Karl Blau - Out Her Space (2017)

De eerste drie nummers zijn de singles dus bijna de helft van het album is al bekend voor vandaag. En aangezien Dub the War Away een instrumental is van Poor the War Away zijn er eigenlijk maar 4 nieuwe nummer.

Slow Children en Poor the War Away met die fijne shuffle vielen goed. Beckon is iets meer experimenteel en dus rijker aan instrumenten, en iets minder toegankelijk.

De nieuw nummers: ook daarin iets meer experiment en minder 'laid back' Valley of Sadness
Blue as My Name met Indie Rock en Country Rock invloeden naast een trombone.
I've Got the Sounds (Like You've Got the Blues) bariton sax(?) en trompet plus synths met accenten en zowel een Avant-garde als Latin Jazz vibe, grotendeels instrumentaal.
Where Ya Goin' Papa is lekker percussief en heeft meer energie maar ook hier wordt het experiment niet vermeden. Het klinkt als één lange jamsessie.

Afgezien van de twee openingsnummers die meer in de lijn liggen van het vorige album is de rest een stuk experimenteler en persoonlijk zou ik zeggen nog niet helemaal af, maar misschien dat het live beter uit de verf komt. Karl Blau wilde duidelijk niet twee keer hetzelfde album maken en dat ik gelukt maar dat maakt deze ook moeilijker om van te houden. Slecht is het nergens, maar het klinkt alsof men nog een paar maanden nodig heeft om tot de essentie en detaillering van de nummers kan komen. Karl Blau is op dit album een muzikale kok die van alles in de pot stopt en het smaakt niet slecht maar je zou het niet op de menukaart zetten.

... en Dub the War Away is een toetje van iets wat je al als voorgerecht had genoten.

Misschien dat na meer beluisteren deze beter gaat bevallen, bij het vorige album ging het net zo.