Paloma Faith - The Architect (2017)

Oh, wat vond ik Do You Want the Truth Or Something Beautiful? toch een leuk album in die tijd. Maar ja, Amy, Duffy, Adele, Noisettes.... allemaal artiesten waar ik graag naar luisterde en Paloma kon er nog wel bij hoor.

De opvolgers Fall to Grace en A Perfect Contradiction waren best prima, maar echt memorabel waren ze niet te noemen.

Ik wist niet eens dat dit album er aan zat te komen. Maar ach, waarom niet. Ongetwijfeld zal ik me er geen buil aan vallen. En zo is het maar net.

Best een lange zit en al helemaal met de bonustracks erbij en dat is wel een puntje van kritiek: een beetje minder zou het geheel sterker maken. Tweede puntje van kritiek is dat haar stem soms wat schel klinkt op dit album en ik heb wat minder met de wat gladdere popsongs à la Sophie Ellis-Bextor (Crybaby).

En verder: gewoon meer van hetzelfde. Lekker makkelijk en daar is niks mis mee. De kans is groot dat die eerste nog wel eens uit de kast getrokken zal worden en dat deze al snel weer naar de achtergrond verdwijnt. We zullen zien. The Architect is een fijn plaatje voor de decembermaand.

Als er één zangeres is die haar strot goed open kan trekken dan is het de Britse Paloma Faith al. Een bijzondere dame die zich muzikaal vooral op de scheidingslijn van pop en R&B/Soul begeeft. Ken je haar eerder werk, dan ken je dit werkje ook weer en kan je dus gerust gaan luisteren als dat eerdere werk beviel. De bonustrack versie is wellicht wat teveel van het goede, maar Faith heeft weer een paar erg fijne songs gemaakt. Favorieten van mij zijn Guilty, I’ll Be Gentle, Lost and Lonely en WW3.