Four Tet - New Energy (2017)

Afgaande op de vier tracks die tot nu toe zijn gereleaset heb ik er vertrouwen in dat dit album, na twee redelijk teleurstellende platen, weer een hoogtepunt van het jaar gaat worden. Vooral Planet is prachtig!

Scientists, ronduit briljant!

Planet is voor mij dé track van 2017 en misschien wel Four Tets beste. Ben nu al een tijdje de dagen aan het aftellen; wat heb ik hier een zin in! Alle vrijgegeven tracks zijn tot nu toe erg tof, dus dat belooft wat. In ieder geval is het nu al beter dan Beautiful Rewind (al had die zeker wel een bepaalde charme).

Sla je nou bewust Morning/Evening over? Dat was echt wel een draak van een plaat - zeker als je weet tot welke pyramidehoogte de man kan stijgen. Goed dat er iets nieuws aan komt, kunnen we die release uit 2015 snel vergeten

Zeker. Vond het nou ook niet echt klinken als een volwaardig regulier album.

Pyramidehoogtes hoor ik graag van Hebden

There is love in you heeft heel wat keren opgestaan. Daarna werd het wat minder en nog minder....
Ik hoop dat deze lijn doorbroken gaat worden

Ik had de hoop een beetje opgegeven, en ik wacht nog even af tot ik de plaat in z'n geheel kan beluisteren, maar o.b.v. Two Thousand and Seventeen, Planet en Scientists acht ik de kans groot dat ik sinds na Pink en Rounds (in die volgorde) een derde Four Tet in huis haal.

Hij is weer erg fijn (heb de vorige 2 platen overgeslagen, dus voor mij is There Is Love in You de laatste )

Deze man heeft mooi werk afgeleverd, bijna baanbrekend maar Scientists vind ik maar een saaie bedoening.

Voorzichtige eerste indruk: toch een tegenvaller.
Planet vind ik erg mooi en een absoluut hoogtepunt van de plaat. Daarnaast vind ik 2017 en SW9 9SL er uit springen. Aangezien dit al de bekende nummers waren (hoe kort ook in mijn geval) valt het nogal tegen wat de plaat extra oplevert. Mede omdat er 5 korte opvul nummertjes tussen staan. En nummers als LA trance en Lush zijn wat mij betreft voort kabbelende deuntjes zonder al te veel avontuur. Ik zal 'm zeker nog een paar keer luisteren komende week, maar ik vermoed dat het geen aankoop gaat worden.

Ik vind het af en toe wel wat weg hebben van Pantha du Prince

Iets specifieker graag - Triad, Bells, Black Noise - alle hun eigen kakrakteristiek en eigen sfeer. Maar goed, Four Tet on top (Pyramid, Locked) had/heeft? zeker iets hypnotiserends.

Misschien is het meer de ‘schrijfstijl’ van PdP maar met het mes op de keel zou ik zeggen de sfeer van Bells

Izze Friday, I never use no knife onne a Friday, Grazie Dio è venerdì ! Just asking

Prego! beviamo un altro bicchiere!

Die Hang op Lush. Ben verliefd.

Daughter is echt fantastisch, als geheel ontspannend, rustig en ingetogen. Fijne Four Tet plaat!

Four Tet begint wel een beetje erg veel op Bonobo te lijken met die exotische percussie erbij.

Ik moest ook al aan de recente Bonobo denken.

Na de vrij gewaagde (en niet al te best ontvangen) voorganger Morning / Evening zou het mij niets verbazen als Four Tet met zijn nieuwste album expres terugkeert naar toegankelijkere, aangename muziek. Geen gekke dingen, gewoon lieflijke melodieën, fijne grooves en een vertrouwde opbouw. Het resultaat is prettig en heus mooi, maar niet erg spannend. De plaat ontstijgt maar enkele keren het predikaat 'prettige achtergrondmuziek'.

Eerlijk gezegd kan ik die eerdere verwijzing naar Pantha du Prince beter plaatsen, Pantha du Prince & The Bell Laboratory - Elements of Light (2013) Migration (Bonobo) is voor mij een overduidelijk baken voor de vertrutting van de hedendaagse cross-over: niet te wild, ingetogen R&B-ige strakzittendebroeken vocals (Sohn, Weeknd, Jamie Woon), wat stop 'n go truukjes, kitscherige kappersbehangmuzak; nix niet IDM-invloeden. Vandaar dat ik "exotische percussie" helemaal niet kan plaatsen. Bonobo blijft continue binnen de lijntjes - ideale muziek voor 30gers/40gers die bij de tijd willen zijn

Exotische percussie: by all means, neem Shackleton - Fabric 55 (2010) en je wordt compleet ex - oot getrommeld.

Deze Four Tet heeft zich aardige momenten en is iets van een remonte na dat halve Bollywood-gedoe. Nog wat vaker luisteren

Grotendeels wel eens met Mjuman's Bonobo typering, al vond ik wel The Weeknd's mixtapes en Woon's Mirrorwriting nog wel verfrissend.
Ik ben benieuwd wat je na meer luisteren van deze Four Tet vind, want ook dit vind ik veelal weinig spannend.

Volgens mij (maar ik kan er natuurlijk naast zitten) zegt Mjuman dat hij deze juist niet zo vertrut vindt als Migration. Ik vind dit album zelf in ieder geval niet zó binnen de lijntjes kleuren als die laatste Bonobo.

Misschien was ik niet zo duidelijk. maar ik reageer op zijn typering van Bonobo, en ben vervolgens benieuwd wat hij hier van vindt.

Eindelijk weer een relaxte Four Tet, zoals zijn beste platen. Fijn!

