018 zal weer intensief worden gezocht naar jonge Britse en Amerikaanse gitaarbands die de juiste snaar weten te raken, maar de inmiddels niet meer zo jonge honden van Black Rebel Motorcycle Club mogen nog zeker niet worden afgeschreven. Ik had het niet verwacht, maar Wrong Creatures is een goede rockplaat. Een hele goede rockplaat zelfs. Erwin Zijleman

Ben eigenlijk amper bekend met de Black Rebel Motorcycle Club en wat ik vroeger hoorde deed me erg denken aan the Jesus and Mary chain.In al die jaren is wat dat betreft in ieder geval niet al te veel veranderd ; gloedvolle en vaak langzame pop/rock met daaroverheen een licht fuzz/distortion laagje.
Helaas wil dat ook weer niet zeggen dat ik onverdeeld enthousiast ben over Wrong Creatures.De opener Spooks (het intro nummer DFF even niet meegerekend) is erg sterk maar wat daarna allemaal komt zit toch soms tegen het gezapige aan.Gelukkig krabbelt de plaat halverwege wel wat op met onder andere Question of Faith en (vooral) Little Thing Gone Wild maar er blijven ook zwakke broeders als het Beatlesque Circus Bazooko tussen zitten.
Een voldoende zit er alles bij elkaar nog wel in voor Wrong creatures maar als deze bij de beste albums van 2018 gaat behoren zie ik het jaar somber in.

Stilstand is achteruitgang. Gelukkig gaat dat niet op voor Black Rebel Motorcycle Club. Ik zou zelfs zeggen dat de jaren van rust de band goed heeft gedaan. 'Spectre At The Feast' was een redelijk goed album, maar deze bevalt me steeds beter zelfs.

Mijn probleem met BRMC is dat ik alles wat de band uitbracht, bleef vergelijken met die ene song van het eerste album. Ik heb besloten daar mee op te houden. Die song ligt bijna 20 jaar achter ons, schokkend maar waar. Zodra ik dat doe, blijkt hoe goed Wrong Creatures is.

De plaat staat vol met gruizige rock die wordt versierd met donkere maar uiterst creatieve gitaar- en baslijntjes ondersteund door stevig voortstuwende drums. Dit is gewoon wat de bedoeling is als ik naar BRMC luister. Wrong Creatures is een album dat kracht uitstraalt, variatie biedt op de juiste momenten en in iedere song interessante momenten biedt. Zelfs in de enkele zwakke broeder. Dat maakt een sterk album, als zelfs de overduidelijk zwakkere broeders goed te beluisteren blijven.

Afsluiter 'All Rise' is dan misschien wel het meest illustratief voor Wrong Creatures als geheel. Het lied begint als een piano ballade en wordt stukje bij beetje opgepompt tot een song van epic proportions. Steeds iets harder, feller, gruiziger. Iets dat BRMC het hele album lang weet te doen. Gewoon een heel erg prima BRMC plaat dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.