Ik vind het zijn beste plaat sinds Rounds. Planet is de ideale afsluiter, maar er is nog steeds genoeg moois te vinden daarvoor, vooral die Spaans klinkende gitaartjes in een aantal van de nummers doen me goed.

Dat is een heel gedurfde en tevens onrealistische uitspraak. Net als anderen in het genre, ik denk aan Zomby, heeft ook Four Tet te leiden van het - laat ik het maar zo noemen - Colorado-verschijnsel, dwz dat een album altijd een mixed bag of goodies is: sublieme tracks (zeg 4,5 - 5*) afgewisseld met tracks waardoor ik zin krijg om al mijn aantekeningen te verscheuren, flink op het toetsenbord te rammen, dan wel de prullenmand te kicken ("longshot, kick da bucket").

Het was goed dat ik bij een nieuwe beluistering de kookwekker had gezet, want ergens na track 9 (SW9 9SL, een postcode in Londen - Brixton, Brixton Academy wellicht?) viel ik volledig weg, de wekker ging af en na een paar very boring tracks (o.a. Daughter: "een boel synergie, yukkie" - man, man wat een doffe ellende), kwam de fijne closer Planet. Closen kan Four Tet nog steeds - denk aan de closer van FabricLive 59, Locked (uit 2011) en da's een heel fijn mix-album, dat alleen al bovenstaande bewering - "beste sinds Rounds" - desavoueert. Four Tet kan het dus nog steeds: fijne tracks met een uitmuntende flow maken, met goede geluiden, maar waarom die dan toch afwisselen met tracks met van die wispy nag nag vocals.

Vocals en electronic blijft een lastige relatie en menig electronic lover is er daarom niet dol op; de geslaagde voorbeelden (Yagya, Gui Boratto, Trentemöller) zijn in de minderheid; hier vind ik de combi minder geslaagd. Uitzondering is natuurlijk ook de combi Burial/Four Tet/Thom Yorke - Ego/Mirror.

Zou ik het album nu een waardering moeten geven zou ik zeggen 3,5 - 3,75*. Ik laat het nog even inzinken, maar voel me gesterkt in het idee dat Four Tet (erg) goede nummers helaas afwisselt met zeiknummers en dat heeft ie idd al eerder gedaan.

Terugkomend op eerdere opmerking over The Weeknd e.d: aanvankelijk was die combi van electronic met broeierige/histsige/onderkoelde zang een heel boeiende, totdat de een commerciëler ging (The Weeknd), de ander besloot dat ie toch meer richting jazz wilde gaan (Jamie Woon); die cross-over begon heel boeiend.

Ik blijf op 4* steken, omdat er gewoon te veel mindere nummers opstaan. Met name in het tweede deel verslapt mijn aandacht. Daughter en Planet maken gelukkig weer veel goed op het eind.

Waarom een onrealistische uitspraak? Ik heb niet zoveel op met There Is Love In You (over afschuwelijke voice-samples gesproken), Beautiful Rewind is voor een gedeelte goed en Morning/Evening vond ik een mindere plaat. Dan is dit, los van zijn side-projecten (moet z'n platen met Steven Reid/Mats Gustafson nog checken) en Fabriclive 59, zijn beste plaat sinds Rounds voor mij. En Locked desavoueert mijn bewering inderdaad, maar Locked is dan ook zijn beste nummer en niet met een hele plaat te vergelijken.
Ik zeg ook niet dat dit een perfecte plaat is, maar vooral de eerste helft van deze plaat is subliem en de tweede helft bevat met You Are Loved en Daughter en natuurlijk het afsluitende Planet ook fijne tracks. De voice-samples erger ik me niet aan, want ze zijn redelijk onopvallend hier, in ieder geval beter dan die verschrikkelijke samples van Bonobo en dergelijken.

Hoe lang is het album uit, hoe lang heeft het in kunnen klinken? Nog geen week - is het dan gek om te spreken van "de waan van het moment"? Hoe goed ken je de andere albums, timewise en qua draaifrequentie. Ben aardig wat gewend hier op MuMe tav het gebruik van superlatieven - totaan "het kutste album van" - maar een stelling als de jouwe ("beste") behoeft zeker in de onderhavige context enige nuancering.

Verder snap ik die verwijzing naar "ergerlijke samples" niet zo goed; het gaat niet om de samples maar om de wijze waarop ze worden geïntegreerd/toegepast; ook een simpele, slecht klinkende sample kan uiterst effectief zijn - denk aan meerdere Burial tracks (of ook, iets heel anders, Saint Etienne). Het is gewoon die jengelende zang bij Daughter waarom ik denk "mens ga naar de markt, of haal voortaan je soufflé op tijd uit de oven".

Ik heb hem nu zo'n 5 keer geluisterd, waarvan een paar keer met volle aandacht via de koptelefoon en voor mij is dat wel genoeg om de kwaliteit van de meeste albums vast te stellen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, op sommige albums raak je inderdaad sneller uitgekeken en anderen groeien juist ineens onverwacht. Maar aangezien ik albums graag koester, luister ik behalve als ik echt verslaafd ben aan het album, albums niet zo bar veel. Ik denk dat ik een Rounds of Is There Love In You niet veel vaker dan 10x heb gehoord, maar als ik Rounds dan eens in het half jaar/jaar een keer opzet is het genieten. En op basis van m'n eerste vijf luisterbeurten heb ik het gevoel dat dat bij deze ook het geval gaat zijn.

Misschien ook wel de waan van het moment, maar bij mij is die waan van het moment een goede voorspeller de toekomst. We spreken elkaar over een half jaar/jaar nog wel een keer anders.

En ik vind de sample van Daughter wel erg genietbaar, kwestie van verschilletje in smaak denk ik zo.